MENU

Η υπόστασή του χωρίζεται στο πριν και το μετά. Όχι η ζωή του, όχι η καριέρα του, ούτε καν η προσωπικότητά του. Η ίδια του η υπόσταση, το ποιος είναι, το ποιος θέλει να είναι, το ποιος μπορεί να είναι, και το ποιος θα είναι μέχρι το τέλος της καριέρας του και ενδεχομένως της ζωής του. Ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος τον αντιλαμβάνεται, ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος μιλάει για εκείνον, ο σεβασμός και η υπόκλιση σε έναν αθλητή που 23 χρονών μόλις το έβαλε σκοπό να αλλάξει τον κόσμο. Και τι συμβαίνει καμιά φορά όταν θες να αλλάξεις τον κόσμο; Το καταφέρνεις!

«Ναι, γνωρίζω από πού προέρχομαι και γνωρίζω τι αρχές κουβαλάω. Είναι πολύ εύκολο να νιώσεις άνεση, να βολευτείς. Πριν δυο-τρία χρόνια όταν ξεκίνησα να παίζω, αυτός ήταν ο μεγαλύτερος φόβος μου. Να βολευτώ σε όσα έχω και να ξεχάσω».

Ο Μάρκους Ράσφορντ δεν ξέχασε… Όταν ακούει για πατεράδες που μάχονται με την κατάθλιψη και δεν μπορούν να κοιμηθούν επειδή αναπάντεχα έχασαν τη δουλειά τους, καταλαβαίνει. Όταν διαβάζει για δασκάλες που καλύπτουν τη σίτιση μαθητών τους επειδή δεν μπορούν οι οικογένειές τους, ξέρει. Όταν μαθαίνει για μητέρες που δεν μπορούν να καλύψουν το αυξανόμενο κόστος του ηλεκτρισμού λόγω lockdown, ταυτίζεται. Όταν ενημερώνεται για γονείς που θυσιάζουν το φαγητό τους για εκείνο του παιδιού τους, νιώθει. Όταν βλέπει μια μητέρα με δυο παιδιά να ζουν με τρεις φέτες ψωμί («βουτηγμένες σε ζεστό νερό και ζάχαρη για να κρατήσουν παραπάνω») την ημέρα, θυμώνει. Όταν του λένε για μια οικογένεια που κοιμάται σε ένα στρώμα στο πάτωμα, επειδή τα πούλησε όλα για να μπορέσει να αγοράσει φαγητό, πεισμώνει. Και όταν πεισμώνει, αντιδράει.

 «Αυτή είναι η Αγγλία του 2020. Όχι, εν έτει 2020, τίποτα από όλα αυτά δεν πρέπει να συμβαίνει».

Ναι, θα σου πουν. Δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Δε βαριέσαι, όμως, ρε γαμώτο. Προσπάθησε…

«Το ξέρω το συναίσθημα. Θυμάμαι τον ήχο του κλάματος της μητέρας μου κάθε βράδυ, μετά από 14ωρη βάρδια στη δουλειά, όταν ανησυχούσε πώς θα τα βγάλουμε πέρα. Αυτή ήταν η πραγματικότητά μου και είμαι τυχερός που είχα το ταλέντο να κλωτσάω μια μπάλα για να μας βγάλω από αυτή την κατάσταση. Οι περισσότεροι δεν έχουν τέτοια διέξοδο και δεν έχουν μια χείρα βοηθείας για να τα καταφέρουν».

Ο Μάρκους Ράσφορντ γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1997 στο Μάντσεστερ. Μεγάλωσε στην κοινότητα του Wythenswane, ένα από τα τέσσερα παιδιά μονογονεϊκής οικογένειας. «Αν δεν υπήρχε η καλοσύνη και η γενναιοδωρία της κοινότητας γύρω μας, δε θα υπήρχε ο Μάρκους Ράσφορντ που βλέπετε σήμερα: Ένας 22χψρονος μαύρος άντρας, αρκετά τυχερός να κάνει καριέρα στο παιχνίδι που αγαπάει». Ο Μάρκους Ράσφορντ, λοιπόν, 23 ετών σε λίγες μέρες ξεκίνησε να παίζει στην ηλικία των πέντε ετών, ήταν ένας χαρούμενος τερματοφύλακας που θαύμαζε τον Τιμ Χάουαρντ, μέχρι που σταδιακά άρχισε να αλλάζει θέσεις. Οκτώ ετών βρέθηκε στις ακαδημίες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, παρότι είχε δοκιμαστεί για μια εβδομάδα στη Σίτι και παρότι εκείνο το διάστημα ενδιαφερόταν και η Έβερτον και η Λίβερπουλ. Είδε τον Βραζιλιάνο Ρονάλντο να πετυχαίνει χατ-τρικ στο «Ολντ Τράφορντ» και ήθελε να γίνει σαν εκείνον, είδε αργότερα τον Κριστιάνο και τον Ρούνεϊ και αποτέλεσμα παραδείγματα προς μίμηση, έκανε ντεμπούτο 18 ετών, έπαιξε στο Europa League και έγινε ο νεαρότερος σκόρερ της Γιουνάιτεντ σε ευρωπαϊκό αγώνα μετά τον Τζορτζ Μπεστ (σ.σ. και πριν σπάσει το ρεκόρ του ο Γκρίνγουντ), έγινε αργότερα ο νεότερος Άγγλος που σκόραρε με την Εθνική στο ντεμπούτο του, έκανε…., έγινε…, γράφτηκε…, σκόραρε…, ανανέωσε…, υπέγραψε…., εισπράττει…..

Δε βαριέσαι, ποδοσφαιριστής είναι.

Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε ότι θα είναι πολλά περισσότερα. Σαν μια προσπάθεια να σώσει το… είδος του και τους συναδέλφους του που επιλέγουν να ζουν σε μια φούσκα, προτού να ανακαλυφθούν οι φούσκες που σε προστατεύουν από τον COVID-19. Είναι οι φούσκες που τους προστατεύουν από την πραγματικότητα και μερικές φορές και από το ίδιο τους το παρελθόν. Τον Οκτώβριο του 2019 ο Μάρκους Ράσφορντ ξεκίνησε (ΜΕ ΦΥΣΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ) να μοιράζει γεύματα σε καταφύγια αστέγων στο Μάντσεστερ, ενώ έστειλε και σε ορφανοτροφεία στον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις, γενέτειρα της γιαγιάς του.

Τράβηξε, όμως, κόκκινη γραμμή στο τι ήταν και τι θα είναι για την Αγγλία και όλο τον κόσμο τον Μάρτιο του 2020, κατά τη διάρκεια του lockdown στην Αγγλία. Ένωσε τη φωνή του με την οργάνωση FareShare, έγινε η φωνή της οργάνωσης και έδωσε μάχη κατά της φτώχειας και της παιδικής ασιτίας. Κατά της κυβέρνησης, που έκοψε τα σχολικά συσσίτια με την αιτιολογία ότι τα παιδιά δεν πηγαίνουν, πλέον, στο σχολείο. Ήθελα να μαζέψουν φαγητό για περίπου 400 χιλιάδες παιδιά. Συγκέντρωσαν πάνω από 20 εκατομμύρια λίρες. Κατάφεραν να φτάσουν τον Ιούνιο σε τρία εκατομμύρια παιδιά σε όλη τη χώρα. Σε τέσσερα εκατομμύρια παιδιά τον επόμενο μήνα. Είδαν Άγγλους να αρνούνται να πληρώσουν τις 15 λίρες για το Pay Per View της Premier League και να τα προσφέρουν στον οργανισμό. Είδαν την κυβέρνηση, που κάθετα ξεκαθάριζε ότι δεν αλλάζει η απόφαση, να αλλάζει κατεύθυνση. Είδαν χρόνιες αντιπαλότητες (βλ. Λίβερπουλ και Σίτι) να ξεχνιούνται μπροστά στον ίδιο σκοπό.

Είδαν τον κόσμο να αλλάζει…

«Η ιστορία μου είναι μια ιστορία αρκετά συνηθισμένη σε πολλές οικογένειες: η μητέρα μου δούλευε όλη μέρα, κερδίζοντας έναν ελάχιστο μισθό προκειμένου να έχουμε πάντα ένα ζεστό γεύμα για δείπνο. Αλλά δεν ήταν αρκετό: το σύστημα δεν επέτρεπε σε οικογένειες όπως η δική μου να πετύχουν, ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά δούλεψε. Βασιζόμασταν σε δωρεάν κουπόνια σχολικών γευμάτων, στην καλοσύνη των γειτόνων και των προπονητών. Θυμάμαι ξεκάθαρα τις επισκέψεις στο Northern Moor για το χριστουγεννιάτικο δείπνο κάθε χρόνο. Και μόνο τώρα καταλαβαίνω τις τεράστιες θυσίες που έκανε η μητέρα μου. Από μια τάξη 30 παιδιών τα 9 ζουν σε συνθήκες φτώχιας και η κατάσταση αναμένεται να επιδεινωθεί μέχρι το 2022. Το 45% των παιδιών από τις κοινότητες των μαύρων ζουν έτσι. Στην Αγγλία του 2020. Δεν θα ήμουν δίκαιος αν έκλεινα το στόμα μου, αν δεν ήμουν εδώ για να ζητήσω βοήθεια. Σας ενθαρρύνω να δείξετε ανθρωπιά και να εγγυηθείτε δωρεάν κουπόνια γεύματος κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών».

Η επιστολή του δημοσιεύτηκε στις 15 Ιουνίου και όχι ο κόσμος δεν άλλαξε κατευθείαν. Δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο έτσι απλά. Δε βαριέσαι, όμως, ρε γαμώτο. Προσπάθησε… Ή μείνε απλώς ο ποδοσφαιριστής που μπήκε στο 63’ κι έκανε χατ-τρικ σε τριάντα λεπτά. Πάλι καλός θα είσαι. Απλώς θα είσαι στον κόσμο σου…

Το Μάρκους Ράσφορντ πρέπει να είναι κίνημα!
EVENTS