MENU

Μοιάζει λίγο κινηματογραφικό. Όταν το σενάριο της ζωής εντάσσεται στην κατηγορία «έλα μωρέ, γίνονται αυτά στην πραγματικότητα», όταν το παρελθόν, συνδέεται με το παρόν και αποκαλύπτει το μέλλον, όταν φαινομενικά διαφορετικές ιστορίες ενώνονται υπό τον ίδιο παρονομαστή, όταν η εκδίκηση δεν είναι τόσο γλυκιά ή τόσο παγωμένη όσο τη φανταζόσουν, όταν ένας απλός ποδοσφαιρικός αγώνας μπορεί να γίνει αφορμή για να ξετυλιχτεί το κουβάρι των αναμνήσεων. Αναμνήσεων που είναι πλέον τόσο μακρινές, όσο μπορεί να μοιάζει στον Σέρτζιο Κονσεϊσάο να λυγίζει τα γόνατά του, για να δέσει σφικτά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να μπει να κάνει το ουσιαστικό του ντεμπούτο του στην Τούμπα. Απέναντι στον Ολυμπιακό, προφανώς. 23 Φεβρουαρίου του 2008 και πενήντα μέρες μετά την άφιξή του στη Θεσσαλονίκη, ο Πορτογάλος ξεκινάει για παρθενική φορά βασικός.

Η πρώτη φορά τον σημάδεψε… Έχασε πέναλτι, και άκουσε τον Αντώνη Νικοπολίδη να του ψιθυρίζει δυο λογάκια στο αυτί. Εκείνη τη στιγμή δε σήκωσε κεφάλι. Αργότερα, στο δρόμο για τα αποδυτήρια το βαρύ και μελωδικό «όσα λένε οι άντρες μεταξύ τους», θα έχει χαρακτήρα πολεμικών τεχνών και θα κάνει το γύρο της Ευρώπης. «Ο τερματοφύλακάς τους έπιασε την μπάλα και τον είδα που ήρθε πάνω μου και άρχισε να με προκαλεί, βρίζοντας με: «Κλάψε τώρα». Ήμουν τόσο πεσμένος ψυχολογικά που αστόχησα στο πέναλτι, που δεν έδωσα σημασία. Τον περίμενα, διότι ήθελα να τον ρωτήσω γιατί με έβρισε, αλλά μόλις κατάλαβα ότι πήγε να μου επιτεθεί, τον απώθησα και προκλήθηκε φασαρία», θα πει ο Πορτογάλος σε μέσα της πατρίδας του και κουτί της Πανδώρας θα έχει ανοίξει.

Μόνο που αντί για δεινά και αρρώστιες για τους ανθρώπους, είχε συναισθήματα. Έντονα συναισθήματα από εκείνα που ουδέποτε ο Δίας θα έκλεινε σε ένα πιθάρι. Ο Σέρτζιο Κονσεϊσάο θα έχει γίνει είδωλο. Οι αμφιβολίες μήπως ήρθε στην Ελλάδα για τα τελευταία ένσημα θα έχουν διαλυθεί. Οι λοξές ματιές γιατί επέμενε και πήρε το «7» του Θοδωρή Ζαγοράκη θα έχουν γίνει βλέμματα αγάπης. Και θα είναι αμφίδρομο. Ο Πορτογάλος θα κάνει τατουάζ έναν αρχαίο Έλληνα πολεμιστή, θα ανανεώσει το συμβόλαιό του, θα γίνει αρχηγός του ΠΑΟΚ και θα είναι ένας περήφανος αρχηγός, έτοιμος να ριχτεί στη μάχη σε κάθε καυτή έδρα. Άλλωστε, όσο ποιότητα είχε στην καριέρα του, άλλη τόση ψυχή και τσαγανό τον χαρακτήριζε.

«Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω ότι είμαι περήφανος που είμαι αρχηγός αυτής της ομάδας. Για μένα ο ΠΑΟΚ είναι μια μεγάλη και ιστορική ομάδα στην Ελλάδα. Είμαι 100% αφοσιωμένος στο σύλλογο που αγωνίζομαι. Έχω μεγάλη εμπειρία. Αυτό που προσπαθώ να κάνω όχι μόνο στη διάρκεια των αγώνων αλλά και στις προπονήσεις είναι να βοηθήσω τα παιδιά που δεν έχουν ανάλογη εμπειρία. Και αυτό με σκοπό να φέρουμε τον ΠΑΟΚ όσο πιο ψηλά γίνεται».

Ο δικός του ΠΑΟΚ, εκείνος της διετίας 2008-2010, δεν έφτασε τόσο ψηλά όσο θα ήθελε. Του έμεινε να θυμάται το χάος που προκάλεσε στο «Κλεάνθης Βικελίδης» όταν χτυπούσε το χέρι στην καρδιά και έβριζε τους οπαδούς του Άρη, του έμεινε η βεντέτα με τον Ολυμπιακό, του έμεινε η αποθέωση από τον κόσμο του ΠΑΟΚ, του έμεινε το γκολ απέναντι στον Ολυμπιακό, του έμεινε η ανάμνηση του τι σημαίνει να παίζεις απέναντι στους ερυθρόλευκους, ειδικά στο Στάδιο Καραϊσκάκη. «Τώρα κατάλαβα το πώς παίρνει τα πρωταθλήματα ο Ολυμπιακός και γιατί γέρνει το γήπεδο», είχε δηλώσει, μα καμία δήλωσή του δε μοιάζει πιο τρομακτικά επίκαιρη από εκείνη που είχε κάνει το 2008.

«Διαφορετικά αντιμετωπίζεις τον Ολυμπιακό εντός συνόρων και αλλιώς εκτός συνόρων. Τον έχω αντιμετωπίσει με την Πόρτο και μπορώ να σας πω ότι ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη είναι μικρής εμβέλειας ομάδα».

Συμβαίνουν αυτά στη ζωή; Συμβαίνουν, επαναλαμβάνονται, ανακυκλώνονται. Δέκα χρόνια μετά, ο επαναστάτης Σέρτζιο Κονσεϊσάο φοράει φόρμα. Φοράει κοστούμι, έχει γραφείο και για να περάσεις την πόρτα του πρέπει να ενημερώσεις και να χτυπήσεις. Δέκα χρόνια μετά καριέρας ως προπονητής (Ολιανένσε, Ακαντέμικα, Μπράγκα, Βιτόρια Γκιμαράες, Ναντ), κι ενώ κατά καιρούς έχει ακουστεί ενδεχόμενο επιστροφής του στην Ελλάδα, είναι προπονητής της Πόρτο. Ένας συνονόματός του (σ.σ. διόλου παράξενο όπως φαντάζεστε να υπάρχουν αρκετοί Σέρτζιο στην Πορτογαλία) ζητάει ακρόαση.

«Μου είπε ότι αν το σκέφτομαι, πρέπει να έρθω, με υποστηρίζει. Μου είπε ότι του αρέσει πολύ το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ παίζει τώρα για να κερδίζει τίτλους», θα πει σε συνέντευξή του λίγες εβδομάδες μετά την άφιξή του στην Ελλάδα ο Ολιβέιρα για την απόφασή του να έρθει στον ΠΑΟΚ. Στην εκπνοή των μεταγραφών του Γενάρη, στη μαγική χρονιά του νταμπλ, έγινε και εκείνος ένας από τους ανίκητους. Ένας από εκείνους που δέθηκαν για πάντα με τον ΠΑΟΚ, που με 15 συμμετοχές και τρία γκολ έβαλαν τη δική τους σφραγίδα στους τίτλους, που γιόρτασαν σε εκείνο το βράδυ που κανείς δε θα ξεχάσει και όλοι ονειρεύονται να ζήσουν ξανά. Το να έμενε στη Θεσσαλονίκη ήταν εξ αρχής απίθανο. Η σχέση του Σέρτζιο Ολιβέιρα με τον ΠΑΟΚ ήταν καταδικασμένη στον εξάμηνο δανεισμό και υπήρχαν 12 εκατομμύρια λόγοι γι’ αυτό.

«Κάποια στιγμή θέλω να επιστρέψω και να κερδίσω ξανά το πρωτάθλημα», είχε πει πρόσφατα, μα πριν από αυτό επέλεξε να πληγώσει ξανά τον Ολυμπιακό, να στεναχωρήσει ξανά τον φίλο του Ζοσέ Σα. Ναι, αυτά ξεκάθαρα συμβαίνουν στη ζωή.

Σέρτζιο και Σέρτζιο: Το ασπρόμαυρο παρελθόν και η ατάκα για τον Ολυμπιακό...
EVENTS