MENU

Ακούς αυτό:

«Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουσιν από της 05:30 ώρας της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Ελληνοαλβανικής Μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους».

Ρεαλιστικά αδύνατον να φανταστείς το συναίσθημα, αν δεν το έχεις ζήσει. Σαν έναν θάνατο που ξέρεις ότι θα έρθει κι όμως όταν έρχεται, παγώνει το αίμα σου, μαγκώνει το βλέμμα σου, παραλύουν τα άκρα σου.

Κι έπειτα, διαβάζεις αυτό:

«Να είσθε όλοι βέβαιοι ότι εδώ στα χιονισμένα βουνά, στις πρώτες γραμμές του μετώπου, δεν σκεπτόμεθα τίποτ’ άλλο παρά πως θα γυρίσωμε νικηταί, αφού διώξωμε πολύ σύντομα τους βρωμοϊταλούς και τους ρίξωμε στη θάλασσα»!

Και αυτό:

«Είμαι βέβαιος πως κι αυτή τη φορά θα δοξάσω τα χρώματα της αγαπημένης μας Ελλάδος και θα γυρίσω ΝΙΚΗΤΗΣ κοντά σας»!

Κυρίως, δε, αυτό:

«Τώρα τα ματωμένα πόδια μου με κρατούν δεμένο στο κρεβάτι και ίσως μου εμποδίσουν την αθλητική προσπάθεια. Δεν πειράζει όμως γιατί αγωνίσθηκαν τον πιο όμορφο και δοξασμένο αγώνα για την πατρίδα και την λευτεριά».

Όλοι τους αθλητές. Ο Ευάγγελος Μοιρόπουλος, γνωστός αθλητής στίβου του Εθνικού Γ.Σ., εμποδιστής και βολεϊμπολίστας και αργότερα σπουδαίος αθλητικός παράγων που υπηρετούσε στον 1ο Λόχο του Τάγματος Χιονοδρόμων. Ο Γιάννης Παλαμιώτης, από τις σημαντικότερες μορφές του στίβου της προπολεμικής περιόδου, όταν ήταν αθλητής του Γυμναστικού Συλλόγου Τρικάλων και αργότερα αθλητής του Παναθηναϊκού. Κυρίως, δε, ο Νικόλας Καψοκέφαλος, αθλητής της ΑΕΚ προπολεμικά και μεταπολεμικά και πρόεδρος της ελληνικής ποδηλασίας.

Αθλητές στον πόλεμο. Αθλητισμός στον πόλεμο. Πριν τον πόλεμο και εν μέσω πολέμου. Αθλητές που βρέθηκαν στο μέτωπο. Κάποιοι τραυματίστηκαν, κάποιοι απεβίωσαν. Κάποιοι εκτελέστηκαν στην κατοχή, κάποιοι εκτελέστηκαν αργότερα στον εμφύλιο. Κάποιοι έψαχναν τρόπο ακόμα και ντυμένοι στα χακί, πεινασμένοι, εξουθενωμένοι, άυπνοι, να παραμείνουν αθλητές.

«Εάν είναι δυνατόν να μας αποστείλετε μία μπάλα και δύκτι volley – ball (πετόσφαιρας) ίνα κατά τας ώρας της αναπαύσεώς μας ασχολούμεθα και με την ψυχαγωγία μας»!

Μια μπάλα στη σέντρα…

Κάπως έτσι δε θα ήταν; Φωνές από τις κερκίδες να ακούγονται σα μια χαμένη ηχώ. Σκιές ποδοσφαιριστών να εμφανίζονται και να σβήνουν. Φώτα να ανάβουν και να σβήνουν.  Μέρες να ξημερώνουν και να φεύγουν, εποχές να αλλάζουν… Βροχή, χιόνι, καταιγίδα, καυτός ήλιος, αέρας και η μπάλα ξεχασμένη εκεί που την άφησαν τελευταία φορά. Ώρες πριν την εισβολή. Ώρες πριν το «alors, c'est la guerre»… Ώρες πριν ξεκινήσει το έπος του ’40. Μόλις μερικές ώρες πριν τα ξημερώματα της Δευτέρας 28ης Οκτωβρίου, υπήρχε αθλητική δράση. Υπήρχε ποδόσφαιρο. Παίχτηκαν αγώνες.

Τα πρωταθλήματα ήταν τοπικά. Και επίσης υπήρχαν τα ματς των τρόπων τινά, ενώσεων. Στις 27 Οκτωβρίου του 1940 ο Άρης κερδίζει τη ΜΕΝΤ με 4-0 για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης. Λέγεται ότι ήταν το τελευταίο παιχνίδι πριν τον πόλεμο. Την προηγούμενη μέρα, ο Ηρακλής είχε επιβληθεί του Μ. Αλέξανδρου με 1-0. Σε άλλους αγώνες των τοπικών πρωταθλημάτων έχουν καταγραφεί εκείνο το τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν τον πόλεμο τα εξής αποτελέσματα:

Αθήνα: Ολυμπιάς-Δάφνη 2-1, Πανερυθραϊκός-Ελληνορωσσικός 4-3.

Πειραιάς: Πανελευσινιακός-Νεάπολη 6-0, Φίλαθλοι-Φαληρικός 2-0, Φαληρική-Α.Ο.Παλαιάς Κοκκινιάς 2-1.

Κομοτηνή: ΑΕ Κομοτηνής-Ασπίδα Ξάνθης 5-2.

Επίσης, το αμέσως προηγούμενο διάστημα είχαμε για τα παιχνίδια για το κύπελλο πόλων. Αθήνα-Βόλος 6-0, Πάτρα-Πειραιάς 1-3. Η εφημερίδα που κατέγραφε τα αθλητικά γεγονότα ήταν ο «Αθλητισμός» που κυκλοφορούσε τρεις φορές την εβδομάδα (Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή), αλλά δεν πρόλαβε να κυκλοφορήσει στις 28 Οκτωβρίου, με το τελευταίο – ιστορικό – της φύλλο να εκτυπώνεται στις 25 του μηνός.  

Στο μέτωπο του πολέμου οι ποδοσφαιριστές ήταν δεκάδες. Οι αθλητές, εν γένει, ήταν εκατοντάδες. Οι παράγοντες το ίδιο. Ο πρόεδρος του Άρη Μάνθος Ματθαίου σκοτώθηκε από ιταλικά βομβαρδιστικά και σε εκείνον αφιερώθηκε ο τίτλος που κατέκτησε η ομάδα της Θεσσαλονίκης το 1946. Ο Μίμης Πιερράκος, επιθετικός του Παναθηναϊκού και της Εθνικής ομάδας, έχασε τη ζωή του τον Νοέμβριο του 1940 στη Βόρειο Ήπειρο, όπου υπηρετούσε ως ασυρματιστής. Ο Σπύρος Κοντούλης, μέσος της ΑΕΚ, ο οποίος εκτελέστηκε στην προσπάθειά του να αποδράσει από το φορτηγό που τον οδηγούσε στον τοίχο της Καισαριανής το 1944. Ο Γιώργος Βατίκης, ο μπακ του ΠΑΟΚ, που έχασε τη ζωή του στο μέτωπο στην Αλβανία. Ο Νίκος Σωτηριάδης, γκολκίπερ του ΠΑΟΚ, που σκοτώθηκε στην Αλβανία το 1941.

Και δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο. Ο Κώστας Τριανταφυλλίδης, αθλητής στίχου στον Ορφέα Ξάνθης, γιατρός στο επάγγελμα, ο οποίος σκοτώθηκε σε ορεινό χειρουργείο την ώρα που χειρουργούσε. Ο Ιωάννης Κατροδαύλης, κολυμβητής του Πανελληνίου, ο Ιωάννης Παπαδόρου, ορειβάτης-χιονοδρομέας, ο Βαθρολομαίος, ο οποίος ήταν παλαιστής, ο Σιφναίος που έπαιζε τένις, ο Ντινόπουλος που ήταν γυμναστής, ο πυγμάχος Βενιέρης και πόσοι ακόμα άραγε χάθηκαν που θα συμπλήρωναν τη λίστα; Και πόσο όλα άλλαξαν εκείνο το πρωί;

«Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουσιν από της 05:30 ώρας της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Ελληνοαλβανικής Μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους».

Ανατριχιαστικό…

 

  • Η πηγή από τις επιστολές από το μέτωπο, όπως και αρκετά στοιχεία του αφιερώματος, προέρχονται από την ιστοσελίδα «taathinaika.gr».
«Τώρα, τα ματωμένα πόδια μου με κρατούν δεμένα στο κρεβάτι…»
EVENTS