MENU

Ο Ολυμπιακός νίκησε στο 91ο λεπτό μεν την Μαρσέιγ, ήταν όμως καλύτερος σε όλο το ματς. Καλύτερος όχι άναρχα και ηρωικά, μα με σιγουριά και οργάνωση. Παρότι έχασε το καλοκαίρι βασικούς πυλώνες του παιχνιδιού του (Τσιμίκα, Γκιγιέρμε, Ομάρ) και κάποιοι εκ των αντικαταστατών τους δεν έχουν μπει ακόμα στην ομάδα (Βινιάγκρε), παρότι έπαιξε χωρίς τον κομβικό Μαντί Καμαρά, ο πρωταθλητής Ελλάδος συνέχισε εκεί που είχε σταματήσει πέρυσι. Παίζοντας δηλαδή αντιπάλους με πολλαπλάσιο μπάτζετ, απολύτως στα ίσια. Ειδικά κόντρα στην Μαρσέιγ και με αέρα ανωτερότητας. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό, ενώ το ρόστερ αλλάζει διαρκώς; Επειδή ο Πέδρο Μαρτίνς και οι συνεργάτες του έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά σε τρεις βασικούς πυλώνες του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Πρώτον, έχουν δώσει ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα στον Ολυμπιακό που δεν επηρεάζεται από τις αλλαγές προσώπων. Και δεν επηρεάζεται διότι το κύριο στοιχείο της είναι η σωστή, άψογα συντονισμένη πίεση στην μπάλα. Οι Ερυθρόλευκοι ξέρουν πότε να πιέσουν, ξέρουν πως να πιέσουν, ξέρουν με πόσους και ποιους παίκτες να πιέσουν. Αυτό δεν οφείλεται στην ποιότητα των ποδοσφαιριστών – παρότι ασφαλώς τα αθλητικά χαρακτηριστικά και η οξυδέρκειά τους παίζουν ρόλο. Οφείλεται πρωτίστως στην σωστή δουλειά στην προπόνηση. Στην επανάληψη. Στην άψογη τακτική προσέγγιση και προετοιμασία. Η πίεση του Ολυμπιακού στηρίζεται επίσης, στο δεύτερο στοιχείο που πιστώνεται στον Μαρτίνς και την ομάδα του – στην πολύ καλή εκγύμναση των παικτών. Το κλέψιμο στο 91ο λεπτό από την συντονισμένη πίεση των 35άρηδων Ραφίνια και Βαλμπουενά είναι θέμα διάθεσης και φυσικής κατάστασης. Η σέντρα ακριβείας του Γάλλου και η άψογη εκτέλεση του Χασάν είναι θέμα ποιότητας αλλά και – εδώ πάμε στο τρίτο βασικό πυλώνα της δουλειάς του Μαρτίνς – ψυχολογίας.

Ο Ολυμπιακός παίζει με ψυχολογία μεγάλης ομάδας σε Ελλάδα και Ευρώπη. Με πάθος και ένταση και με αυτοπεποίθηση. Δεν φοβάται καμία ομάδα, πάει παντού για να παίξει με τον δικό του τρόπο (οι εξαιρέσεις, όπως το Μόναχο πέρυσι, δεν του έδωσαν το παραμικρό). Ο Μαρτίνς ελέγχει πλήρως τα αποδυτήρια, ξέρει το υλικό του, ξέρει τι μπορεί να του προσφέρει ο καθένας και βάζει – βγάζει ποδοσφαιριστές με σιγουριά μαέστρου. Το γεγονός ότι τους έχει όλους σε εγρήγορση είναι μαγκιά του.

Όλα τα παραπάνω έχουν φέρει τον Ολυμπιακό μακριά από τον ανταγωνισμό στην Ελλάδα. Αν θέλω να είμαι σκληρός θα πω ότι αυτήν την στιγμή οι Πειραιώτες δεν βλέπουν καν τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ. Όχι επειδή διαθέτουν πολύ καλύτερο και βαθύτερο ρόστερ (ειδικά ο ΠΑΟΚ τον οποίο γνωρίζω καλύτερα, παρά τις ελλείψεις στα χαφ, έχει πραγματικά καλό ρόστερ) αλλά επειδή βρίσκονται πολύ μπροστά σε επίπεδο δουλειάς.

Έβλεπα τον ΠΑΟΚ να προσπαθεί να πιέσει ψηλά την Ομόνοια και ώρες – ώρες το θέαμα ήταν αποκαρδιωτικό – μια πίεση ασυντόνιστη, με μεγάλα κενά, χωρίς καμία οργάνωση. Αν ο «Δικέφαλος» έχει περισσότερη ώρα την μπάλα στα πόδια του από τους αντιπάλους του, είναι επειδή του την αφήνουν (μιας σε μεγάλα κομμάτια του παιχνιδιού του, δεν ξέρει τι να την κάνει) όχι επειδή πιέζει σωστά και την ανακτά άμεσα. Άλλωστε, όταν έπαιξε στην Ελλάδα με τον ΟΦΗ που του αρέσει το παιχνίδι κατοχής, ο ΠΑΟΚ είχε 48% μέσα στην Τούμπα.

Και έβλεπα την ΑΕΚ -των πολλών απουσιών- κόντρα στην Μπράγκα να κάνει αλλαγή στην αλλαγή τον ποιοτικότερο ποδοσφαιριστή της, επειδή ήταν αδιάφορος και καταλάβαινα ότι ο Καρέρα είναι οριακά να χάσει τα αποδυτήρια.

Ο Ολυμπιακός, όταν κατάλαβε ότι από εδώ και εμπρός τίποτα δεν είναι δεδομένο στην Ελλάδα, έφτιαξε μια από τις καλύτερες ομάδες της νεότερης ιστορίας του. Είτε το παραδεχτούν ποτέ οι διοικούντες και οι οπαδοί του, είτε όχι αγωνιστικά η εξυγίανση τον ωφέλησε πάρα πολύ. Αυτήν την στιγμή ο μόνος αντίπαλός του στην Ελλάδα είναι ο εαυτός του – τα ντου του Καραπαπά και οι γραφικότητες με την διαιτησία αποτελούν ένα από τα ελάχιστα πράγματα που μπορούν να πειράξουν το μυαλό του Μαρτίνς (ο οποίος, δυστυχώς, συντάσσεται συχνά και πλήρως με την διοίκηση, όταν κραυγάζει σαν κλαίουσα χήρα για άρες – μάρες κουνουνάρες).

Την ίδια στιγμή, οι πρωτεργάτες της αλλαγής σελίδας στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ (ο Παναθηναϊκός είναι μια κατηγορία από μόνος του) χάνουν διαρκώς έδαφος, εκεί που περίμεναν ότι θα εκτοξευτούν. Το να δουν λοιπόν πώς δουλεύει ο Ολυμπιακός ποδοσφαιρικά (το σκάουτινγκ που φέρνει Καμαρά και Μπα ή οι σχέσεις του με κορυφαίους μάνατζερ μπορούν να αποτελέσουν παραδείγματα προς μίμηση) δεν είναι κακό. Ας το κάνουν κι ας μην το παραδεχτούν.

Το ευχάριστο για τους «Δικέφαλους» είναι ότι χάρη στις δικές τους προσπάθειες, δεν έχουν πλέον μπροστά τους ένα καθεστώς να γκρεμίσουν. Έχουν απλώς μια καλύτερη ομάδα. Κι αυτό όπως και να το κάνεις, μπορεί με σωστές επιλογές να αντιμετωπιστεί.


 

Ο Ολυμπιακός δεν τους βλέπει, εκείνοι πρέπει να τον δουν
EVENTS