MENU

Υπάρχουν συναισθήματα και συναισθήματα. Ερεθίσματα και ερεθίσματα. Εκείνο που διεγείρει την όσφρηση, την ακοή, την όραση, την αφή και τη γεύση ή εκείνο που δε διεγείρει καμία από τις πέντε αισθήσεις. Εκείνο που το νιώθεις στο στομάχι σου, εκείνο που το νιώθεις στη σπονδυλική σου στήλη, εκείνο που το νιώθεις στα μάτια σου. Δεν το ελέγχεις. Σε παρασύρει, σε ξεγυμνώνει, σε κλέβει από την πραγματικότητα που εκείνη τη στιγμή ζεις: Στον καναπέ, να παρακολουθείς τηλεόραση, να έχεις μπροστά σου εδέσματα και αλκοόλ, να ρίχνεις κλεφτές ματιές στην οθόνη του κινητού, να σκέφτεσαι το στοίχημα που είχες βρεθεί να παίζεις νωρίτερα, να κάνεις μια ρουτίνα που έχεις κάνει εκατοντάδες φορές στη ζωή σου και ξαφνικά να βρεθείς με δάκρυα στα μάτια… Μα, γιατί; Μα, πώς; Μα, για ένα γκολ;

Δεν είναι όλα τα γκολ ίδια. Ο Αχμέτ Χασάν, γνωστός ευρύτερα ως Κούκα λόγω της αγάπης του για την coca-cola όταν ήταν παιδί, έστειλε τη μπάλα χθες στα δίχτυα της Μαρσέιγ λίγο πριν λήξει η αναμέτρηση στην πρεμιέρα του Champions League. Σιγά μη φοβηθώ, σιγά μη κλάψω, σωστά; 82 γκολ έχει βάλει στην καριέρα του, 25 με τον Ολυμπιακό, θα κάνουμε τώρα θέμα μια κεφαλιά από συστημένη σέντρα του Ματιέ Βαλμπουενά; Να την έχανε να το συζητούσαμε, όμως απλώς έκανε τη δουλειά του. Ναι; Όχι! Δεν είναι κάθε γκολ «μια ακόμα μέρα στη δουλειά», δεν είναι κάθε στιγμή στη ζωή μας απόρροια μια συνομωσίας του σύμπαντος. Αλλά οι περισσότερες να είστε σίγουροι ότι είναι…

21 Οκτωβρίου του 2015. Ο Αχμέντ Χασάν είναι στην πρώτη του σεζόν στην Μπράγκα. Δεν είναι άγνωστος στην Πορτογαλία, όπου πήγε για λογαριασμό της Ρίο Άβε σε ηλικία 19 ετών και βρήκε ένα δεύτερο σπίτι. 22 ετών τώρα, συνεχίζει να βρίσκεται μακριά από το πρώτο του σπίτι, στην Αίγυπτο, συνεχίζει να παλεύει για να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Μέχρι τώρα δεν τα έχει πάει άσχημα. Ούτε στην Πορτογαλία γενικά, ούτε στην Μπράγκα. Με δικό του γκολ η πορτογαλική ομάδα είχε κερδίσει την Γκρόνιγκεν στη 2η αγωνιστική του ομίλου του Europa League και τώρα είναι στο ξενοδοχείο περιμένοντας την αναμέτρηση με τη Μαρσέιγ.

Μέχρι που ακούει τα νέα… Ο πατέρας του έχει φύγει από τη ζωή. Ξαφνικά. Στο Κάιρο. Στην Αίγυπτο. «Είχα το ελεύθερο να μην αγωνιστώ, όμως σκέφτηκα ότι εκείνος θα ήθελε να είμαι στο γήπεδο», θα πει για την απόφασή του να βρεθεί στο χορτάρι. «Ξέρουμε ότι θα χάσει το επόμενο ματς. Είναι απόφασή του, τη σεβόμαστε και τον υποστηρίζουμε», προσθέτει ο Πάουλο Φονσέκα, ο οποίος τον ξεκίνησε στη βασική ενδεκάδα το βράδυ της 22ας Οκτωβρίου. «Ήταν μια δύσκολη στιγμή, όμως είναι επαγγελματίας και έκανε εκείνο που ο πατέρας του θα ήθελε, δηλαδή να παίξει. Είμαι τόσο περήφανος για εκείνον», λέει ο αρχηγός Άλαν και συμπληρώνει ο Ρικάρντο Φερέιρα… «Υποφέρει. Είναι βαθύ το τραύμα και η παρουσία του αποδεικνύει την ενότητα που έχουμε ως ομάδα. Είμαστε πάντα μαζί. Πάντα μαζί του. Πρέπει να παραδειγματιστούμε από τη δύναμή του και να μας δώσει ώθηση για τη συνέχεια».

Οι προβολείς πάνω του. Από τις φορές που νιώθεις ότι όλοι σε κοιτάζουν, ακόμα και αν κανείς δε σε κοιτάζει ή κανείς δεν ξέρει… Στο 61ο λεπτό όλοι πραγματικά τον κοίταξαν. Όλοι πραγματικά ήξεραν… Ο Αχμέντ Χασάν ανοίγει το σκορ. 1-0 σε ένα παιχνίδι που ήταν ισόπαλο στο ημίχρονο και έληξε 3-2. Τρέχει, βουρκώνει, δακρύζει, κλαίει, φιλάει το περιβραχιόνιο, πέφτει, λυγίζει, ξεσπάει σε λυγμούς. Οι συμπαίκτες του τρέχουν, ο κόσμος πανηγυρίζει και συγκινείται, η Ευρώπη κοιτάζει να μάθει τι έχει συμβεί. Οι δημοσιογράφοι τον κυνηγούν μετά το ματς.

«Είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για μένα και την οικογένειά μου. Είμαι εδώ χάρη στον πατέρα μου. Δεν ήθελα να τα παρατήσω. Προσπάθησα να σκοράρω για εκείνον. Ήταν τα πάντα για μένα, πάντα με βοηθούσε. Έμαθα τόσα από εκείνον. Έμαθα να είμαι δυνατός. Ελπίζω να αναπαυθεί εν ειρήνη. Το αξίζει. Τώρα, συγγνώμη, πρέπει να είμαι με την οικογένειά μου».

Οι προβολείς έσβησαν, ο Αχμέντ Χασάν περπάτησε στο σκοτάδι για πέντε χρόνια. Περπάτησε με την ανάμνηση του πατέρα του. Μεγάλωσε ως άντρας, μεγάλωσε ως παίκτης… Χθες ήρθε ξανά η Μαρσέιγ. Ξανά η 21η Οκτωβρίου. Ξανά η ανάμνηση. Ξανά η μοίρα. Κάποιος θα σου πει απέναντι στον ίδιο γκολκίπερ, στην ίδια εστία, στην ίδια γωνία… Και κάποιος απλώς θα αφεθεί να νιώσει. Εκείνο που το νιώθεις στο στομάχι σου, εκείνο που το νιώθεις στη σπονδυλική σου στήλη, εκείνο που το νιώθεις στα μάτια σου.

Ο Κούκα και η βραδιά του μπαμπά…
EVENTS