MENU

Στο ποδόσφαιρο όλα μέσα είναι. Μπορεί να κερδίσεις, μπορεί να χάσεις, μπορεί να φέρεις ισοπαλία. Αυτό που δεν επιτρέπεται είναι να μην είσαι στο γήπεδο, όταν παίζεις. Δεν επιτρέπεται να έχεις το μυαλό σου αλλού. Δεν επιτρέπεται να κάνεις του κεφαλιού σου, δεν επιτρέπεται να είσαι αφηρημένος, χαλαρός, επιπόλαιος. 

Το τελικό 2-2 του Παναθηναϊκού στο Ηράκλειο στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία. Ούτε ο βαθμός σώζει το τριφύλλι, ούτε η ήττα θα τον κατέστρεφε. Αυτό που προβληματίζει περισσότερο από κάθε τι είναι η εικόνα και η συμπεριφορά των παικτών του στο γήπεδο. 

Το παιχνίδι στο Γεντί Κουλέ και ειδικά μερικές χαρακτηριστικές φάσεις ήταν ένας πραγματικός καθρέφτης των προβλημάτων της ομάδας που λέγεται Παναθηναϊκός κι αυτό δεν έχει να κάνει με τον Αλαφούζο, τον Ρόκα, τον Πογιάτος, τον Δώνη. Έχει να κάνει με την νοοτροπία των παικτών του, που ορισμένες φορές δίνουν την εντύπωση ότι δεν έχουν αντιληφθεί την φανέλα την οποία φοράνε και τις ευθύνες που απορρέουν από αυτήν.

Διότι οι συγκεκριμένες φάσεις που θα αναλύσουμε, δεν έχουν να κάνουν με το αγωνιστικό επίπεδο. Είναι θέμα συγκέντρωσης, νοοτροπίας, πνευματικής ετοιμότητας. Αυτό το τελευταίο, τις περισσότερες φορές, είναι πιο σημαντικό από την σωματική ετοιμότητα.

Σερπέζης χαμένος στο διάστημα

Στο 62ο λεπτό ο Δημήτρης Σερπέζης μπαίνει εκτάκτως στην θέση του Αλεξανδρόπουλου, ο οποίος αποχωρεί τραυματίας. Μπαίνει την ώρα που ο ΟΦΗ έχει κερδίσει κόρνερ και η φωνή του Σωκράτη Διούδη ακούγεται καθαρά: «Πάρε τον Μεγιάδο». Ο Παναθηναϊκός έχει επιλέξει να αμυνθεί με μαν-του-μαν, αλλά ο 19χρονος μέσος μπαίνει κρύος, πελαγωμένος, αφηρημένος στο γήπεδο. Στο κόρνερ ο ΟΦΗ σημαδεύει τον Μεγιάδο στην καρδιά της περιοχής, ο Σερπέζης μένει καρφωμένος στο έδαφος, χάνει εντελώς τον παίκτη του, όμως ο κοντόσωμος Αργεντινός (1,74) με κεφαλιά αστοχεί για λίγο.

Η πρώτη φορά μπορεί να πει κάποιος ότι συγχωρείται. Το δις εξαμαρτείν όμως, όχι. Στο 77ο λεπτό σε φάση καρμπόν και κόρνερ από τα δεξιά, ο Σερπέζης μαρκάρει και πάλι τον Αργεντινό, όμως βρίσκεται και πάλι εκτός τόπου και χρόνου. Ο Σαρδινέρο παίρνει την κεφαλιά στο πρώτο δοκάρι, ο Σερπέζης είναι χαμένος στο διάστημα και ο Μεγιάδο σε κενή εστία, εντελώς αμαρκάριστος κάνει το 2-1. Σίγουρα, ο 19χρονος μεσοεπιθετικός είναι ακόμα άγουρος και ανώριμος, εντούτοις είναι ανεπίτρεπτο για επαγγελματία ποδοσφαιριστή που μαρκάρει σε στατική φάση στην περιοχή του, να μην έχει την παραμικρή αίσθηση ούτε της μπάλας, ούτε του χώρου, ούτε του παίκτη ευθύνης του. 

Αμυντικοί που έτρεμαν μην χαλάσει το μαλλί!

Ο Παναθηναϊκός με τον Ντάνι Πογιάτος επέλεγε να παίζει με άμυνα ζώνης στις στατικές φάσεις, όμως η τακτική επιλογή του Σωτήρη Συλαϊδόπουλου ήταν κάτι πιο safe. Άμυνα μαν-του-μαν με προσωπικά μαρκαρίσματα και ατομική ευθύνη. Αυτό το τελευταίο λοιπόν απαιτεί δύο πράγματα: αυτοσυγκέντρωση και πάθος. Οι προσωπικές μονομαχίες δεν χρειάζονται τεχνική ούτε ποιότητα. Κερδίζονται με την δύναμη, το πάθος, την πονηριά, την σωστή τοποθέτηση. 

Στο δεύτερο ημίχρονο λοιπόν κάθε φορά που ο ΟΦΗ επέλεγε να σηκώσει την μπάλα ψηλά, γινόταν ένα μικρό πάρτι. Και να πεις κανείς ότι ο ΟΦΗ έχει κανένα δίμετρο θηρίο μπροστά ή έχει τα κορμιά που του εξασφάλιζαν υπεροχή στον αέρα; Τίποτα από αυτά δεν ίσχυε. 

Από το 60ό ως το 77ο λεπτό μία ομάδα που δεν φημίζεται για την δύναμη της στον αέρα έχει 4 (!) κλασικές ευκαιρίες από κεφαλιές! Στο 60ό και 62ο λεπτό ο Διούδης απογειώνεται και διώχνει κεφαλιές από Κοροβέση και Αδριάν Σαρδινέρο (αμφότεροι βραχύσωμοι) σε φάσεις καρμπόν στο πρώτο δοκάρι.

Στο 63ο λεπτό ο Μεγιάδο αστοχεί μόνος από το ύψος του πέναλτι και στο 77ο λεπτό, ο Σαρδινέρο με τον Μεγιάδο παίζουν βόλεϊ με κεφαλιές για το 2-1.

Είναι ανεπίτρεπτο για την αμυντική τετράδα (κυρίως) του Παναθηναϊκού που αποτελούνταν από τους Σάντσες, Σένκενφελντ, Βέλεθ, Ζαγαρίτη να μην μπορεί να «καθαρίσει» ούτε μία φάση ψηλά. Κανείς δεν πήδηξε στο σωστό timing, κανείς δεν έβαλε το κορμί του για να εκτοπίσει τους αντιπάλους του, κανείς δεν μάρκαρε σωστά. 

Μακέντα για την πάρτη του

Όσοι κατηγορούν τον Κίκο Μακέντα για το χαμένο πέναλτι, δεν έχουν ιδέα από μπάλα. Όλοι μπορούν να αστοχήσουν στην εσχάτη των ποινών, όλοι έχουν δικαίωμα για μία κακή εκτέλεση. Ίσα - ίσα, κάθε εκτελεστής πρέπει να παίρνει το credit για το γεγονός ότι αναλαμβάνει την βαριά ευθύνης της εκτέλεσης. 

Τον Κίκο Μακέντα όμως μπορείς να τον κατηγορήσεις για άλλα πράγματα. Η ενέργεια του να βγάλει την φανέλα και να δείξει το πίσω μέρος της, πανηγυρίζοντας έξαλλα (και αρκετά εγωϊστικά με αρκετά ιταλικά μπινελίκια) την φάση του 2-2 στις καθυστερήσεις μαρτυρά πολλά για την ψυχολογική του κατάσταση. Ο Ιταλός για κάποιο λόγο νιώθει ότι πρέπει να αποδείξει. Πιέζεται να σκοράρει. Κι αυτό κάνει κακό σε όλη την ομάδα του. 

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την φάση του 66ου λεπτού δεν υπάρχει. Ο Παναθηναϊκός πιέζει ψηλά και κλέβει την μπάλα, βγαίνοντας στην κόντρα με φοβερή αριθμητική υπεροχή, αφού υπάρχουν συνθήκες 5 εναντίον 2! Ο Ιταλός έχει την επιλογή να κόψει την μπάλα αριστερά, όπου υπάρχουν δύο εντελώς αμαρκάριστοι συμπαίκτες του, όμως κάνει την χειρότερη δυνατή επιλογή.

Συγκλίνει κεντρικά, οι δύο αμυντικοί παίρνουν χαμπάρι ότι θα λειτουργήσει ατομικά και από την χειρότερη δυνατή γωνία κάνει το διαγώνιο άστοχο σουτ, σε μία φάση κάτι παραπάνω από μισό γκολ, με το σκορ στο 1-1. 

Όλοι έχουν δικαίωμα στο άστοχο σουτ και στην κακή τελική προσπάθεια. Ο Ιταλός όμως πήρε λάθος απόφαση σε μία εύκολη φάση. Και πήρε λάθος απόφαση, επειδή ενδεχομένως στο μυαλό του έχει πρώτιστα να σκοράρει ο ίδιος.  Ο Παναθηναϊκός περιμένει από τον Μακέντα και την κλάση του να κάνει τα δύσκολα - εύκολα, όχι το ανάποδο. 

Χατζηγιοβάννης μες την επιπολαιότητα!

Οι περισσότεροι τον θεωρούν ακόμα ταλέντο, εξελίξιμο, μεγάλη ελπίδα. Δεν θα έπρεπε. Ο Τάσος Χατζηγιοβάννης είναι γεννηθείς τον Μάιο του 1997, άρα είναι 23,5. Έτοιμος ποδοσφαιριστής, όχι ταλέντο. Έχοντας κοντά 100 επίσημα παιχνίδια με την φανέλα του Παναθηναϊκού στα πόδια του, θα έπρεπε να έχει βελτιώσει τις αδυναμίες του, να είναι πνευματικά πολύ πιο σταθερός και σίγουρος για τον εαυτό του. Για κάποιο λόγο όμως, ο νεαρός εξτρέμ ενώ έχει εξαιρετική πρώτη ύλη (έκρηξη, ντρίμπλα, ένας εναντίον ενός, θράσος) δείχνει κάπως… στάσιμος. 

Το πρώτο γκολ του ΟΦΗ προέρχεται από μία σειρά δικών του κακών επιλογών. Ανοιχτό εύκολο κοντρόλ με το στήθος, σλάλομ προς τα πίσω, νέο κακό κοντρόλ, απώλεια της μπάλας και αδυναμία σκέψης ενός «επαγγελματικού» φάουλ για να ανακοπεί η φάση. 

Η φάση αυτή φαίνεται πως θόλωσε κι άλλο το μυαλό του σε μία γενική πολύ κακή εμφάνιση. Στην επανάληψη, ο Καρλίτος του δίνει δύο… πάρε - βάλε (47’ - 65’), όμως χωρίς την παραμικρή πίεση ο Έλληνας μεσοεπιθετικός σημάδεψε τον Βάτερμαν με δύο κακά τελειώματα, σε κλασικές ευκαιρίες που αν είσαι παίκτης κλάσης πρέπει να τις τελειώνεις.

Βέλεθ γεμάτος ανασφάλεια…

Ο Παναθηναϊκός τον επέλεξε το καλοκαίρι για να βελτιώσει το build-up παιχνίδι του πιστεύοντας ότι με τον Σένκεφελντ μπορεί να συνθέσει ένα αξιόπιστο και στιβαρό αμυντικό δίδυμο. Μέχρι στιγμής, τίποτα από όλα αυτά δεν έχει συμβεί.

Ο Ισπανός δεν βγάζει την παραμικρή σιγουριά με την μπάλα στα πόδια, από δικό του πολύ εύκολο λάθος δίχως πίεση σε γύρισμα στον Διούδη προέρχεται το 2-1 από το εύκολο κόρνερ που χαρίζει ο κεντρικός αμυντικός του τριφυλλιού.

 

Ο Βέλεθ δείχνει ότι δεν βολεύεται να παίζει ως αριστερός στόπερ, δεν έχει βρει καμία χημεία με τον Σένκεφελντ και στο Γεντί Κουλέ είχε πολλές λάθος τοποθετήσεις στο χώρο (κυρίως σε γεμίσματα) που δημιουργούσαν μεγάλα κενά και αποστάσεις στην άμυνα. Από τον πιο ακριβό αμυντικό του ρόστερ του (βάσει συμβολαίου) ο Παναθηναϊκός θα περίμενε μεγαλύτερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση στο παιχνίδι του… 

Ο Μπόλονι θα έγινε σοφότερος...

Όποιος νομίζει ότι στο παρόν κείμενο υπάρχει στοχοποίηση και επίρριψη ευθυνών για όλα τα δεινά του Παναθηναϊκού κάνει τεράστιο λάθος. Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα λαθών, δίχως τέτοια δεν θα έμπαιναν ποτέ γκολ. Το θέμα είναι η νοοτροπία. Το ύφος μες το γήπεδο. 

Μπορεί ο Λάζλο Μπόλονι, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, να έχει ήδη δει αρκετά DVD από φετινά παιχνίδια του Παναθηναϊκού, όμως αυτά τα 90 λεπτά στο Γεντί Κουλέ σίγουρα ήταν ότι πιο διδακτικό έχει δει. Διότι θα πρέπει να κατάλαβε τι είναι το πρώτο που πρέπει να βελτιώσει στην ομάδα του. Την αίσθηση του καθήκοντος…

Τα λάθη… παιδικής χαράς και εγωισμού που δείχνουν την ασθένεια του τριφυλλιού (vids, pics)
EVENTS