MENU

Μια ακόμη άνετη νίκη για τον Ολυμπιακό στο τρίτο φετινό επίσημο ματς και τέταρτο μέσα στον Σεπτέμβρη μαζί με τον τελικό Κυπέλλου. Τέσσερα ματς, από τα οποία κέρδισε ένα τρόπαιο, μισή πρόκριση και ένα αβαντάζ ενός βαθμού από τον ΠΑΟΚ έχοντας ματς λιγότερο. Καθόλου άσχημα!

Το εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι ότι σε κανένα από τα τέσσερα αυτά παιχνίδια, στα οποία δεν δέχθηκε καν γκολ με συνολικό απολογισμό 8-0, ο Ολυμπιακός δεν -επαναλαμβάνω δεν- ήταν καλός. Βασικά, με μια δεύτερη ανάγνωση, όχι απλά δεν ήταν καλός, αλλά -στα δικά μου μάτια- έκαναν «μπαμ» δύο πράγματα: 1) χρειάζονται επειγόντως οι δύο βασικοί της αριστερής πτέρυγας και ο έξτρα δημιουργικός χαφ 2) αυτή τη στιγμή η ομάδα του Μαρτίνς, δεν μπορεί να παίξει το περσινό ποδόσφαιρο του Μαρτίνς.

Το δεύτερο από τα παραπάνω, έχει βεβαίως λογικές εξηγήσεις. Είναι δεδομένο ότι ακόμη ο Ολυμπιακός δεν βρίσκεται στο 100% ούτε ατομικά, ούτε σε επίπεδο ομοιογένειας. Το στυλ ποδοσφαίρου που παίζει ο Πορτογάλος είναι εξαιρετικά απαιτητικό ως προς το δεύτερο, αφού τα κομμάτια της ταχύτατης κυκλοφορίας μπάλας, του ομαδικού πρέσινγκ και του γρήγορου επιθετικού/αμυντικού τρανζίσιον, δεν γίνεται να αποκτηθούν από μια ομάδα με το πάτημα ενός κουμπιού. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι από την περσινή ενδεκάδα του Ολυμπιακού, βγήκαν τρεις εξαιρετικά σημαντικοί παίκτες που πρόσφεραν τα μέγιστα ως προς το πρέσινγκ, τον επιθετικό ρυθμό και τη γενικότερη ένταση της ομάδας, ο Τσιμίκας, ο Ομάρ και ο Γκιγιέρμε. Τρία κομμάτια που πάνω στην πράσινη σκακιέρα σχημάτιζαν ένα εξαιρετικά πολύτιμο τρίγωνο για τους «ερυθρόλευκους».

Κάπου εκεί, μπαίνουν στην κουβέντα οι ελλείψεις που υπάρχουν ακόμη. Ο Χολέμπας είναι καλό μπακ-απ για τη θέση, όμως δεν μπορεί να είναι τίποτα παραπάνω από αυτή στα 36 του. Ο Ραφίνια είναι φυσικά πολυτέλεια για κάθε ελληνική ομάδα, όμως και αυτός έχει ακόμη πολλά να καταλάβει για τον τρόπο παιχνιδιού της νέας ομάδας του. Ακόμη περισσότερο αυτό ισχύει για τον Εμβιλά, ο οποίος και πολύ αργά ήρθε και παίζει σε μια θέση από την οποία περνάει το μισό παιχνίδι του Ολυμπιακού. Αν σε αυτά προστεθεί ότι λείπει (σταθερά μετά την φυγή Ποντένσε) και ο -μίνιμουμ ένας- βασικός εξτρέμ που θα «ανοίξει» το πλάτος του γηπέδου για τον Ολυμπιακό, είναι προφανές ότι ακόμη οι Πειραιώτες δεν έχουν πλησιάσει καν το επίπεδο που θέλουν και μπορούν να βρίσκονται, μόλις 20 μέρες «μέσα» στη σεζόν.

Κόντρα στον Παναιτωλικό, οι νταμπλούχοι πέταξαν στα σκουπίδια το τρίτο σερί πρώτο τους ημίχρονο σε διάστημα λίγων ημερών, κατά τα οποία το κλασικό παιχνίδι τους δείχνει να μην αποδίδει. Το παραδέχθηκε άλλωστε και ο ίδιος ο Μαρτίνς. Όχι μόνο με τις δηλώσεις του μετά το ματς, αλλά και με όσα δοκιμάζει στο αντίστοιχο διάστημα: 4-4-2 με τον Παναιτωλικό, 4-2-3-1 με την Ομόνοια, 4-3-3 με τον Αστέρα. Είναι δεδομένο ότι αν βλέπουμε κάτι όλοι εμείς που είμαστε έξω από τον χορό και απλοί παρατηρητές, προφανώς και ο προπονητής βλέπει απείρως περισσότερα, πολύ νωρίτερα. Νομίζω ότι ο Μαρτίνς κατανοεί απόλυτα ότι η ομάδα του αυτή τη στιγμή δεν γίνεται να κάνει μέσα στο γήπεδο όσα έκανε στο peak της απόδοσής της την περσινή σεζόν, βλέπει ότι ακόμη λείπουν βασικά κομμάτια του παζλ της και το γεγονός ότι «ψάχνεται» τόσο τακτικά όσο και σε επίπεδο προσώπων, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Όπως επίσης δεν είναι και τυχαία η δήλωσή του για τις μεταγραφές που περιμένει.

Όλα τα παραπάνω είναι η μία ανάγνωση. Η δεύτερη είναι και αυτή που δείχνει το πόσο καλύτερος είναι ακόμη και αυτή τη στιγμή ο Ολυμπιακός, τουλάχιστον από τον άμεσο εγχώριο ανταγωνισμό. Χωρίς όλους τους βασικούς του, με δυο ματς την εβδομάδα, με 36άρηδες ή 17άρηδες βασικούς, με έναν τελικό, με ένα κρίσιμο διπλό νοκ-άουτ ματς που παίζει όλη την ευρωπαϊκή χρονιά του και καταφέρνει να κάνει το απόλυτο, χωρίς να δέχεται καν γκολ. Που να είναι και απόλυτα έτοιμος κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον δηλαδή...

Πού να παίξει και καλά δηλαδή...
EVENTS