MENU

Για την ΑΕΚ, αν ένα πράγμα μπορεί να υποστηρίξει κάποιος σαν σύλλογο και σαν οργανισμό, ιστορικά, ισχύει ότι όχι μόνο δεν μαθαίνει από τα λάθη της, αλλά φροντίζει να τα επαναλαμβάνει. Ειδικά σε ότι έχει να κάνει με την κόντρα της με τον Ολυμπιακό. Τελευταία καταχώρηση στη συγκεκριμένη ιστορία, ο τελικός Κυπέλλου του Πανθεσσαλικού.

Από το στρατόπεδο της Ένωσης, σε επίπεδο επικοινωνίας, κάτι που πιθανότατα πέρασε από την διοίκηση και τον κόσμο και στο ποδοσφαιρικό τμήμα, προέκυπτε όλο το τελευταίο διάστημα ότι η ΑΕΚ είναι έτοιμη να παίξει... όπου, όπως και όποτε, ενώ αντίθετα ο Ολυμπιακός ήταν αυτός που «φοβόταν να κατέβει». Ότι φοβόταν να παίξει. Ότι το ένα γήπεδο του ξίνιζε, το άλλο του μύριζε. Ότι δεν του άρεσαν τα... χορτάρια, ότι δεν τον βόλευαν οι ημερομηνίες, ότι δεν ήθελε να παίξει χωρίς τις μεταγραφές του. Απλή αναφορά θα κάνω και στα υπονοούμενα επί υπονοουμένων για το θετικό κρούσμα του Λοβέρα.

Τώρα βεβαίως δεν ξέρω από που προκύπτει φόβος για μια ομάδα που έχει νικήσει την άλλη 3 φορές σε 4 ματς (με γκολ 7-1) τη σεζόν που ολοκληρώθηκε. Αλλά ΟΚ, είπαμε, σπάνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο τα παθήματα που προκαλεί στους αντιπάλους του ο Ολυμπιακός, έχουν εξελιχθεί σε μαθήματα. Είναι άλλωστε πιο εύκολο να μην φταις ποτέ για τίποτα, να μην ακολουθείς ποτέ σκιώδη μονοπάτια, να είσαι αγνός, καθαρός και χωρίς... ενστάσεις και να φταίει παντού και πάντα, για τα πάντα, ο Ολυμπιακός.

Στην τελευταία περίπτωση, όπως και σε πολλές άλλες πρόσφατες ή όχι και τόσο, τα γεγονότα, δηλαδή η εξέλιξη του ίδιου του αγώνα, έδειξε ξανά κάτι διαφορετικό. Έδειξε ότι ο μοναδικός φόβος που υπάρχει είναι αυτός που ελοχεύει για την ίδια την ΑΕΚ. Αυτός που συνήθως προκαλείται από τους «ερυθρόλευκους» σε ολόκληρο τον κιτρινόμαυρο οργανισμό, με συνέπειες τις οποίες -επαναλαμβάνω- αντιλαμβάνεται μονάχα όταν πια είναι πολύ αργά. Και δεν είναι άλλος από το να... πάθει Αδαμίδη. Όταν δηλαδή καταλαγιάσει η σκόνη και η υπερβολική τεστοστερόνη, αφού πια δηλαδή περάσει η χαρά του να φωνάζουν όλοι εν χορώ με πάθος και αυτοπεποίθηση «γ@#$%τε τον π@##% τον Ολυμπιακό», μετά θα αρχίσει -όχι το ποδόσφαιρο- αλλά το τάβλι. Και τα ντόρτια. Και οι εξάρες.

Όταν τελειώνει η... επικοινωνία, όταν σταματούν όλα τα θλιβερά με τα οποία έχουμε μάθει να ασχολούμαστε στην Ελλάδα και ξεκινά το πραγματικό ποδόσφαιρο, ο Ολυμπιακός συνεχίζει να κάνει αυτό που κάνει με απόλυτη επιτυχία, ιστορικά: να εκθέτει τους αντιπάλους του. Στον χθεσινό τελικό, τελικά... κατέβηκε. Δύσκολα βέβαια μπορεί να υποστηρίξει κανείς το ίδιο και για τον αντίπαλο. Μετά από το κλασικό δυναμικό της ξεκίνημα απέναντι στους «ερυθρόλευκους» και όταν πια η ομάδα του Μαρτίνς βρήκε τα πατήματά της στο γήπεδο, η Ένωση πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα ψάχνοντας τι ακριβώς θέλει να κάνει πάνω στο (κάτι σαν) χορτάρι του Πανθεσσαλικού.

Μετά το 0-1 του Ραντζέλοβιτς πριν βγει το δεκάλεπτο και τις χαμένες κλασικές ευκαιρίες του Ελ Αραμπί, το ποιος φοβήθηκε ποιον, φάνηκε αρκετά καθαρά. Φάνηκε από τη διαχείριση του Καρέρα, φάνηκε από τα όσα έκαναν ή καλύτερα όσα δεν έκαναν οι παίκτες της ΑΕΚ επί 50 λεπτά μετά την τελευταία ευκαιρία της εκεί γύρω στο 40'. Φάνηκε από το ότι τα δύο πλάγια μπακ της, σε μια μάλλον παγκόσμια ποδοσφαιρική πρωτοτυπία, εγκατέλειπαν σταθερά τις θέσεις τους και γυρνούσαν σε θέση λίμπερο για να δίνουν βάθος και να καλύπτουν τα στόπερ τους, αφού ακόμη και ο όχι πιο γρήγορος άνθρωπος στον κόσμο, Ελ Αραμπί, φάνταζε μπροστά τους κάτι σαν Γκάρεθ Μπέιλ στα χρόνια της Τότεναμ. Φάνηκε από το 100-0 στις προσωπικές μονομαχίες των δύο νεαρών στόπερ Σισέ και Μπα, απέναντι στους αντίπαλους επιθετικούς. Φάνηκε στα πόδια και τα μάτια του 35άρη Βασίλη Τοροσίδη που γνώριζε ότι παίζει το τελευταίο ματς της καριέρας του αλλά έπαιξε σαν να είχε να αποδείξει τα πάντα.

Σε γενικές γραμμές, όταν ακούστηκε το πρώτο σφύριγμα, όταν σταμάτησαν να πρωταγωνιστούν οι ΕΠΟ και οι FIFA, οι διευθυντές επικοινωνίας, οι δικηγόροι και οι δικαστές των social media και ο λόγος πέρασε στο ποδόσφαιρο, φάνηκε για ακόμη μια φορά ποια είναι η καλύτερη ομάδα. Με παλιά ρόστερ και με νέους κανονισμούς, με δύο αναβολές, με 35άρηδες εντός παιδιάς και με 17χρονο γκολκίπερ, ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς δεν θα άλλαζε και πολύ. Την τελευταία διετία, από όταν άρχισε να ρολάρει σαν ομάδα, σπανίως άλλαξε εικόνα ανεξαρτήτως διοργάνωσης, έδρας, φόρμας ή αντιπάλου. Τίποτα δεν τον σταμάτησε από το να κάνει το παιχνίδι του είτε έπαιζε αδιάφορο καλοκαιρινό φιλικό απέναντι σε αυστριακό καφενείο, είτε ευρωπαϊκό νοκ-άουτ ματς απέναντι στην Άρσεναλ ή ματς ομίλου στην έδρα της φοβερής και τρομερής Μπάγερν Μονάχου ή ντέρμπι που έκρινε εγχώριο τίτλο. Ωστόσο, η συγκεκριμένη ομάδα είναι που φοβόταν να παίξει τελικό Κυπέλλου απέναντι σε αυτή την ΑΕΚ...

Ρίχνοντας μια ματιά στους πρόσφατους νικηφόρους τελικούς του Ολυμπιακού επί της ΑΕΚ, βρίσκουμε νίκες σε τρία διαφορετικά γήπεδα, ΟΑΚΑ, Παγκρήτιο και Πανθεσσαλικό. Βρίσκουμε νίκες με ένα γκολ διαφοράς, βρίσκουμε και πιο άνετες, με τρία. Βρίσκουμε ματς που κράτησαν μόλις 90 λεπτά, βρίσκουμε και ματς που κράτησαν ένα τετράωρο, όπως τον ιστορικό τελικό του 2009. Βρίσκουμε ματς που τα κρίνει η απόδοση ενός θρύλου όπως ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, ματς που κρίνονται από γκολ ενός 23χρονου συμπατριώτη του Σέρβου με λιγοστό χρόνο συμμετοχής και 17χρονο τερματοφύλακα, ματς που κρίνονται από πέναλτι-γκολ 38χρονου τερματοφύλακα. Ματς που τα τελειώνει με 11 παίκτες στην κανονική διάρκεια και ένα γκολ συνολικά ή ματς που τα τελειώνει με 9 παίκτες και μετά από 37 γκολ. 

Αυτά, για τους τελικούς Κυπέλλου. Γιατί σε όλο αυτό το διάστημα, αυτά τα χρόνια που ο Ολυμπιακός... κλέβει τον ιδρώτα των αντιπάλων του, υπάρχουν και πάμπολλα παραδείγματα πολλών άλλων «τελικών» που έκριναν προκρίσεις και τίτλους και στους οποίους απέδειξε μέσα στο γήπεδο ποιος τελικά αξίζει τί. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, αγώνων (και σεζόν) τους οποίους έχασε. Άλλες φορές δύσκολα, άλλες φορές πανηγυρικά και συντριπτικά. Όμως μετά από όλες αυτές τις ήττες, τις αποτυχίες, τις σφαλιάρες, απέδειξε επίσης ότι έμαθε. 

Τελευταίο μάθημα η πλήρως αποτυχημένη προ-Μαρτίνς εποχή. Οι εξετάσεις αυτού του δύσκολου διετούς προγράμματος ολοκληρώθηκαν όμως το σαββατόβραδο και το αποτέλεσμα ήταν «Άριστα-Νταμπλ».

Για πληροφορίες δημιουργίας ποδοσφαιρικών αυτοκρατοριών, επίδοξοι πρωταθλητές, κυπελλούχοι και νταμπλούχοι, μπορούν να καλούν ξανά από Δευτέρα στο 45-28-18.

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Για ποδοσφαιρικές πληροφορίες: 45-28-18
EVENTS