MENU

Κάνει την ομάδα, διακριτή. Δεν τη μπερδεύεις, με καμία άλλη. Οπως δεν μπερδεύεις στο ράδιο, τραγουδίστριες με μοναδική φωνή. Το να χτίζεις ταυτότητα, κι ύστερα να τη σέβεσαι και να την υπερασπίζεις, αυτό είναι ανεκτίμητο. Εναντίον της Παρί Σεν-Ζερμέν, η απογοήτευσή τους ήταν το αποτέλεσμα. Μόνον. Οι αρχές και οι αξίες τους, παρέμειναν εν τάξει. Αθικτες.

Το όπλο τους, είναι ότι πλέον δεν αμφιβάλλουν για τον τρόπο τους. Στο εισόδιό τους στον όμιλο, έφαγαν 4-0 στο Ζάγκρεμπ. Μετά, ηττήθηκαν από τη Σαχτάρ με γκολ στο 90'. Στον τρίτο αγώνα, έβαλαν γκολ στο Μάντσεστερ κι ύστερα η Σίτι τους έριξε 5-1. Μηδέν πόντοι. Δεν κλονίστηκαν, δεν φοβήθηκαν. Δεν το πείραξαν, δεν το άλλαξαν. Εν τέλει τώρα, ως το 89'+ του προημιτελικού πατούσαν με ενάμισι πόδι στους "4". 

Μελετώντας Τσάμπιονς Λιγκ για εκπαιδευτικούς λόγους στην Ελλάδα, δεν έχεις να μάθεις κάτι από τη Μπάγερν και τη Μπαρσελόνα, από την Παρί Σεν-Ζερμέν και τη Μάντσεστερ Σίτι. Οποιος φιλοδοξεί να γεφυρώνει χάντικαπ και αποστάσεις με χαμηλό κόστος, πράγμα που είναι μέσες-άκρες η δική μας ιστορία, ο δρόμος της μελέτης θα τον βγάλει απευθείας στο Μπέργκαμο. Ο τρόπος είναι αυτός. Ο επιθετικός. Ο, αυτοκτονικά λένε, επιιθετικός. Αλλά δεν είναι αυτοκτονία, να επιτίθεσαι στη Γιουβέντους και στην Ιντερ προκειμένου να τις πλησιάσεις. 'Η στην Παρί Σεν-Ζερμέν, μήπως και την αποκλείσεις. Είναι η μόνη ρεαλιστική πιθανότητα. Η πιο σίγουρη αυτοκτονία, η αληθινή αφέλεια, είναι να στηθείς για να κάνεις ευθύς εξαρχής άμυνα απέναντι σε αυτές τις ομάδες.   

Οταν το καύσιμο της Αταλάντα εξαντλήθηκε και κατέληξαν να κάνουν στο φινάλε άμυνα θέλοντας και μη, η Παρί Σεν-Ζερμέν μπήκε με τη μπάλα μες στα δίχτυα. Οσο άντεχαν, με όλα τα ψυχοφυσικά χαρακτηριστικά τους, να υποστηρίζουν εκείνον τον, ενεργοβόρο ομολογουμένως, τρόπο παιγνιδιού, η Παρί Σεν-Ζερμέν περνούσε νύχτα αγωνίας με την πλάτη στριμωγμένη στα σχοινιά. Στον ορίζοντα ζωγραφιζόταν η καθιερωμένη αποτυχία της Παρί Σεν-Ζερμέν by Qatar στους "8".

Ο Νεϊμάρ, επί 89 λεπτά ένα σίγουρο post-game εξιλαστήριο θύμα της επερχόμενης αποτυχίας, προσπαθούσε λυσσαλέα. Και αστοχούσε. Οι άλλοι...απλώς δεν προσπαθούσαν. Και φυσικά, δεν αστοχούσαν. Ο Νεϊμάρ βρήκε την αδελφή ψυχή στο γρασίδι επάνω, το άλλο μισό του για να συνεννοηθεί, μονάχα όταν μπήκε ο Μ'Μπαπέ. Εάν ο Βραζιλιάνος εξακολουθεί να νιώθει μεγαλύτερος από το κλαμπ στο οποίο ανήκει, τουλάχιστον έχει τους πραγματικούς λόγους του.

Η Αταλάντα κάνει επίθεση, με επτά παίκτες στο αντίπαλο μισό γήπεδο. Επίσης, καμιά φορά αμύνεται κιόλας...με επτά παίκτες στο αντίπαλο μισό γήπεδο. Αν ξαναδούμε το γκολ του Πάσαλιτς, ο πιο προωθημένος ποδοσφαιριστής ολόκληρης της ενδεκάδας της Αταλάντα (ο οποίος μάλιστα, ανεβαίνοντας τέρμα ψηλά, κρύβει τον σκόρερ από τα μάτια των οπισθοφυλάκων της Παρί Σεν-Ζερμέν) είναι ο Ραφαέλ Τολόι. Ενας σέντερ-μπακ! Επεσαν, λοιπόν, στη φάκα του ίδιου του στιλ τους; Πλήρωσαν το υψηλό τέμπο και το υψηλό ρίσκο;

Αυτό είναι το επιμύθιο; Φτηνό ακούγεται. Εγώ λέω το αντίστροφο, ότι έζησαν έτσι όπως "αξίζει ο κόπος να ζεις". Στο τέλος της ημέρας, για να γονατίσουν, χρειάστηκε να επιστρατευτούν ίσαμε 500 εκατομμύρια ευρώ χαρίσματος, να κυλήσουν 150 δευτερόλεπτα τρέλας, και να ξεπεταχτεί από το πουθενά ο Τσούπο-Μότινγκ που τον Ιανουάριο οι Παριζιάνοι τον είχαν βγάλει από την ευρωπαϊκή λίστα τους και τώρα, με την αποχώρηση του Καβάνι, τον επανενέγραψαν.

Για να πωλήσεις τους άσημους παίκτες σου όμως, το πιο έξυπνο που έχεις να κάνεις είναι να τους διαφημίσεις αναδεικνύοντας στην κοινή θέα την επιθετική ικανότητά τους. Απ' αυτήν θα βγάλεις τα πολλά λεφτά. Αν πάλι δεν τους πωλήσεις, θα έχεις αναπτύξει την αθλητική προσωπικότητά τους. Κάποτε, την εξαργυρώνεις.

Photo Credits: Getty Images

Αριθμός ταυτότητας
EVENTS