MENU

Ένας χρόνος σπουδαίας πορείας στην Ευρώπη ολοκληρώθηκε για τον Ολυμπιακό. Ένας χρόνος που δικαίως θα μνημονεύεται από τον κόσμο του αφού είχε τρεις προκρίσεις πέρυσι το καλοκαίρι που τον οδήγησαν στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, συνέχεια στο Γιουρόπα, μια μυθική πρόκριση επί της Αρσεναλ και μια μάχη στα ίσα κόντρα στην Γουλβς όπου στο φινάλε η αίσθηση του αποκλεισμού τον πληγώνει και τον αφήνει με αναπάντητα «ΑΝ»:

-     Αν έπαιζε ο Σα δεν θα μπορούσε να κάνει το παιδικό λάθος του Αλέν, οπότε η Γουλβς δεν θα έπαιρνε το πέναλτι-γκολ-δώρο που της προσφέρθηκε νωρίς.

-     Αν έπαιζε ο Σεμέδο η πείρα και η κλάση του θα βοηθούσαν πολύ σε αντίθεση με τον νεαρό Μπα ο οποίος έχει ήδη μεγάλη εξέλιξη, λαμπρό μέλλον μπροστά του, όμως χθες ήταν στη χειρότερη βραδιά του.

-     Αν οι υπεύθυνοι var είχαν στείλει στο μόνιτορ τον Πολωνό ρέφερι Μαρτσίνιακ, στη φάση με πρωταγωνιστές τον Ελ Αραμπί και τον Μπολί ίσως η απόφασή του να ήταν διαφορετική από αυτή την κανονική ροή αγώνα και να έδινε πέναλτι υπέρ του Ολυμπιακού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι όντως απαράδεκτο το γεγονός ότι ο διαιτητής δεν κλήθηκε να πάει στο var. Όφειλαν να εξαντλήσουν με εξονυχιστικό έλεγχο «τι συνέβη» και μετά να αποφανθούν. Μπορεί να είχαν πει και πάλι «παίζετε», όμως η ευκολία στην άρνηση δεύτερης ματιάς είναι αυτή που δικαίως αφήνει πολύ παραπονούμενο τον Ολυμπιακό. Σε ό,τι αφορά το γκολ του Καμαρά, δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή είναι πλέον η αλήθεια στο ποδόσφαιρο. Μπορεί για χιλιοστά ενός κορμιού που είναι μπροστά να αλλάξει η μοίρα μιας ομάδας, ενδεχομένως και μιας πρόκρισης. Όμως μιλάμε για τεχνολογία η οποία δεν έχει «προτιμήσεις». Τις γραμμές άλλοτε θα τις μισήσεις άλλοτε θα τις λατρέψεις όμως δεν έχουν ούτε στόμα ούτε τηλέφωνο…

Ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς ήταν καλύτερη ομάδα στο Μολινό και απέδειξε ότι έχει χτιστεί από τον Πορτογάλο δημιουργό της πάνω στις πιο στέρεες βάσεις. Άξιζε σίγουρα να διεκδικήσει την πρόκριση στην παράταση, όμως ακόμη και ο πικρός αποκλεισμός είναι ένα επιπλέον παράσημο στο πέτο του. Ο Μαρτίνς έχει δημιουργήσει μια ΥΠΕΡΟΧΗ ομάδα, η οποία δεν μάσησε κόντρα σε εκπροσώπους της Πρέμιερ Λιγκ και έδειξε πως και τη νέα σεζόν, αν δεν έχει βασικές απώλειες, θα είναι το μεγάλο φαβορί στην Ελλάδα και θα συνεχίσει τις βλέψεις της στην Ευρώπη.

Από εκεί και πέρα, βεβαίως, ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούν τα παράπονά τους οι «ερυθρόλευκοι» είναι αντίστοιχος με την εν Ελλάδι τακτική του «αβγά τη μία, καλάθια την άλλη». Δηλαδή «στημένο» ένα πρωτάθλημα το οποίο στο τέλος «δικαιότατα κατέκτησε» ή το «να φύγει η ΕΠΟ της σαπίλας» τις μονές μέρες αλλά «να μείνει για ακόμη ένα χρόνο η διοίκηση του Γραμμένου» τις ζυγές μέρες!

Αν δηλαδή… μέμφεται ο Ολυμπιακός –ο Ολυμπιακός, επαναλαμβάνω!- τον γιο του Σάββα Θεοδωρίδη, τον γενικό γραμματέα της ΟΥΕΦΑ Θόδωρο Θεοδωρίδη, για τον αποκλεισμό, τότε η κατάσταση είναι περισσότερο για γέλια παρά για κλάματα. Κι αν ο διευθυντής επικοινωνίας της ΠΑΕ λέει ότι η ΟΥΕΦΑ «είναι εκτεθειμένη για επιλογές τόσο εντός όσο κι εκτός συνόρων», τότε προφανώς δεν έχει ενημερωθεί ότι για την πρόσληψη του Κλάτενμπεργκ (που πρότεινε η ΟΥΕΦΑ) ήταν σύμφωνος ΚΑΙ ο Ολυμπιακός. Καθώς και ότι με τον προηγούμενο (Περέιρα), ο Ολυμπιακός κατάκτησε το πρωτάθλημα και έφτασε στον τελικό του κυπέλλου. Παρεμπιπτόντως αν είχε παίξει αυτό το ματς στη Ριζούπολη (κάτι που η διοίκησή του δεν ήθελε με τίποτα… επειδή το ήθελε ο Γραμμένος και ο Μελισσανίδης!!!) θα είχε σίγουρα καλύτερο ρυθμό στο πρώτο 20λεπτο του ματς, στο μοναδικό κομμάτι που η Αγγλική ομάδα κυριάρχησε, σκόραρε και προκρίθηκε...

Για τον Ολυμπιακό του Πέδρο Μαρτίνς πάντως δεν αξίζουν κλάματα αλλά μόνο χειροκρότημα. Για την θαυμάσια προσπάθειά του στην Ευρώπη έναν ολόκληρο χρόνο.

Γι αυτό που πρέπει όντως να κλαίμε είναι για το ελληνικό ποδόσφαιρο και την κατάντια του. Από την μεθεπόμενη περίοδο (2021-22) «υποβιβάζεται» κανονικά και με το νόμο στη… Γ΄Εθνική της Ευρώπης. Μόνο ο πρωταθλητής στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και τρεις ομάδες στην 3η τη τάξει νεοσύστατη ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική διοργάνωση.

Αυτό είναι το «δάσος» και όχι το «δέντρο» η εικόνα του οποίου ολοκληρώθηκε την Πέμπτη, αλλά είναι αποτέλεσμα ετών. Με την ΑΕΚ επί χρόνια «εξαφανισμένη» λόγω του υποβιβασμού, τον άλλοτε «Ευρωπαίο Παναθηναϊκό» να έχει ξεχάσει πως είναι να παίζεις εκτός Ελλάδος και τον ΠΑΟΚ να γίνεται αυτόχειρας γνωρίζοντας αποκλεισμούς από Εστερσουντ και Σλάβια θα έφτανες μαθηματικά στο σημερινό αποτέλεσμα. Για να μην προσθέσω και τους εύκολους καλοκαιρινούς αποκλεισμούς των υπολοίπων.

Σε όλο αυτό, βέβαια, δεν έχει ευθύνη ο Ολυμπιακός που έχει προσφέρει πολλούς βαθμούς στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Όμως ο Ολυμπιακός έχει μεγάλη ευθύνη για όσα προηγήθηκαν επί χρόνια «εντός Ελλάδος» και τα οποία συνετέλεσαν στην σημερινή κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Σε αυτό που οι «μεγάλοι» σκοτώνονται ακόμη και για το γήπεδο ενός τελικού κυπέλλου, για τα τηλεοπτικά, για την Ομοσπονδία, για τη Λίγκα, για ό,τι… κινείται, αλλά τους διαφεύγει η κατηφόρα. Εκείνη που δίχως φρένα οδήγησε στην Γ’ Εθνική της Ευρώπης.

Γι αυτό είναι που πραγματικά πρέπει όλοι να κλαίνε, όχι για τις επιλογές της ΟΥΕΦΑ του… Θόδωρου Θεοδωρίδη, αν αφήσουν στην άκρη τις οπαδικές διαφορές και σκεφτούν μια στιγμή λογικά…

ΥΓ. Η πρόκριση της Λιόν και η παρουσία του Ολυμπιακού τουλάχιστον στα πλέι οφ του επόμενου τσάμπιονς λιγκ αποτελεί έστω και έμμεσα δικαίωση της μεγάλης προσπαθειας του. 
 

Περήφανος για την προσπάθεια, «κλάμα» να μέμφεται τον γιο του Σάββα
EVENTS