MENU

Από την μία το ποδόσφαιρο. Από την άλλη το παραποδόσφαιρο. Από την μία η ομορφιά κι από την άλλη η ασχήμια. Συμπτωματικά, όλες αυτές οι έννοιες συγχρωτίζονται, ενεργούν, πράττουν στον ίδιο οργανισμό.

Από την μία ο Ολυμπιακός του Πέδρο Μαρτίνς, του Ματιέ Βαλμπουενά, του Γιουσέφ Ελ-Αραμπί. Μία ομάδα που έχει κερδίσει την καθολική αναγνώριση με την σκληρή δουλειά, την ποιότητα, την απόδοση της στο γήπεδο.

Από την άλλη, ο Ολυμπιακός του Βαγγέλη Μαρινάκη, του Κώστα Καραπαπά, του Σάββα Θεοδωρίδη, της Λίνας Σουλούκου. Μία ομάδα που δεν μπορεί να δέσει ούτε τα κορδόνια της. Μία ομάδα που με τις πρακτικές, το ύφος και την ρητορική της διασύρεται καθημερινά στα μάτια όλης της Ελλάδας.

Από την μία, ο Πέδρο Μαρτίνς, ο αρχιτέκτονας μίας επιτυχημένης και μοντέρνας ομάδας.

Κι από την άλλη, οι διοικούντες που σε κάθε παρουσία τους προκαλούν οργή. Που έφτιαξαν μια ολόκληρη υπόθεση πολυιδιοκτησίας με στόχο να εξαυλώσουν τον ανταγωνιστή, εκτός γηπέδου. Και τελικά έφαγαν τα μούτρα τους.

Από τη μία εκείνοι που τους θαυμάζουν όλοι.

Από την άλλη, εκείνοι που μισεί όλη η Ελλάδα.

Ένας άτυπος καθημερινός αγώνας ανάμεσα στον Ολυμπιακό ποδοσφαίρου και τον Ολυμπιακό παραποδοσφαίρου, που δεν χωράει στην παραμικρή σύγκριση. Αντί στο επίκεντρο της ερυθρόλευκης επικαιρότητας να βρίσκεται η πιθανή διασταύρωση στα προημιτελικά του Europa League με μία εκ των Ρόμα ή Σεβίλλη (σε περίπτωση αποκλεισμού της Γουλβς), εντούτοις βλέπει κανείς σχεδόν ηθελημένα υποθέσεις που μικραίνουν το όνομα του συλλόγου.

Όπως για παράδειγμα τον οδυρμό για τον ορισμό της Ριζούπολης (άντρο της ερυθρόλευκης ζούγκλας για να μην ξεχνιόμαστε) ως έδρα για τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας με στημένα ρεπορτάζ περί ακαταλληλότητας του γηπέδου την ώρα που ο αγωνιστικός χώρος είναι μια χαρά, ενώ πάντα μιλάμε για παιχνίδι κεκλεισμένων των θυρών.

Όπως για παράδειγμα ο τόσος ντόρος, η φασαρία, η κοσμοχαλασιά για τον ορισμό Έλληνα διαιτητή για την αναμέτρηση με τον ΠΑΟΚ, που είναι παντελώς αδιάφορη βαθμολογικά για τον Ολυμπιακό! Μα, ο Ολυμπιακός δεν ήταν τόσο καιρό υπέρμαχος των Ελλήνων διαιτητών και μιλούσε απαξιωτικά για τον ορισμό ξένων; Κι αλήθεια, τι τον νοιάζει τον Ολυμπιακό ποιος θα πάρει την δεύτερη θέση; 

Πως γίνεται την μία να ζητάνε την παράταση της θητείας της τωρινής διοίκησης της ΕΠΟ, αλλά την ίδια στιγμή να μηνύουν τα ίδια πρόσωπα που οι ίδιοι στηρίζουν; 

Πως γίνεται να μιλούν δημόσια για στημένο πρωτάθλημα, όταν είναι δεύτεροι και όλα να είναι μια χαρά, όταν οι ίδιοι το κατακτούν;

Ένας καθημερινός διασυρμός στα μάτια όλης της Ελλάδας από μία ομάδα που λες και επιλέγει να λερώνει με την συμπεριφορά και τις πρακτικές της, τα κατορθώματα της ομάδας του Πέδρο Μαρτίνς εντός γηπέδου. 

Λες και η διοικητική ομάδα του Ολυμπιακού πασχίζει να αποδείξει ότι αυτή παίρνει τους τίτλους, όχι ο προπονητής και οι παίκτες. Πρακτικές που μαρτυρούν ζήλια και φθόνο απέναντι στην αναγνώριση που τυγχάνουν αυτοί που πραγματικά ιδρώνουν την φανέλα και παράγουν έργο.

Συγκινητική η προσπάθεια τους να υπονομεύσουν την ίδια τους την ομάδα για να εδραιωθούν στην συνείδηση του κόσμου τους, αλλά μάλλον το αντίθετο πετυχαίνουν. Παραδίδονται καθημερινά στην χλεύη της κοινής γνώμης…

Το ερυθρόλευκο παραποδόσφαιρο λερώνει το ερυθρόλευκο ποδόσφαιρο
EVENTS