MENU

Η φετινή σεζόν που φτάνει πια στο τέλος της ήταν ιδιαίτερη για τον Άρη. Ξεκίνησε μέσα στο κατακαλόκαιρο με την επιστροφή του club στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και την παραλίγο επική πρόκριση επί της Μόλντε και κλείνει με το ρόστερ αποψιλωμένο και μερικές βαριές ήττες ένεκα της… λειψανδρίας ανθρώπινου δυναμικού. Με υποθέσεις ασφαλώς δεν μπορείς να πορευτείς, σίγουρα όμως τα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά αν εκείνο το βράδυ της 15ης Αυγούστου, ο Άρης έβλεπε το όνομά του στην κλήρωση των πλει-οφ της διοργάνωσης. Περισσότερα χρήματα στα ταμεία, μεγαλύτερη συσπείρωση που θα δημιουργούσε η προοπτική συμμετοχής στους ομίλους, και –το σημαντικότερο- 2-3 ακόμη αναγκαίες προσθήκες στο ρόστερ τις οποίες είχε ανάγκη ο προπονητής για να έχει βάθος στον πάγκο (τερματοφύλακας, αριστερός μπακ, φορ σίγουρα).

Αντ ΄ αυτού αποχώρησε ο τότε τεχνικός διευθυντής, λίγες μέρες αργότερα ο προπονητής, ανέλαβε ο Χαριστέας δίχως δυνατότητα παρεμβάσεων, αποκτήθηκε τελευταία μέρα ο Μπα, έφυγαν ο Μπάσα με τον Γιουνές, ο Μενέντεθ συνέχισε κανονικά τις διακοπές του και η ομάδα πριν καλά-καλά ξεκινήσει η χρονιά κλήθηκε να διαχειριστεί μια πρώτη κρίση. Το τιμόνι δόθηκε στον Τερζή που ξεκίνησε με το εμφατικό 4-0 επί του Παναθηναϊκού και την ισοπαλία στην Τούμπα, για να έρθει πριν το οριακό ματς με την Ξάνθη και αφού είχαν προηγηθεί δυο ήττες, ο Ένινγκ. Η ομάδα φάνηκε να μπαίνει σε μια αγωνιστική σειρά, διόρθωσε την βαθμολογική της θέση κάνοντας ένα αήττητο επτά αγώνων και η προοπτική κάλυψης των κενών με 2-3 προσθήκες στην χειμερινή εμβόλιμη μεταγραφική περίοδο, έδινε την αίσθηση ότι ο Άρης με το δεδομένα ποιοτικό ρόστερ θα μπορούσε φέτος να κυνηγήσει τουλάχιστον την 4η θέση. Σχεδόν ταυτόχρονα ήρθε και η μεγάλη νίκη επί του ΠΑΟΚ (4-2) για να εκτινάξει στα ύψη την ευφορία.

Όπως συνήθως συμβαίνει, όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει και πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι από τους διθυράμβους… σκάει η είδηση περί απαγόρευσης μεταγραφών αποκαλύπτοντας στην πορεία μια επιπόλαιη προσέγγιση του θέματος από την ομάδα αλλά και μια περίεργη στάση από την ΕΠΟ που αρχικά έλεγε ότι οι προσφυγές που έρχονταν αφορούσαν την παλιά ΠΑΕ και θα πάρουν τον δρόμο που έπαιρναν όλες οι άλλες στο παρελθόν, για να ξεχάσει μετά να ενημερώσει έγκαιρα τον Άρη, ότι τελικά αφορούσαν την σημερινή εταιρία, αφαιρώντας το δικαίωμά να τις εφεσιβάλει, καθιστώντας τες τελεσίδικες. Η απαγόρευση προκάλεσε κλυδωνισμούς που επηρέασαν και την ομάδα που ως το φινάλε της κανονικής περιόδου έκανε μόλις δυο νίκες σε εννιά μήνες. Επίδοση που εξασφάλισε την ευρωπαϊκή παρουσία για δεύτερη σεζόν και έριξε όλο το βάρος στα δυο παιχνίδια για τα ημιτελικά κυπέλλου με την ΑΕΚ.

Στο μεταξύ είχαν ήδη παρουσιαστεί οι πρώτες αρρυθμίες στο οικονομικό και χρειάστηκε μια προσωπική επίσκεψη του Θόδωρου Καρυπίδη στο προπονητικό για να επανέρθει η ηρεμία αφού στα κοντά έρχονταν σημαντικά για το club έσοδα μέσω των πλει-οφ και του επαναληπτικού με την ΑΕΚ. Η πανδημία του Κορωναιού τα ανέτρεψε όλα, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Τα έσοδα συρρικνώθηκαν για να μην πω ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτα, προστέθηκε, με καθολική υπαιτιότητα της ΕΠΟ, και ένα δεύτερο ban από την ΦΙΦΑ και όλη αυτή η αβεβαιότητα έστειλε περίπατο τον σχεδιασμό που είχε κάνει η ομάδα για μεταγραφές, ανανεώσεις κτλ. Η μοναδική κίνηση που έγινε ήταν η παραμονή του Ενινγκ. Ο άδοξος έτσι όπως συνέβη, αποκλεισμός από τον τελικό αποτέλεσε την θρυαλλίδα των εξελίξεων που ακολούθησαν, ειδικά όταν ακυρώθηκε η μεταγραφή του Φετφατζίδη στην Αλ Αιν, με τα χρήματα της οποίας θα επανερχόταν η οικονομική ισορροπία.

Και τώρα τι; Ο Άρης βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και ο Θόδωρος Καρυπίδης που ερέθισε ευαίσθητες χορδές των φίλων του Άρη με τον χειρισμό της επικείμενης μεταγραφής του Ματέο Γκαρσία, μοιάζει να είναι στριμωγμένος. Χρειάζεται 2-3 κινήσεις για να αλλάξει την ατζέντα, να αντιστρέψει το κλίμα, να επαναφέρει την ηρεμία και την προοπτική. Ποιες μπορεί να είναι αυτές; Καταρχήν η λύση του ban. Επώδυνη οικονομικά για τον ίδιο, ειδικά αυτή την περίοδο των λιγοστών εσόδων και πέρα ως πέρα άδικη αφού δεν αφορά δική του χρήση (τα δικά του λάθη στο παρελθόν όπως έχει πει και ο ίδιος τα πλήρωσε ακριβά).

Αναγκαία όμως αφού η Πολιτεία που άλλα έταζε, δηλώνει τώρα αδυναμία παρέμβασης. Και άμεση ώστε να ξεκινήσει και η υλοποίηση του σχεδιασμού της επόμενης σεζόν που δεν είναι και μακριά. Αυτό είναι και το δεύτερο σημαντικό. Το ρόστερ θα χρειαστεί όπως φαίνεται γενναίες και αριθμητικά αρκετές παρεμβάσεις και η ευστοχία στις επιλογές κρίνεται εκ των ων ουκ άνευ αφού στο νέο πρωτάθλημα, ευρωπαϊκή έξοδο εξασφαλίζουν μόνο τέσσερις ομάδες (δικαίωμα έχει πλέον και ο Παναθηναϊκός), καθιστώντας τον μίνιμουμ στόχο της εξόδου στο Γιουρόπα Λιγκ, εκ προοιμίου δύσκολη υπόθεση.

Αφήνω για το τέλος κάτι που αποτελεί πάγια επιθυμία όσων βρίσκονται μέσα ή γύρω από την ομάδα. Την ανάγκη το club να οργανωθεί καλύτερα, να στελεχωθεί επαρκώς, να προσφέρει σε όσους εργάζονται σε αυτό ένα τέτοιο εργασιακό περιβάλλον που θα εκτοξεύσει την δουλειά τους. Χίλιες φορές μια μεταγραφή λιγότερη ώστε να δημιουργηθούν οι σωστές υποδομές.

Ο αρειανός δεν χρειάζεται πολλά για να στηρίξει λυσσαλέα και να διώξει το… τέρας της εσωστρέφειας. Θέλει αλήθειες, να τον κοιτάς στα μάτια, να νιώθεις τις αξίες που πρεσβεύει, τις οποίες αν προσπαθήσεις να νοθέψεις, θα διαταράξεις τα βασικά συστατικά του συλλόγου, αυτά που τον κρατούν όρθιο παρά τις κακουχίες των τελευταίων ετών. Μετά από πέντε χρόνια ο Θόδωρος Καρυπίδης, λάθη φυσικά θα κάνει όπως κάνουμε όλοι μας. Τα λάθη τα αγωνιστικά συνήθως διορθώνονται. Αυτά που περνούν τις διαχωριστικές γραμμές του κιτρινόμαυρου DNA είναι αυτά που δεν ξεπερνιούνται εύκολα…

Θα μιλήσουν οι πράξεις
EVENTS