MENU


Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Οπως είχε συμβεί την Κυριακή στο ΟΑΚΑ απέναντι στον Ολυμπιακό, έτσι και την Τετάρτη στην Τούμπα κόντρα στον ΠΑΟΚ ο Παναθηναϊκός στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. 

Παρεμπιπτόντως, λίγες εβδομάδες νωρίτερα το ίδιο έργο είχε παιχτεί και στο ΟΑΚΑ απέναντι στην ΑΕΚ, αλλά με «καλύτερες» συνθήκες για το τριφύλλι από πλευράς διαθέσιμου ρόστερ. 

Ανοίγει παρένθεση: αξίζει πολλά μπράβο κι όχι ασφαλώς γκρίνια ο Γιώργος Δώνης για τη στρατηγική, το δέσιμο του γκρουπ και την ανταγωνιστικότητα που παρουσίασε η ομάδα υπό αυτές τις συνθήκες.

Οσοι νομίζουν ότι ήταν εύκολο δεν έχουν ιδέα από αθλητισμό. Κλείνει η παρένθεση.  Η ουσία είναι ότι για δεύτερο συνεχόμενο ντέρμπι στη διαδικασία των πλέι οφ, παρά τις πάμπολλες απουσίες του και την ενδεκάδα ανάγκης που ήταν εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος να παρατάξει στο γήπεδο ο προπονητής, ο Παναθηναϊκός στάθηκε όρθιος. 

Παρότι είχε απέναντι αντιπάλους με τετραπλάσια και τριπλάσια μπάτζετ κι ενόσω είχε στη διάθεσή του το μισό διαθέσιμο ρόστερ δίχως βασικές μονάδες του και με τον ίδιο και τους συνεργάτες του να γνωρίζουν ότι έχουν ημερομηνία λήξεως σε λίγες μέρες.    

Κι αν στο ντέρμπι των «αιωνίων» οι πιτσιρικάδες που αγωνίστηκαν με την πράσινη φανέλα είχαν πολύ καλή απόδοση, στη Θεσσαλονίκη έλαμψαν. Διέπρεψαν!  

Προεξέχοντος του 18χρονου Σωτήρη Αλεξανδρόπουλο που ήταν εντυπωσιακός και άφησε υποσχέσεις για εξαιρετικά πράγματα στο παρόν και το μέλλον. 

Οχι μόνο διότι πάτησε κάθε σπιθαμή του γηπέδου κλέβοντας μπάλες και αναχαιτίζοντας προσπάθειες ποιοτικών και φτασμένων αντιπάλων όπως ο Μαουρίτσιο και ο Ελ Καντουρί. Αλλά και επειδή είχε σωστές επιλογές και φαντεζί ενέργειες με τη μπάλα στα πόδια στο κομμάτι της δημιουργίας. 

Σαφώς και έπαιξε μεγάλο ρόλο για τον Αλεξανδρόπουλο το γεγονός ότι στο ματς με τον Ολυμπιακό, όπου πήρε το βάπτισμα του πυρός σε ντέρμπι, είχε πολύ καλή απόδοση. Ο 18χρονος αμυντικός μέσος «λύθηκε». Απελευθερώθηκε πλήρως και απογειώθηκε. 

Και έτσι, εκτός της πίεσης στη μπάλα, των κλεψιμάτων και των χιλιομέτρων που «κατάπιε» όπως απέναντι στον Ολυμπιακό, κόντρα στον ΠΑΟΚ ήταν εξίσου εντυπωσιακός και με τη μπάλα στα πόδια. Αλάνθαστος στις μεταβιβάσεις του και με γρήγορες κούρσες στο επιθετικό τρανζίσιον (μετάβαση από την άμυνα προς την επίθεση), όπου μάλιστα σε μία εξ αυτών πήρε μέχρι και κάρτα από τον Μπίσεσβαρ. 

Ως δίδυμο στον πράσινο άξονα με τον Ανουάρ στο ντέρμπι με τους Πειραιώτες κλήθηκε να αντιμετωπίσει υπεραριθμία υψηλού επιπέδου (Γκιγιέρμε, Καμαρά, Μπουχαλάκη), ενώ στο ντέρμπι της Τούμπας τους επίσης ποιοτικούς Μαουρίσιο και Ελ Καντουρί. Πήρε άριστα και στα δύο, όπως και ο «Ισπανομαροκινός Ζέκα».  

Εάν δε βάλουμε κάτω τα οικονομικά δεδομένα της σύγκρισης, ένα μηνιάτικο των παικτών του ΠΑΟΚ και του Ολυμπιακού είναι χλωμό να το παίρνει ο Αλεξανδρόπουλος και ο Ζαγαρίτης μαζί σε όλη τη σεζόν… 

Ο 19χρονος Βασίλης Ζαγαρίτης ήταν ο έτερος των πιτσιρικάδων του Παναθηναϊκού που αγωνίστηκε ως βασικός στην Τούμπα και εντυπωσίασε ειδικά στο πρώτο ημίχρονο όταν είχε φυσιολογικά περισσότερες δυνάμεις.

Ως αριστερός φουλ μπακ στο 3-4-2-1, υπήρξε αξιόπιστος και παθιασμένος ανασταλτικά και ήταν εξαιρετικός στο επιθετικό τρίτο έχοντας στο ενεργητικό του δύο σέντρες «ξυράφι» που πιστοποίησαν το ποιοτικό του εύρος, ασχέτως εάν οι συμπαίκτες του δεν τις εκμεταλλεύτηκαν.

Ελάχιστες φορές φέτος είδαμε τόσο «γλυκιές» σέντρες από πλάγιο μπακ του Παναθηναϊκού, είτε από αριστερά είτε από δεξιά. 

Είναι ξεκάθαρο ότι εάν ήταν μεταγραφές ο Αλεξανδρόπουλος και ο Ζαγαρίτης, ειδικά ο πρώτος, με την αγωνιστική εικόνα και την προοπτική που παρουσίασαν στην Τούμπα, ο ενθουσιασμός θα ήταν επί δέκα (X10).
 
Επειδή είναι Ελληνόπουλα υποτίθεται υπάρχει αυτοσυγκράτηση. Αυτοσυγκράτηση πρέπει να υφίσταται ωστόσο τους πάντες και τα πάντα, ανεξαρτήτως του ονόματος, του βιογραφικού και της ταυτότητας που κουβαλάνε. 

Ο Βαγγέλης Θεοχάρης πάλι, με εξαίρεση τη λάθος εκτίμηση με το κεφάλι στο πρώτο λεπτό της Τούμπας, ήταν για μία ακόμη φορά αξιόπιστος σε ματς υψηλού δείκτη δυσκολίας. 

Είτε έπαιξε ως δεξιός μπακ, είτε ως στόπερ, δεν έτρεξε κάστανο. Ενδεχομένως να μην έχει το ίδιο ποιοτικό εύρος και προοπτική σε σχέση με τον Αλεξανδρόπουλο π.χ, έχοντας και τρία χρόνια παραπάνω στην πλάτη του, αλλά μόνο και μόνο για την αυταπάρνηση, τη συγκέντρωση και τους «πασπαρτού» αμυντικούς ρόλους που μπορεί να υποστηρίξει, αξίζει και με το παραπάνω θέση και ευκαιρίες τη νέα σεζόν.

Προφανώς η διάρκεια είναι αυτή που μετράει στον αθλητισμό. Πλην όμως για να υπάρξει διάρκεια θα πρέπει πρώτα να υπάρξουν και συνεχόμενα παιχνίδια σε βάθος χρόνου. 

Κανένας παίκτης στον πλανήτη άλλωστε δεν πάει… τρένο από την αρχή μέχρι το τέλος της καριέρας του. 
«Εάν δεν κάνεις λάθη δεν μαθαίνεις κι αν δεν τα κάνεις μικρός για να μάθεις, πότε θα τα κάνεις;». Κανόνας που ισχύει ασφαλώς σε όλες τις πτυχές της ζωής.

Ο πρώτος κίνδυνος για τους μικρούς δεν είναι η διαπίστωση ότι έχουν μπόλικο ταλέντο. Αλλά η απαξίωση και το «κράξιμο» στα πρώτα λάθη απειρίας που θα γίνουν με μαθηματική ακρίβεια στο πλαίσιο εκμάθησης και προσαρμογής τους.  

Η δε συλλογή εμπειριών για να εξελιχθεί γρηγορότερα η ποδοσφαιρική τους προσωπικότητα, δεν απαιτεί πολλούς ξένους, πόσω μάλλον καραβιές μετριοτήτων. 

Επιβάλλει όμως στοχευμένες περιπτώσεις ποιοτικών ξένων με προσωπικότητα, που θα συμβάλουν στη διαδικασία εκμάθησής τους. Όχι μόνο στα ματς αλλά και στον υγιή ανταγωνισμό των προπονήσεων. 

Μόνο με μικρούς δεν μπορείς να κάνεις άμεσα πρωταθλητισμό και ως γνωστόν… υπομονή στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε για αστείο. Όπως σε όλα στη ζωή, η μαγική λέξη είναι η ισορροπία.

Και αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τον Παναθηναϊκό του παρόντος και του μέλλοντος να θωρακιστεί κατάλληλα αλλά και να αξιοποιηθεί δεόντως η ταλαντούχα και πολλά υποσχόμενη φουρνιά των πιτσιρικάδων του.

Εάν Αλεξανδρόπουλος και Ζαγαρίτης ήταν μεταγραφές ο ενθουσιασμός θα ήταν επί 10!
EVENTS