MENU

Ο Ολυμπιακός του Πέδρο Μαρτίνς, όπως θα 'λεγε και ο αείμνηστος «Αλέ», τα... εξήγησε ωραία για ακόμη μια φορά φέτος στον ΠΑΟΚ του Αμπέλ Φερέιρα και από το βράδυ της Τετάρτης βρίσκεται ξανά στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας μετά από τρεις σεζόν! Κάπως έτσι, απλά και όμορφα, βρίσκεται επίσης δύο ματσάκια μακριά από το πιο εμφατικό νταμπλ της Ιστορίας του. Όχι μόνο της σύγχρονης ή της εποχής Μαρινάκη. Ολόκληρης!

Γιατί αυτά που έχει πετύχει φέτος η συγκεκριμένη ομάδα, δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ! Ξεκίνησε να παίζει μπάλα στις 23 Ιουνίου του 2019. Πέρασε στους ομίλους του Champions League αήττητη, με πέντε νίκες, μια ισοπαλία, με γκολ 13-1 και με περίπατο κόντρα σε... κανονικές ευρωπαϊκές ομάδες, μετά από τρεις προκριματικούς γύρους. Πέρασε ένα ολόκληρο πρωτάθλημα αήττητη, φτάνοντας αισίως στους 39 αγώνες -συνυπολογίζοντας και το περσινό φινάλε- και τερμάτισε πρώτη στην κανονική διάρκειά του. Παίζοντας παράλληλα θελκτικό, όμορφο, σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Ενδιάμεσα, επιβίωσε αξιοπρεπέστατα από όμιλο με Μπάγερν Μονάχου, Τότεναμ και Ερυθρό Αστέρα. Πέρασε στο Europa League και ενώ άπαντες την ξέγραψαν από την κλήρωση στους «32» και ακόμη περισσότερο μετά την ήττα στο Καραϊσκάκη στο πρώτο ματς, πέτυχε μια από τις σπουδαιότερες προκρίσεις όλων των εποχών για το ελληνικό ποδόσφαιρο, με ένα αντρικό «διπλό» στο «σπίτι» της Άρσεναλ. Βεβαίως, για το Κύπελλο ούτε λόγος, αφού ούτως ή άλλως ήταν ο τρίτος στόχος της σεζόν. Έστω κι έτσι, παρέμεινε «μέσα» και σε αυτόν.

Όλα αυτά -σημειωτέον- έχοντας πίσω της δύο άκρως αποτυχημένες σεζόν, με τεράστια πίεση για επιστροφή στην κορυφή. Επίσης, κατά γενική ομολογία χωρίς να έχει λόγο στα κέντρα αποφάσεων, χωρίς υψηλές συμμαχίες και παρ' όλα αυτά χωρίς το παραμικρό περιθώριο για μια ακόμη «άνυδρη» χρονιά. Και πάνω που έχει αρχίσει να βλέπει το φως στην άκρη του τούνελ, παρότι μάλιστα το πρώτο αποτέλεσμα με τη Γουλβς στους «16» του Europa δεν ήταν ιδανικό, σκάει η πανδημία του κορωνοϊού.

Ο πλανήτης περνά όλη την Άνοιξη σε χειμερία νάρκη και οι αθλητές αναγκάζονται να κόψουν «μαχαίρι» τα πάντα, πάνω που βρισκόντουσαν στην θεωρητικά καλύτερη κατάστασή τους. Δύο μήνες μετά και ενώ οι «ερυθρόλευκοι» κάνουν ατομικά πια ό,τι καλύτερο μπορούν για να παρουσιαστούν έστω αξιοπρεπώς κοντά στην κατάσταση που βρίσκονταν πριν την καραντίνα, έρχεται το «πράσινο φως» για την επιστροφή στην δράση.

Τι κάνει πια ο Ολυμπιακός όταν ξαναμπαίνει στο γήπεδο, χωρίς φιλικά, χωρίς αγωνιστικό ρυθμό και χωρίς να γνωρίζει καν πότε και πώς θα τελειώσει η σεζόν και πότε θα αρχίσει η επόμενη;

Τα... πάντα όλα!

Η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς εμφανίζεται στα play-off σαν έτοιμη από... πάντα για να βάλει το ιδανικό τέλος σε μια ήδη έξοχη σεζόν. Σα να έχει ανέβει ένα ακόμη level, τουλάχιστον στο ψυχολογικό κομμάτι, στην αυτοπεποίθησή της. Έχει φιλτράρει στο μυαλό και τη συνείδησή της όλα όσα έχουν προηγηθεί, τόσο εν μέσω καραντίνας, όσο και κατά τη διάρκεια ολόκληρης της χρονιάς και έχει αποφασίσει να αποδείξει ακόμη και στους τελευταίους πεισματάρηδες που αρνούνται να παραδεχθούν την υπεροχή της, ότι το συγκεκριμένο γκρουπ δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.

Την ώρα που οι υπόλοιποι είχαν σαν μοναδικές έγνοιες το πότε θα γίνουν οι εκλογές στην ΕΠΟ, ποιος θα βγει πρόεδρος στη Super League, πώς θα γίνει αναδιάρθρωση, πόσες ψήφους θα έχουν «μαζί τους» και πόσοι... υποβιβασμοί θα προταθούν εις βάρος του, ο Ολυμπιακός περνάει σαν οδοστρωτήρας από τη διαδικασία των πλέι-οφ και ετοιμάζεται για το σπουδαιότερο ίσως ματς της σύγχρονης ιστορίας του. Το εντυπωσιακό της υπόθεσης, βλέποντας πια από λίγο πιο... πάνω τα τέσσερα επίσημα ματς μετά τη διακοπή, είναι ότι ο Ολυμπιακός μοιάζει με το θηρίο της ζούγκλας που γνωρίζει ότι δεν έχει φυσικό θηρευτή στην τροφική αλυσίδα του περιβάλλοντός του. Όποτε θέλει «παίζει» με το θήραμά του, όποτε θέλει κυνηγάει για να επιβιώσει. Όποτε θέλει επιτίθεται με όλες του τις δυνάμεις στο κέντρο της πεδιάδας, όποτε θέλει παραμονεύει στις σκιές για ό,τι περάσει. Όταν αποφασίσει ότι έχει χορτάσει, κάνει και... συντήρηση δυνάμεων.

Στο πρώτο ματς με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, ήταν ο ίδιος Ολυμπιακός που πέρασε νικηφόρα από εκεί και στην κανονική διάρκεια. Ήξερε ότι ήταν καλύτερος, έπαιξε όσο χρειαζόταν για να μην ρισκάρει το παραμικρό και όταν βρήκε την ευκαιρία χτύπησε για να πάρει το ματς. Κόντρα σε Άρη και Παναθηναϊκό, ήταν το θηρίο που θέλει να δείξει ότι είναι ο βασιλιάς της ζούγκλας. Στον επαναληπτικό Κυπέλλου, έχοντας να διαχειριστεί και ένα σκορ πρώτου αγώνα, αποφάσισε ότι θα περιμένει στο σκοτάδι, για το λάθος του αντιπάλου. Όταν αυτό δεν ήρθε, άλλαξε ξανά τακτική και βγήκε στο... ξέφωτο, αναγκάζοντας το θήραμα σε θανάσιμο λάθος.

Είτε με Βαλμπουενά ή Φορτούνη, είτε με 4-3-3 ή 4-2-3-1, είτε με παιχνίδι αναμονής ή παιχνίδι κυριαρχίας, εντός ή εκτός έδρας, σε Ελλάδα ή Ευρώπη, με κρύα και με ζέστες, η συγκεκριμένη ομάδα συνεχίζει να αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία ότι δεν είναι ένα τυπικό «λιοντάρι». Περισσότερο προς Λερναία Ύδρα φέρνει. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εύκολα ή δύσκολα, αν δεν προσέξεις για μια στιγμή, αν την υποτιμήσεις, αν χαλαρώσεις και αν δεν είσαι πάρα πολύ καλύτερος από αυτή σε αυτά που προσπαθείς να κάνεις, δεν θα δυσκολευτείς απλά να την κερδίσεις. Όχι, αυτό είναι το αυτονόητο για μια έτοιμη ομάδα διετίας, καλοπροπονημένη, καλοδουλεμένη, γεμάτη ποιότητα και λύσεις.

Αυτό που θα πάθεις από τον συγκεκριμένο Ολυμπιακό είναι ότι θα παίζεις μεν, αλλά θα τον αισθάνεσαι γύρω σου να σε σφίγγει, να σε στριμώχνει όλο και περισσότερο και να σε οδηγεί εκεί που αυτός θέλει. Τώρα, θα είναι ο Καμαρά, θα είναι ο Ελ Αραμπί, θα είναι ο Βαλμπουενά ή ο Μασούρας, θα είναι ατομική προσπάθεια, κάποια κομπίνα σε στατική φάση ή προϊόν της αυτοματοποιημένης επιθετικής ανάπτυξής του, το σίγουρο είναι ότι σε «δαγκώσει». Και το πιθανότερο σενάριο, όπως επίσης έχει αποδείξει σε όλη την πορεία της διετίας, είναι ότι αν σε πληγώσει μια φορά και σε αποδυναμώσει, δεν θα χαριστεί. Θα σε αποτελειώσει πριν καν καταλάβεις ότι βρίσκεσαι κοντά στο τέλος. Δεν έχει σημασία αν είσαι η Μίλαν ή η Άρσεναλ, ο ΠΑΟΚ ή ο Πανιώνιος. Δεν έχει σημασία αν κρίνεται πρόκριση σε τελικό, σε επόμενη φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης, αν έχεις υπέρ σου περισσότερα από δύο αποτελέσματα ή αν το ματς είναι απολύτως αδιάφορο ως προς το αποτέλεσμά του.

Το συγκεκριμένο θηρίο... αγρίεψε όταν κατάλαβε ότι ο μόνος τρόπος για να επιστρέψει στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, δεν είναι απλώς να κυριαρχήσει επί των αντιπάλων του αλλά να τους... διαλύσει. Με αποφασιστικότητα, με κυνισμό και χωρίς ευαισθησίες. Πέραν πάσης αμφιβολίας. Στηριζόμενο σε αυτά που ξέρει να κάνει, σε αυτά που κάνει επί δεκαετίες, στη δική του εμπειρία και τη δική του δυναμική μέσα στη «ζούγκλα».

Ο Ολυμπιακός πριν τρία χρόνια δεν θύμιζε σε τίποτα ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό με ίχνος σοβαρότητας. Ήξερε όμως τί πρέπει να κάνει και πώς να το κάνει. Τώρα, πέρα από όσα κατάλαβε ο ίδιος, κατάλαβαν και όλα τα υπόλοιπα... ζωάκια της ζούγκλας ότι η φυσική τους θέση δεν είναι στην κορυφή. Μπορεί κατά καιρούς να βρίσκονται εκεί, όμως αυτό θα συμβαίνει μόνο ως εξαίρεση και αφού θα έχουν ξοδέψει όλες τους τις δυνάμεις και όλη τους την τύχη για λίγες ανάσες καθαρού αέρα στο ψηλότερο σημείο.

Όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζούγκλα, τα ζώα γνωρίζουν βάσει ενστίκτου από ποιον κινδυνεύουν και για ποιους λόγους. Αυτά που θα επιμένουν να μην αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα, οι ύαινες που θα καταθέτουν... ενστάσεις, θεωρώντας ότι στην πραγματικότητα έχουν πιο κοφτερά δόντια, είναι πιο επιβλητικές, πιο γρήγορες και πιο δυνατές από τον λέοντα, όταν θα βρεθούν φάτσα με τα δόντια του, εκεί είναι μόνο που θα καταλάβουν.

Ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη, του Μαρτίνς, του Φορτούνη, του Βαλμπουενά, του Καμαρά και του Τσιμίκα, έχει βγάλει δόντια.

Το καταλάβατε ή όχι ακόμη;

Θηρίο χωρίς φυσικούς εχθρούς
EVENTS