MENU


Η προηγούμενη φορά που η ΑΕΚ επισκέφθηκε το «Κλεάνθης Βικελίδης» και έφυγε πανηγυρίζοντας δεν απέχει πολύ από τη χθεσινή χρονικά, όμως φαίνεται σαν να έχουν περάσει χρόνια, σαν να βρισκόμαστε σε μια άλλη εποχή. Ήταν στις 16 Φεβρουαρίου και η ΑΕΚ είχε βάλει ένα γκολ νωρίς-νωρίς με τον Αλμπάνη και στη συνέχεια του αγώνα κράτησε σβηστά το υπέρ της σκορ παίζοντας κυνικό ποδόσφαιρο. Τέσσερις μήνες μετά, τα πράγματα υπήρξαν παντελώς αντεστραμμένα: από τον κυνισμό του χαμηλού σκορ μεταφέρθηκαμε σε ένα run and gun παιχνίδι.

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα σε αυτά τα δύο παιχνίδια ήταν εξαιρετικά πυκνό από άποψη γεγονότων με αποτέλεσμα να νιώθεις πραγματικά πως έχουν περάσει χρόνια. Είναι και το ότι στα play off, στην μετά-Covid εποχή δηλαδή βλέπουμε μια πραγματικά άλλη ΑΕΚ. Αν το χαμηλό σκορ, το παιχνίδι αναμονής και η κυνική διαχείριση χρόνου ήταν η υπογραφή του Μάσιμο Καρέρα στο παιχνίδι της Ένωσης πριν διακοπούν τα πάντα λόγω πανδημίας, σε αυτούς τους τέσσερις επίσημους αγώνες μετά τη διακοπή (τρεις πρωταθλήματος και ένας κυπέλλου) βλέπουμε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Το τελικό 2-2 της αναμέτρησης -το οποίο ήρθε λίγα 24ωρα μετά από ένα ακόμα 2-2 ανάμεσα στις δυο ομάδες στο πρωτάθλημα- είναι φυσικά, ένα πλασματικό τελικό σκορ. Ακόμα πιο πλασματικό θα ήταν να παρέμενε ως τελικό σκορ το 2-0 που διαμορφώθηκε στο 92' υπέρ του Άρη. Δεν το συζητάμε ότι τα δυο γκολ του Μάρκο Λιβάγια απόδωσαν ποδοσφαιρική δικαιοσύνη. Δεν το συζητάμε ότι η ΑΕΚ υπήρξε πολύ καλύτερη ομάδα από τον Άρη μέσα στο γήπεδο, έχασε πολλές ευκαιρίες και θα έπρεπε να έχει καθαρίσει το παιχνίδι νωρίτερα. Ούτε φυσικά πως η εικόνα του ματς ήταν σαν η ίδια να κυνηγούσε την ανατροπή στο σκορ του πρώτου αγώνα και όχι ο αντίπαλός της. Όλα αυτά είναι δεδομένα.

Αυτό που οφείλει να μπει στην εξίσωση ταυτόχρονα ωστόσο είναι η αδυναμία της ΑΕΚ να μετουσιώσει την υπεροχή της σε αποτέλεσμα και μάλιστα, για δεύτερη συνεχόμενη φορά κόντρα στον Άρη. Αυτό δεν έχει να κάνει με κάποιου είδους δυστοκία στο επιθετικό επίπεδο, η ΑΕΚ άλλωστε σκοράρει. Έχει να κάνει με την τρομακτική έλλειψη ταχύτητας που την διακατέχει στο αμυντικό transition αλλά και εν γένει στις καλύψεις χώρων όσον αφορά την αμυντική της παρουσία.

Τα δυο παιχνίδια κόντρα στον Άρη είναι ενδεικτικά: η πίεση της ΑΕΚ συνεπάγεται μετατόπιση της αμυντικής της γραμμής, η οποία ανεβαίνει ψηλά στο μεγαλύτερο κομμάτι του αγώνα και δυσκολεύεται διαχειριστεί τόσο μια αντίπαλη ομάδα που αντεπιτίθεται στο κενό χώρο όσο και την αναγκαιότητα της γρήγορης οργάνωσής της σε στιγμές που δημιουργούνται υπεραριθμίες για τον αντίπαλο. Με άλλα λόγια, η ΑΕΚ φαίνεται πως είναι μια ομάδα που παρά το γεγονός ότι μεσοεπιθετικά διακατέχεται από συσσωρευμένη ποιότητα δεν της ταιριάζει το επιθετικογενές παιχνίδι. Και με έναν παράδοξο (;) τρόπο, αυτό δεν ισχύει παρά τα μειονεκτήματα της ανασταλτικής της λειτουργίας (που απόντος Βράνιες γιγαντώνονται αλλά ακριβώς εξαιτίας αυτών).

Αν κόντρα στον Άρη η ΑΕΚ έμπαινε με πιο συντηρητικές διαθέσεις, με στόχο να δώσει την μπάλα στον αντίπαλο και όχι μόνο να την κρατάει παίζοντας ποδόσφαιρο κατοχής, αν είχε με άλλα λόγια τον κυνισμό της προ-Covid εποχής, τότε η μεσοεπιθετική της ποιότητα θα της είχε δώσει μια χαλαρή πρόκριση χωρίς χτυποκάρδια και εγκεφαλικά. 

Στο παιχνίδι της κανονικής διάρκειας με τον Παναθηναϊκό, ένα ματς στο οποίο η ΑΕΚ νίκησε με 1-0 αλλά η τακτική του Καρέρα κατακρίθηκε για φοβικότητα, ο Ιταλός τεχνικός είχε ερωτηθεί αν η εικόνα που παρουσίασε η ομάδα του είναι η εικόνα της «ΑΕΚ που οραματίζεται». Εκείνος είχε πει: «Ναι στο αναλταλτικό επίπεδο. Όχι σε επίπεδο κυκλοφορίας της μπάλας». Είχαμε γράψει από τότε πως είναι μεγάλο ερώτημα το αν ο Ιταλός τεχνικός θα καταφέρει να συνδυάσει την αμυντική συνεκτικότητα με μια εικόνα επιθετικής υπεροχής. Και κυρίως, αν θα επιχειρήσει να της προσδώσει αυτά τα στοιχεία από φέτος. 
Ναι, η ΑΕΚ πέρασε στον τελικό και πέρασε και με πωρωτικό τρόπο αλλά ας δούμε τη μεγάλη εικόνα: τρεις ισοπαλίες και μία νίκη στην μετα-Covid εποχή, που ταυτόχρονα έχει συνδυαστεί με μια εμφανή προσπάθεια του Καρέρα να εμφυσήσει κυριαρχική κουλτούρα στην ομάδα του. Όπως είπε και ο Λιβάγια μετά το ματς με τον Άρη, αν η ΑΕΚ δεν πάρει το κύπελλο τα δυο γκολ του στο «Κλεάνθης Βικελίδης» δεν θα έχουν καμία σημασία. Και για να πάρει η ΑΕΚ το κύπελλο και φυσικά, να βγει δεύτερη, η λογική λέει πως μάλλον θα χρειαστεί την προ-Covid ταυτότητά της.

Η μεταμόρφωση της ΑΕΚ στην μετα-Covid εποχή
EVENTS