MENU

Από το Σάββατο το τόπι ξανακυλάει στο χορτάρι των ελληνικών γηπέδων. Έστω και σε αυτό το αποστειρωμένο περιβάλλον, δίχως τον παλμό που δίνει η γεμάτη κερκίδα, το πάθος που μεταφέρει στον ποδοσφαιριστή η αλληλεπίδραση με το κοινό. Αν κρίνω όμως από τις τοποθετήσεις του συνόλου των ποδοσφαιριστών, όχι μόνο τους έχει λείψει η μπάλα, αλλά αδημονούν κιόλας να το ξαναζήσουν. Κι ας είναι σε εντελώς πρωτόγνωρες συνθήκες, γεμάτες υγειονομικά πρωτόκολλα. Θα το συνηθίσουμε κι αυτό, με απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης του καθενός.

Ο Άρης κόντρα στον ΟΦΗ ανοίγει την πόρτα στην κανονικότητα με το σαββατιάτικο ματς που μόνο αδιάφορο δεν είναι αφού ο προφανής στόχος της ομάδας του Ενινγκ στα πλει-οφ είναι να τερματίσει τουλάχιστον πιο ψηλά από τους κρητικούς. Έχει ενδιαφέρον τι θα δούμε μετά από σχεδόν τρεις μήνες. Σε ποιο βαθμό δηλαδή επηρέασε η καραντίνα τις ομάδες. Λογικά θα δούμε ματς σε αργό τέμπο. Ο ρυθμός θα έρθει παίζοντας και υπό αυτό το πρίσμα για τον Άρη είναι απολύτως χρήσιμα τα πρώτα παιχνίδια. Θα τον βοηθήσουν να αποκτήσει τον ρυθμό που λείπει, τις προσαρμογές που πρέπει να επανακτηθούν με την ελπίδα παράλληλα, οι μυϊκοί τραυματισμοί που ελλοχεύουν μετά από τέτοια αποχή να είναι απειροελάχιστοι.

Λένε και κάτι άλλο οι ποδοσφαιριστές του Άρη στις δηλώσεις τους με αφορμή την επανέναρξη. Ότι έχουν ξεκάθαρα στρέψει το ενδιαφέρον τους στον επαναληπτικό με την ΑΕΚ και το υψηλό διακύβευμα που τον συνοδεύει. Μια θέση στον τελικό κυπέλλου που για πρώτη φορά θα πραγματοποιηθεί μέσα στο κατακαλόκαιρο. Χωρίς ακόμη να γνωρίζουμε πότε ακριβώς θα διεξαχθεί η ρεβάνς του 2-1 με την ΑΕΚ, ένα είναι το βέβαιο. Ότι αυτό το ματς και ένα ακόμη εφόσον ο Άρης πάρει το εισιτήριο για τον τελικό, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για αυτό το γκρουπ των παικτών, να αφήσουν το αποτύπωμά τους στην ιστορία του club. Να τους μνημονεύει ο κόσμος, ως τους παίκτες που έβαλαν ένα τέλος στην 50ετή λειψανδρία τίτλων και όχι απλά ως ένα γκρουπ καλών παικτών, όπως την ομάδα του Κούπερ για παράδειγμα που έβγαλε το τεράστιο διπλό στη Μαδρίτη, πήγε στους «32» του Γιουρόπα Λιγκ αλλά όταν βρέθηκε απέναντι στο τρόπαιο το 2010, έχυσε και πάλι την καρδάρα με το γάλα.

Αυτή η ομάδα άλλωστε μετά το πέρας της σεζόν δεν θα είναι σε καμία περίπτωση η ίδια. Ειδικά αν τα μαντάτα από κυβέρνηση και ΦΙΦΑ είναι θετικά όσον αφορά τις απαγορεύσεις. Κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει να συνεχίσουν αλλού (Βέλεθ, Ντιγκινί), αρκετοί που τα συμβόλαιά τους λήγουν δεν θα ανανεώσουν με απόφαση και του ίδιου του club, κάποιοι άλλοι ίσως παραχωρηθούν εφόσον τα ανταλλάγματα κριθούν ικανοποιητικά (Ροζ, Φέτφα, Σάσα). Ακόμη και κάποιοι που δεσμεύονται με συμβόλαιο δεν θα πρέπει να αισθάνονται σίγουροι. Που καταλήγουμε; Ότι σε μεγάλο βαθμό η ομάδα αυτή, ολοκληρώνει ένα κύκλο που άνοιξε για αρκετούς από αυτούς το καλοκαίρι του 2018. Ποδοσφαιριστές που αποτέλεσαν τον βασικό κορμό της ομάδας και συνετέλεσαν στην ποιοτική αναβάθμιση του παραγόμενου προϊόντος. Τι ιδανικό το δικό τους… Last Dance (όχι για όλους προφανώς για να μην παρεξηγηθώ) να συνοδευτεί από την κατάκτηση του… precious όπως θα έλεγε και ο Sméagol του άρχοντα των δαχτυλιδιών.

ΥΓ Η πρόσληψη εδώ και κάποιους μήνες του Αγησίλαου Τουμαζάτου στη θέση του οικονομικού διευθυντή δείχνει μια κίνηση που συνάδει με την τεχνοκρατική αντίληψη που πρέπει να διέπει τις ΠΑΕ. Καθένας στον τομέα του. Όχι ένας για τα πάντα… και ειδικά σε τομείς που δεν γνωρίζει.

Η ευκαιρία να αφήσουν το αποτύπωμά τους
EVENTS