MENU

Δευτερόλεπτα. Τόσο χρειάζεται για να θυμηθείς, να συνδέσεις, να συγκινηθείς, να δακρύσεις, να απομονωθείς. Τόσο χρειάζεται ώστε οι τριγύρω φωνές να απομακρυνθούν, οι εικόνες να θολώσουν, το τείχος να υψωθεί, το μυαλό να απομονωθεί, το σώμα να αποσυνδεθεί και να ακούς μόνο τη δική σου φωνή, να βλέπεις μόνο την εικόνα που θες. «Ποτέ δεν είδα τον πατέρα μου να παίζει. Όταν γεννήθηκα ήταν ετών και η καριέρα του είχε σχεδόν τελειώσει. Αν, όμως, πεις το όνομά του στη χώρα μου, όλοι ξέρουν για ποιον μιλάς. Μπλαγκόγιε Παούνοβιτς. Παρτιζάν. Γιουγκοσλαβία. Πάντα μιλούσαμε για ποδόσφαιρο μαζί. Μιλούσαμε στο πρωινό, στο μεσημεριανό, στο δείπνο. Μου μιλούσε για τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 1968, όταν η Γιουγκοσλαβία έχασε από την Ιταλία. Μου είπε ότι όταν επέστρεψαν από τη Ρώμη, τον περίμεναν 10.000 άνθρωποι στο σπίτι, φωνάζοντας το όνομά του. Μου είπε «ελπίζω μια μέρα να το νιώσεις»».

20 Ιουνίου 2015. «Είναι το πιο ενδιαφέρον κυριακάτικο πρωινό στην ιστορία της σερβικής τηλεόρασης», προλόγιζε το ματς με τη Βραζιλία ο δημοσιογράφος που θα έκανε τη μετάδοση του τελικού, αφού η διαφορά ώρας με το Όκλαντ έφερε το ματς πριν καν μεσημεριάσει στο Βελιγράδι. Η Σερβία είχε χάσει στο πρώτο ματς του ομίλου από την Ουρουγουάη, είχε κερδίσει Μάλι και Μεξικό και στα νοκ άουτ ματς δεν έπαιξε ούτε ένα 90λεπτο. Η Ουγγαρία λύγισε στην παράταση, οι Ηνωμένες Πολιτείες στα πέναλτι, το Μάλι στην παράταση και η Βραζιλία επίσης!

«Θέλω να πιστεύω ότι στείλαμε ένα μήνυμα στο λαό μας. Ένα μήνυμα ενότητας, πάθους και τι γίνεται όταν αγωνίζεσαι με την καρδιά του. Μετά από 20 χρόνια δυσκολιών και βασάνων, ήρθε η στιγμή να ζούμε με αυτό τον τρόπο», δήλωνε ο Βέλικο Παούνοβιτς που ξέσπασε δείχνοντας τον ουρανό μόλις άκουσε το σφύριγμα της λήξης. Όταν τίποτα άλλο δε μπορούσε να διασπάσει το τείχος πίσω από το οποίο ζούσε τη στιγμή με τον πατέρα του. Είχε φύγει από τη ζωή έξι μήνες πριν. Το ίδιο συναίσθημα ένιωθε η μητέρα του, χήρα του Μπλαγκόγιε, η γυναίκα του και τα τέσσερα πιτσιρίκια που έβλεπαν τον μπαμπά στην τηλεόραση. «Άρχισα να κλαίω. Ήταν όλα μπερδεμένα. Λύπη, περηφάνεια, ευτυχία», εξιστορείται η Σόφκα, που είχε το μητρικό ένστικτο. «Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε το ματς, ήξερα ότι θα γυρίσουν Παγκόσμιοι Πρωταθλητές. Μη με ρωτάτε γιατί, απλά το ήξερα. Ο Βέλικο είναι ένας κύριος και όταν αναλαμβάνει μια δουλειά, δίνει τον καλύτερο εαυτό του».

Η Σερβία τον υποδέχτηκε μαζί με όλη την ομάδα, ως ήρωες. Οι 10.000 του πατέρα το 1968 ήταν 50.000 τον Ιούνιο του 2015. «Ό,τι κάνω είναι συνέχεια του δικού του έργου. Κατάφερα να στεφθώ πρωταθλητής κόσμου, κάτι που ήταν το δικό του όνειρο. Η μεγαλύτερη στεναχώρια μου είναι ότι δεν έζησε για να το δει». Είχε ζήσει αρκετά για να γνωρίζει ότι ο γιος που έκανε θα γινόταν πετυχημένος. «Ο Βέλικο θα γίνει σπουδαίος προπονητής. Αρκεί να μην είναι το ίδιο τρελός με μένα! Τον βλέπω πόσο ενδιαφέρεται και ασχολείται με το ποδόσφαιρο. Είναι συνέχεια στον υπολογιστή και γράφει, αναλύει, ακολουθεί τις νέες τάσεις. Καμιά φορά τον διακόπτω για να ρωτήσω κάτι και με κοιτάει με απορία… «Τι είπες; Τι;». Εκεί είναι που καταλαβαίνω ότι είναι τελείως στον κόσμο του, βυθίζεται στη δουλειά και στην πραγματικότητα δεν ακούει κανέναν γύρω του. Νιώθω τυχερός που οι γείτονές μου, απλοί άνθρωποι στο δρόμο και στα μαγαζιά με συγχαίρουν για το παιδί που έκανα. Αυτό με κάνει να δακρύζω».

Ο γιος της Σερβίας!

Γεννήθηκε στη Στρούμιτσα. Ή Στρώμνιτσα. Στα Σκόπια. Ή στη Βόρεια Μακεδονία. Ο καθένας μπορεί να επιλέξεις τη δική του, πολιτικά ορθή ή μη, οπτική. 600 χιλιόμετρα μακριά από το Βελιγράδι. Έφυγε 17 ετών. Ο πατέρας του το επέλεξε για εκείνον και χρησιμοποίησε τις γνωριμίες του για να τον στείλει στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. Έπαιξε σε Γερμανία, Ρωσία, Φιλαδέλφεια ως ποδοσφαιριστής. Δούλεψε στο Σικάγο ως προπονητής. Ακολούθησε τις προπονήσεις δεκάδων συναδέρφων του ανά τον κόσμο. Ποτέ δεν ένιωσε ότι ανήκει σε όλους. Ήταν, βλέπετε, εκείνης της γενιάς που έμαθαν στον πόλεμο. Γεννημένος το 1977, με εφηβεία στον εμφύλιο και διαφυγή το ποδόσφαιρο.

«Μερικές φορές χρειαζόταν να περπατάω για ώρες να πάω στην προπόνηση. Τα λεωφορεία δεν είχαν βενζίνη για να μπορέσουμε να μετακινηθούμε. Όμως, ούτε τότε δεν ένιωθα ότι έκανα κάτι δύσκολο. Πήγαινα νηστικός στην προπόνηση, μετά στο σχολείο και δεν έτρωγα μέχρι να γυρίσω σπίτι. Για μένα ήταν φυσιολογικό. Είσαι παιδί, σκέφτεσαι ότι όλα θα πάνε καλά. Εκ των υστέρων, αντιλαμβάνομαι πόσο ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία είχε τεράστια επίδραση σε όλους μας. Και το ποδόσφαιρο, χωρίς καν να το αντιλαμβάνομαι τότε, ήταν η διέξοδός μου. Η απόδρασή μου. Η φούσκα που έμπαινα και κρυβόμουν».

Στο μυαλό του Βέλικο Παούνοβιτς, η προπονητική μπήκε πολύ πριν ολοκληρωθεί η ποδοσφαιρική του καριέρα. Από 29 ετών άρχισε τα μαθήματα και στα 34 του είχε όλα τα διπλώματα που χρειαζόταν. «Πρέπει να αρχίσεις, όμως, για να καταλάβεις αν σου κάνει. Στη δική μου περίπτωση ήταν ένα κατηγορηματικό «ναι». Ακόμα θυμάμαι την πρώτη μου προπόνηση. Ένιωθα γεμάτος». Ξεκίνησε στις ακαδημίες της Ατλέτικο Μαδρίτης, πριν περάσει στην U18 της Εθνικής Σερβίας. Έφτασε στην U20 και η μεθοδικότητά του ενόψει του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 2015 μαρτυρά την προπονητική του φιλοσοφία. Μια φιλοσοφία που έχει θέλει να έχει λίγο από Γκουαρντιόλα, λίγο από Μουρίνιο και αρκετό από Ράνταμιρ Άντιτς και Μπόρα Μιλουτίνοβιτς.

Η ομάδα του πριν ακόμα αναχωρήσει προσαρμοζόταν σε ώρες Νέας Ζηλανδίας. Ταξίδεψε στη χώρα δώδεκα μέρες πριν, δηλαδή μια μέρα για κάθε ώρα διαφοράς, όπως ορίζει το πρωτόκολλο του… οργανισμού. Κατόρθωσε μέσα από ένα παιχνίδι trivia να ενώσει την ομάδα του. Να συμμετάσχουν όλοι μέσα από το κινητό σε ένα διαδραστικό παιχνίδι, ώστε να διασκεδάζουν παρέα τις ώρες που δε δούλευαν παρέα στο γήπεδο. Αγαπάει το άθλημα, αγαπάει την ηθική και το fair play, αγαπάει τους πειραματισμούς και τις αλλαγές θέσεις των παικτών (σ.σ. ως υπερβολικά πολύ, κάτι που ενίοτε μπερδεύει την ομάδα του και τον καταδίκασε στη θητεία του στο Σικάγο), και σκέφτεται ποδοσφαιρικά. «Θέλουμε ο κόσμος να μας σέβεσαι, αλλά την ίδια στιγμή οφείλουμε να σεβόμαστε τους αντιπάλους μας. Δε θέλουμε να κάνουμε καθυστερήσεις, δε θέλουμε να βουτάμε, δεν είναι σωστή νοοτροπία αυτή. Παίζουμε ποδόσφαιρο για να το ευχαριστηθούμε».

Στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του, λίγους μήνες μετά την κατάκτηση του κυπέλλου στη Νέα Ζηλανδία, ο Παναθηναϊκός έψαχνε αντικαταστάτη του Γιάννη Αναστασίου. Τότε, τον Νοέμβριο του 2015, προτίμησε τον Αντρέα Στραματσόνι και λίγο καιρό μετά, ο Βέλικο Παούνοβιτς αποφάσισε να εξαργυρώσει τις μετοχές του στο Σικάγο και την αμερικανική λίγκα. Πέντε χρόνια μετά και μερικούς μήνες ύστερα από την απόλυσή του από το σύλλογο του MLS επιστρέφει στην επικαιρότητα. Ισχύει άραγε το ποτέ δεν είναι αργά;

 

Son of Serbia!
EVENTS