MENU

Πάει και ο Δώνης λοιπόν. Και επισήμως. Γιατί ανεπίσημα είχε τελειώσει από τη μέρα που έκανε εκείνες τις δηλώσεις και επί της ουσίας τσίνησε στη νέα τάξη πραγμάτων. Από τη στιγμή που το πράγμα δεν μαζεύτηκε και δεν σώθηκε το πολύ μέσα σε μια βδομάδα, παρότι μπήκαν στη μέση λυτοί και δεμένοι, το διαζύγιο ήταν δεδομένο. Με το συμπάθιο κιόλας αλλά θα πρέπει να είσαι… μπούφος για να μην βλέπεις αυτό που έρχεται. Περιμέναμε έλεγε το «ρεπορτάζ» να έρθει ο Ρόκα να μιλήσει και να δούμε αν στην επόμενη μέρα θα περιλαμβάνεται ο Δώνης.

Πλάκα κάνουμε τώρα; Δηλαδή να «αποφασίσει» ο Ρόκα αυτό που είχε αποφασίσει εδώ και τρεις μήνες ο Αλαφούζος αλλά απλά παίζαμε την κολοκυθιά και ντρεπόμασταν να του το πούμε κατάμουτρα; Γιατί εκεί είναι το πρόβλημα, γιατί εκεί χάνει και το όποιο δίκιο του ο Αλαφούζος, αν υποθέσουμε ότι σε κάποιες περιπτώσεις αυτό υπάρχει. Δεν απαγορεύεται να διώξει έναν προπονητή, ακόμη κι αν οι λόγοι δεν αφορούν την δουλειά του εντός του γηπέδου αλλά την έλλειψη χημείας, συνεργασίας ή κάποιους άκομψους και άγαρμπους (δημόσιους) χειρισμούς. Εφόσον αυτός που πληρώνει θεωρεί ότι μπορεί να βρει κάποιον καλύτερο φυσικά και μπορεί να το κάνει. Πως; Τον φωνάζεις και του το λες. Στα ΙΣΙΑ.

Δεν αφήνεις να παίζεται όλο αυτό το πανηγυράκι επί τρεις μήνες το οποίο μόνο φθορά σου προκαλεί, ούτε φυσικά τον τελειώνεις με… επιστολή. Και μπαίνει ο σχετικός και διόλου πρωτότυπος τίτλος, διότι δεν είναι η πρώτη φορά που βρισκόμασταν στο ίδιο έργο θεατές. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα που λέει και η παροιμία. Με ΟΛΟΥΣ τα ίδια κάνει ο Αλαφούζος. Εχει σοβαρό «θέμα» όταν είναι να διώξει κάποιον. Τι να θυμηθούμε, τι να ξεχάσουμε… Αποκορύφωμα το (δεύτερο) διαζύγιο με τον Νταμπίζα. Τότε που μια μέρα πριν φώναξε τον Νίκο στο γραφείο για να κάνουν πλάνο… τριετίας. Και την επομένη τον απέλυσε. Τι παραπάνω να συζητήσουμε για ένα πράγμα που πονάει αλλά και κουράζει…

Για να μην παρεξηγηθώ ουδεμία αγιογραφία του Δώνη θα επιχειρηθεί εδώ μέσα, ούτε καμιά εμπάθεια προς τον Αλαφούζο θα βγει. Τα γεγονότα εξιστορούμε, μα οι ριμάδες οι συμπτώσεις είναι πολλές. Τόσες που ειλικρινά σας λέω πως από τη μέρα που έφυγε όπως έφυγε ο Νταμπίζας ήμουν κάτι παραπάνω από σίγουρος ότι ο κόουτς δεν θα το ολοκληρώσει το συμβόλαιό του. Κι ας νόμιζαν ή νόμιζε και ο ίδιος ότι ισχυροποιήθηκε. Ξαναλέω, μολονότι ο Δώνης δεν κρίθηκε «αγωνιστικά», πως είναι θεμιτό ένας ιδιοκτήτης να θέλει να αλλάξει έναν προπονητή.

Άλλωστε το πόσο επιτυχημένος είναι ο καθένας είναι σχετικό και παρότι το τρένο πάλεψε με νύχια και με δόντια είδαμε βελτίωση όχι πάντως και υπέρβαση. Όπως έγραψα όμως και στο προηγούμενο άρθρο σημασία, ακόμη και σε ένα διαζύγιο, έχει ο ΤΡΟΠΟΣ. Ε και αυτό που γινόταν το τελευταίο τρίμηνο δεν το λες και ωραίο. Κατανοητό πως όταν στη μέση παίζονται ΠΟΛΛΑ λεφτά θα υπάρχουν μπόλικη τακτική, ακόμη και χτυπήματα κάτω από τη μέση. Υπενθυμίζω όμως πως ο Δώνης είναι ένας άνθρωπος που δεν έβαλε απλά πλάτη στον Παναθηναϊκό αλλά και προσωπικά στον Αλαφούζο σε μια περίοδο που απαγορευόταν να πεις έστω και το όνομά του.

Με κάθε σεβασμό στον κόουτς αλλά… ας πρόσεχε. Ή για να το πω καλύτερα ας έβλεπε την τύχη των προκατόχων του. Το πράγμα έχει τελειώσει, έχει όμως και δρόμο ακόμη σε ότι αφορά τις οικονομικές εκκρεμότητες. Ρεπορταζιακά αυτό είναι δευτερευούσης σημασίας βεβαίως και αυτό που προέχει είναι ο επόμενος εκλεκτός του Ρόκα…

Στο ίδιο έργο θεατές!
EVENTS