MENU

Στην περιέργειά μας να κοιτάξουμε "μες απ' την κλειδαρότρυπα" πώς θα είναι το ποδόσφαιρο που θα δούμε το δίμηνο Ιουνίου/Ιουλίου στην Ελλάδα, η επανεκκίνηση της Μπούντεσλιγκα δίνει ένα οδικό χάρτη που μας καθοδηγεί προς τις απαντήσεις. 
     
Την πρώτη φορά, όλα θα είναι καινούργια και όλα θα είναι ειδήσεις. Τα ξενοδοχεία και οι μετακινήσεις των ομάδων, η εικόνα των γηπέδων δίχως τον κόσμο, τα αποδυτήρια, οι μάσκες, τα γάντια, ποιοι φόρεσαν τι και πότε, οι χειραψίες, οι αποστάσεις, οι θέσεις στους χώρους των media, οι σωματικές επαφές μέσα στο παιγνίδι, οι πολλές αλλαγές, φυσικά οι τραυματισμοί, ποιοι πλησίασαν τον διαιτητή και πόσο, ποιοι ξεχάστηκαν και...έφτυσαν, οι πανηγυρισμοί, ποιοι αφέθηκαν και αγκαλιάστηκαν/φιλήθηκαν στα γκολ, οι συνεντεύξεις πριν και μετά.
     
Τη δεύτερη φορά, όλα τα καινούργια παλιώνουν σιγά-σιγά, η εντύπωση υποχωρεί, οι ειδήσεις δια της επαναλήψεως μπαγιατεύουν, πλέον το ποδόσφαιρο αυτό καθαυτό είναι που έρχεται μπροστά, εστιάζουμε ξανά στο κυρίως αντικείμενο, τη μπάλα. Η βασική διαπίστωση για τη νέα κανονικότητα που λέμε, θα είναι ότι δεν έχει καμία διαφορά με την παλαιά. Οι ισχυροί πριν, παραμένουν και μετά όσο ισχυροί ήταν. Παίζουν το παιγνίδι τους, βρίσκουν τους τρόπους να επιβάλλουν την υπεροχή τους, κανένας ιός δεν μπορεί και δεν αρκεί για να αλλοιώσει τους συσχετισμούς. Πουθενά. Στη Γερμανία η Μπάγερν, η Μπορούσια Ντόρτμουντ, η Λειψία εξακολουθούν να είναι η Μπάγερν, η Μπορούσια Ντόρτμουντ, η Λειψία.
     
Εκεί, την τρίτη φορά, το καλεντάρι αυτή την εβδομάδα έφερε και την περαιτέρω στιγμή της πιστοποίησης του πιο ισχυρού ανάμεσα στους ισχυρούς. Η ελπίδα να είχε το έργο κόντρα ως το τέλος, αποδείχθηκε ουτοπία. Η απόσταση κατόχου του τίτλου και δελφίνου του τίτλου, πάνω-κάτω είναι όση απεικονίζεται στα μπάτζετ. Της Μπάγερν, είναι σχεδόν το διπλάσιο από της Μπορούσια. 
     
Τα προηγούμενα χρόνια, πάντοτε στον τερματισμό οι διαφορές πόντων Μπάγερν/Μπορούσια κατέληγαν να είναι διψήφιοι αριθμοί. Οχι πέρυσι, προς το παρόν όχι εφέτος. Ηταν, μάλλον, το καλύτερο που ο Φαβρ μπορούσε να καταφέρει. Να συρρικνώσει το διψήφιο, σε μονοψήφιο. Το καλύτερο, ιδίως από τη στιγμή που στο Μόναχο ο Φλικ, ένας ικανός κυβερνήτης, αρίστευσε στο refocus κι επανέφερε εγκαίρως σε ρότα μια ομάδα που την παρέλαβε, τον Νοέμβριο, 4η. 
     
Επίσης η παράλληλη προοπτική, όσο χάνει σταθερά σε λούστρο το clasico τόσο να επωφελείται και να πλησιάζει σε clasico το Klassiker, και αυτό φάνηκε πως θα χρειαστεί να περιμένει. Ελλείψει ανταγωνισμού τώρα, το Klassiker μπορεί και να χτύπησε...παγκόσμιο ρεκόρ τηλεθέασης. Αλλά τέτοιες συγκρίσεις, για να είναι σοβαρές, θέλουν ένα νορμάλ περιβάλλον ποδοσφαίρου. Τώρα, το ποδόσφαιρο παίζεται σε πλαίσιο έκτακτης ανάγκης.
     
Με όλα τα απρόοπτα αυτής της έκτακτης ανάγκης, να είναι στο πρόγραμμα και να γίνονται επίκαιρο κομμάτι της αποστειρωμένης πραγματικότητας. Η επιφανής περίπτωση του Ιγκάλο, στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που δεν πρόλαβε να τον χαρεί και να τον χορτάσει. Της έκατσε τρελά, ο χειμερινός δανεισμός του. Αυτές τις μέρες, θα ολοκλήρωνε τις υποχρεώσεις του σε Αγγλία+Ευρώπη (ενδεχομένως με κάποιο τρόπαιο!) και τη Δευτέρα, 1η του μηνός, θα επέστρεφε στην Κίνα. 
     
Ο δανεισμός εκπνέει την Κυριακή. Σήμερα η Γιουνάιτεντ αντιμετωπίζει την υποχρέωση να τον επιστρέψει την 1η Ιουνίου, προτού καν ξαναπαίξουν σε Αγγλία+Ευρώπη. Και ως την 1η του επόμενου μήνα, Ιουλίου, τέτοια θα συμβούν πολλά περισσότερα. Στην Τσάμπιονσιπ η Μπέρμινγκαμ κιόλας ανακοίνωσε ότι στις 30 Ιουνίου, ενόσω ακόμη θα παίζει αγώνες, πέντε ποδοσφαιριστές της φεύγουν.
     
Το ποδόσφαιρο λοιπόν, Ιούνιο/Ιούλιο στην Ελλάδα θα είναι "αυτό που είναι". Θα το δει ο κόσμος; Γνωρίζαμε πριν τον ιό, και επιβεβαιώσαμε μέσα στον ιό, πως είμαστε έτοιμοι να δούμε...ο,τιδήποτε προβάλλεται. Μέσα στον ιό, ατελείωτες επαναλήψεις παλαιότερων ματς και live λευκορωσικό πρωτάθλημα. Στην προτέρα ζωή, θερινά φιλικά με μονοκάμερη κάλυψη σε καταπράσινα χωράφια της ενδοχώρας στην Κεντρική/Δυτική Ευρώπη. Και δεν θα δούμε πλέι-οφ, πλέι-άουτ, ημιτελικούς/τελικό κυπέλλου; Εύκολα!
     
Εάν δε, περισσεύει στο κατακαλόκαιρο χρόνος για ξεκούραστη ανάγνωση, ευχάριστη σαν το δροσερό νερό, ήθελα ανεπιφύλακτα να σας συστήσω τα "Σπαράγματα των Γηπέδων" ενός ωραίου φίλου μου από την Πάρο, του Μιχάλη Παπαδάκη. Σπάραγμα, με την έννοια του αποσπάσματος. Του τσιτάτου. Ενα δίτομο λεξικό, γεμάτο "σπαράγματα" για το καθετί σημαντικό της ζωής, κανονικό λεξικό-σταυροβελονιά από το Α ως το Ω. Μας επιμορφώνει, μας βάζει να σκεφτόμαστε, μας κάνει να χαμογελάμε, μας διδάσκει. Θα με θυμηθείτε!     

Βλέπαμε μονοκάμερα φιλικά. Είδαμε Λευκορωσία. Και δεν θα δούμε πλέι-οφ;
EVENTS