MENU

Με αφορμή την φετινή, παράξενη ονομαστική εορτή μου (χωρίς αγκαλιές και φιλιά, αποστειρωμένη και κάπως αβέβαιη) αλλά και όσα συμβαίνουν και πάλι το τελευταίο διάστημα στον όμορφο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, κυρίως όσον αφορά στην σχέση παραγόντων και δημοσιογράφων, θα μου επιτρέψετε να καταθέσω μερικές σκέψεις επί προσωπικού. 

Πριν από περίπου μια εβδομάδα ενημερώθηκα ότι μου έχει στείλει εξώδικο ο Βαγγέλης Μαρινάκης και η ΠΑΕ Ολυμπιακός, με αφορμή αυτό το άρθρο μου: Το εξώδικο μου ζητά να ανακαλέσω με ένα κείμενο, το οποίο μεταξύ άλλων, έχει την φράση: «Ο κ. Μαρινακής δεν έχει προβεί σε καμία απολύτως ενέργεια για να φιμώσει τα ΜΜΕ...». 

Λίγες μέρες μετά έσκασε αυτή η είδηση: https://www.sdna.gr/politiko-deltio/ellada/722142_dioxi-se-marinaki-pente-mpraboys-kai-pikoyla-gia-paranomi-bia-se?fbclid=IwAR3umgkqLqe36Fk25_QE4TA_bXsjNnBJBkIANKDCDT7tbzmIAVt6HywDXQ0

Εντάξει, είναι πιθανόν να πρόκειται για μια ακόμη σκευωρία εις βάρος του μεγαλομετόχου του Ολυμπιακού. Ακόμα κι έτσι πάντως, θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι τέτοια γεγονότα, όπως και κάμποσα άλλα που ενδεχομένως να μην συνδέονται μεταξύ τους (απόλυση Αλέξη Σπυρόπουλου από τον ΟΤΕ – TV, ξυλοδαρμός του Άρη Ασβεστά δυο φορές, πιθανότατα από μπράβους, καταγγελίες για προπηλακισμούς δημοσιογράφων στο “Καραϊσκάκης”, αφίσες με προκηρύξεις δημοσιογράφων κ.ά) είναι λογικό να ενσταλάζουν τον φόβο στο μυαλό όποιου συναδέλφου θέλει να ασκήσει κριτική στην διοίκηση των «Ερυθρολεύκων».

Ισχύει και για άλλες διοικήσεις και για άλλους παράγοντες, δυστυχώς. Πολλοί θα το σκεφτούν δυο φορές προτού γράψουν κάτι αρνητικό για τον Δημήτρη Μελισσανίδη ή τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Ίσως και για τον Ιβάν Σαββίδη, αν και μέχρι στιγμής τουλάχιστον, όχι τόσο. Φέτος πάντως, όταν κακώς όπως έχω ήδη γράψει, ονοματίστηκαν δημοσιογράφοι από ανθρώπους του ΠΑΟΚ, με κίνδυνο να στοχοποιηθούν, υπήρξαν αντιδράσεις πρωτίστως από οπαδούς του «Δικεφάλου». Πράγμα άκρως ελπιδοφόρο. 

Ας επιστρέψουμε στο προκείμενο. Ο μέχρι πρότινος διευθυντής επικοινωνίας της ΠΑΕ Ολυμπιακός και νυν Β΄ Αντιπρόεδρος, με έχει καθυβρίσει στο παρελθόν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο στα social. Όπως συνηθίζει να κάνει – αυτός είναι ο τρόπος του να διαφωνεί. Το έκανε και πρόσφατα -και για πολλοστή φορά- με τον Βασίλη Παπαθεοδώρου. 

Μάλιστα σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του εν λόγω θλιβερού τύπου, είναι προσβολή να αποκαλέσεις εκείνον που θέλεις να μειώσεις με γυναικείο όνομα ή να αφήσεις –γυμνασιακού επιπέδου- υπονοούμενα περί ομοφυλοφιλίας. Δεν περιμένω να καταλάβει βέβαια ότι κάποιον μπορεί να τον λένε Βασίλη ή Βασιλική, Κώστα ή Ντίνα, να γουστάρει γυναίκες ή να γουστάρει άνδρες, να κυκλοφορεί με παντελόνια ή με φορέματα και τακούνια και να είναι ένα εκατομμύριο φορές πιο «μάγκας» (αφού προτιμά την συγκεκριμένη ορολογία), ντόμπρος και παλικάρι από αυτόν τον θρασύδειλο. 

Μάγκα δεν σε κάνει τίποτα άλλο, παρά μονάχα το ήθος σου, οι αρχές σου και το θάρρος να τα υπερασπίζεσαι με οποιοδήποτε τίμημα.

Όταν διάβασα εκείνες τις χυδαίες αναρτήσεις λοιπόν, δεν κινήθηκα νομικά, παρότι θα μπορούσα. 

Απέφυγα επίσης κάθε άλλη παρόμοια ενέργεια. Δεν ηχογράφησα ποτέ τηλεφωνήματα όταν ίσως θα έπρεπε, δεν υπέκλεψα βραδινές συνομιλίες με διάφορους καλοθελητές, δεν κατέθεσα μήνυση κατά αγνώστων όταν μου χτυπούσαν τα κουδούνια. 

Ενδεχομένως κακώς. Επέλεξα να απαντάω μόνο με τα άρθρα μου. Και να εξηγώ συστηματικά σε όποιον επιχειρεί να με πείσει για το αντίθετο ότι ακόμα κι αν προσπαθήσω να ρίξω λίγο τους τόνους, μου είναι αδύνατον να σταματήσω να γράφω όσα πιστεύω. Προτιμώ να σταματήσω να γράφω εντελώς. 

Θέλω να πω με λίγα λόγια ότι αυτή είναι η συνηθισμένη επικοινωνιακή πρακτική για τον Ολυμπιακό. Κατά τούτο, το εξώδικο με εξέπληξε μάλλον ευχάριστα. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα πολιτισμένο τρόπο να λύσεις τις διαφορές σου με όποιον νομίζεις ότι σε αδικεί. 

Παράλληλα βέβαια, σκέφτομαι με κάποια απόγνωση ότι στα 22 χρόνια που βρίσκομαι στον χώρο, δεν έχει υπάρξει ποτέ χειρότερη περίοδο. Και πραγματικά είναι όχι απλώς μονόπλευρο αλλά και απολύτως ανακριβές να τα ρίχνουμε όλα στον Βαγγέλη Μαρινάκη. Οι κίνδυνοι έρχονται από παντού. 

Αλλά σκέφτομαι επίσης ότι όσο κάποιος που έχει όλο το χρήμα και όλη την εξουσία του κόσμου στα χέρια του, εξακολουθεί να ενοχλείται τόσο πολύ από τις λέξεις, ώστε να στέλνει εξώδικα και να προσπαθεί να κάνει τις ενοχλητικές φωνές να σωπάσουν, η ελπίδα δεν έχει χαθεί εντελώς. 

Οι δημοσιογράφοι έχουν κάθε λόγο να φοβούνται, δυστυχώς. Κι εγώ φοβάμαι σας διαβεβαιώνω. Μέχρι να πιάσω το πληκτρολόγιο. Μετά μου φεύγει. Γιατί νιώθω ότι εκεί βρίσκεται η αληθινή δύναμη. Και ότι εκείνοι φοβούνται περισσότερο. Όχι εμένα, τις λέξεις. Την δημοσιογραφία που ακόμα κι αν λαθεύει ή καμιά φορά χάνει τον στόχο, δεν κωλώνει.

Γιατί όταν κωλώνει, απλώς δεν είναι δημοσιογραφία. 

Είναι σαν ονομαστική εορτή, χωρίς αγκαλιές και φιλιά, χωρίς ρακή με τους ανθρώπους που αγαπάς: δεν έχει λόγο ύπαρξης...

 

Μια ακόμα σκευωρία εις βάρος του κυρίου Μαρινάκη...
EVENTS