MENU

Στο θέμα της αντιμετώπισης του κορωνοϊού όντως η ελληνική κυβέρνηση έδωσε μαθήματα στην αντίστοιχη αγγλική και όχι μόνο. Η αποφασιστικότητα, η αμεσότητα στα μέτρα και η σύνεση με την οποία αντιμετωπίστηκε ευθύς εξαρχής η πανδημία στη χώρα μας ουδεμία σχέση είχε με την επικίνδυνη -όπως δυστυχώς αποδείχθηκε- πολιτική της «ανοσίας της αγέλης» που ακολούθησε η κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον (να του ευχηθούμε από καρδιάς περαστικά στη μάχη που δίνει και εκείνος πλέον, μέσα στην εντατική, με τον ιό).

Από εκεί και πέρα, βεβαίως, έχουμε ακόμη πολλά να διδαχθούμε από τον τρόπο και τη νοοτροπία που οι Άγγλοι χειρίζονται και αντιμετωπίζουν πολλά σημαντικά και ευαίσθητα θέματα. Ένα εξ αυτών, το οποίο αφορά άμεσα όλους όσοι ασχολούμαστε με τα σπορ και στην Ελλάδα, είναι φυσικά αυτό που συνέβη τα τελευταία 24ωρα με την Λίβερπουλ. Αγαπημένη ομάδα πολλών και στη χώρα μας και σε όλο τον πλανήτη.

Ένα τεράστιο κλαμπ, το μέγεθος του οποίου είναι 10 φορές μεγαλύτερο από όσο όλα μαζί τα «μεγάλα» δικά μας. Μη συγκρίσιμο σε τίποτα. Εκτός από ένα: από τον τρόπο που αντιμετώπισε ο Τύπος, η κοινή γνώμη αλλά και οι δικοί της άνθρωποι, μια απόφαση η οποία «αμαύρωνε» -αν και νόμιμη!- την ιστορία του μεγάλου συλλόγου. Εκεί οφείλουμε να κάνουμε συγκρίσεις μπας και πάρουμε κάποιο μάθημα (αν και αμφιβάλω πολύ).

Σε αντίθεση με τους δύο έτερους κολοσσούς από το Μάντσεστερ, τη Σίτι και τη Γιουνάϊτεντ, η Λίβερπουλ ακολουθώντας το παράδειγμα της Τότεναμ είχε αρχικά ανακοινώσει την απόφαση να θέσει τους 200 υπαλλήλους της (εκτός ποδοσφαιριστών και προπονητικού τιμ) στο κυβερνητικό πρόγραμμα για τους μισθούς, το αντίστοιχο δικό μας των 800 ευρώ.

Μιλάμε για τη Λίβερπουλ η οποία την περσινή σεζόν είχε κέρδη της τάξης των 43 εκατ. λιρών και τζίρο μισό δισεκατομμύριο!!! Αριθμοί που ζαλίζουν, αποτέλεσμα φυσικά των σπουδαίων επιτευγμάτων της ομάδας του Κλοπ.

Μιλάμε όμως για τη Λίβερπουλ, την ομάδα των εργατών του μεγάλου λιμανιού, τον σύλλογο που συνδέεται όσο λίγοι παγκοσμίως με το λαϊκό αίσθημα. Κι όμως: αυτό το τεράστιο μέγεθος αποφάσισε για ένα ποσό μικρότερο των 500.000 λιρών, να «αμαυρώσει» το όνομά του με μία απόφαση η οποία ναι μεν ήταν νόμιμη, αλλά δεν ήταν ηθική.

Αλλά στην Αγγλία δεν παίζουν με αυτά. Ο Τύπος πέρασε τους Reds πριονοκορδέλα. Ο κόσμος τους το ίδιο. Παλαίμαχοι όπως ο Τζέιμι Κάραγκερ (παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής) εξέφρασαν άμεσα, και κάποιοι οργισμένα, την αντίθεσή τους. Το «ξύλο» έπεσε άφθονο από παντού. Η Λίβερπουλ είχε τραυματίσει το ιστορικό «You’ll never walk alone» και ΟΥΔΕΙΣ της χαρίστηκε επειδή είναι… εν δυνάμει πρωταθλήτρια Αγγλίας φέτος μετά από 30 χρόνια ή γιατί πέρυσι κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ. Όλα αυτά είναι αθλητικά επιτεύγματα τα οποία όμως οφείλουν να προσκυνούν μπροστά στις διαχρονικές αξίες κάθε συλλόγου.

Αποτέλεσμα; Πίσω ολοταχώς! Η διοίκηση της Λίβερπουλ όχι μόνο απέσυρε την απόφαση αλλά απολογήθηκε δημοσίως. Με επίσημη ανακοίνωση του CEO του κλαμπ Πίτερ Μουρ.

«Πήραμε λανθασμένη απόφαση, όπως αποδείχθηκε αυτή, την περασμένη εβδομάδα και θα θέλαμε να απολογηθούμε. Συζητήσαμε με τους μετόχους για την καλύτερη δυνατή λύση. Όπως φαίνεται ήταν η λανθασμένη να βάλουμε τους υπαλλήλους στο πρόγραμμα της Κυβέρνησης λόγω της έλλειψης δράσης στην Πρέμιερ Λιγκ εξαιτίας του κορωνοϊού. Οι προθέσεις μας ήταν εξ αρχής να προστατεύσουμε τους μισθούς των εργαζομένων μας και να μη χάσουν απολύτως τίποτα. Είμαστε αποφασισμένοι να βρούμε άλλους τρόπους όσο καιρό δεν υπάρχει ποδόσφαιρο και για την απόφαση που πήραμε θα θέλαμε να ζητήσουμε συγγνώμη».

Αυτό ήταν. Χάρη στην άμεση αντίδραση του Τύπου, του κόσμου και των ανθρώπων που έχουν ιδρώσει τη φανέλα και έχουν απογειώσει στα πέρατα του ποδοσφαιρικού κόσμου την αξία του “You’ ll never walk alone» η Λίβερπουλ απέσυρε το ιστορικό λάθος και έσκισε τη μαύρη σελίδα.

Αναρωτιέται τι θα είχε συμβεί στην Ελλάδα αν… Μα η απάντηση είναι πολύ εύκολη και «βγαίνει» από την ίδια τη ζωή, απ’ όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Σύσσωμος ο Τύπος που βρίσκεται (άμεσα ή έμμεσα) «κοντά» στην μεγάλη ομάδα θα είχε υποστηρίξει με πάθος «Το δίκαιο του συλλόγου να υπερασπιστεί το νόμιμο δικαίωμά του». Θα είχε… αποθεώσει τη διοίκηση για την αποφασιστικότητα να «προστατεύσει τα οικονομικά κεκτημένα εν μέσω πανδημίας». Θα είχαμε σίγουρα βαρύγδουπα άρθρα του στυλ «Κάτω τα χέρια από την ομαδάρα που δοξάζει τη χώρα στην Ευρώπη». Πιθανότατα θα υπήρχαν ανακοινώσεις παλαιμάχων υπέρ της «μεγάλης κίνησης του προέδρου». Και οι ιστοσελίδες θα πλημμύριζαν από την συμπαράσταση των οπαδών, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων θα αποθέωνε τις κούπες της ομάδας «που τις πήραν οι ποδοσφαιριστές όχι οι υπάλληλοι της ΠΑΕ» και θα εξέφραζε την… οργή της για όποιον τολμούσε να κάνει κριτική. Φίλο ή εχθρό.

Ξέρετε ποιοι θα ήταν… απέναντι; Μόνο οι αντίπαλοι οπαδοί της όποιας ομάδας βρισκόταν στη θέση της Λίβερπουλ. Εκείνοι που κρίνουν και επικρίνουν ΜΟΝΟ ότι δεν αγγίζει τη δική τους αγαπημένη ομάδα.

Στην Αγγλία όμως, φάνηκε ακόμη μία φορά, ότι σε θέματα ποδοσφαιρικής νοοτροπίας είναι πολύ μπροστά. Και Λίβερπουλ να σε λένε «το ξύλο σου θα το φας» όταν πας να τα βάλεις με την ιστορία σου. Από τους δικούς σου πρωτίστως. Εκεί οι αξίες δεν μετριούνται με κούπες αλλά με σεβασμό στη διαχρονικότητά τους.

Εδώ, αντίθετα, ακόμη και εν μέσω πανδημίας οι οπαδοί τσακώνονται στα social media αν πρέπει να γίνει απονομή πρωταθλητή ή αν πρέπει να μπει… παύλα στη φετινή διοργάνωση. Δείτε τα σχόλια στο προηγούμενο blog μου και θα καταλάβετε τι εννοώ…

Το «ξύλο» που έφαγε η Λίβερπουλ, μάθημα για όλους στην Ελλάδα!
EVENTS