MENU

Ο ένας είναι αξιοσέβαστο μέλος της κοινωνίας. Γιατρός στο επάγγελμα, άπαντες τον χαιρετούν με χαμόγελο, τον παραδέχονται, του σφίγγουν το χέρι, υποκλίνονται στις ικανότητές του. Ο άλλος, είναι μια «σκοτεινή» φιγούρα, γεννά αρνητικά συναισθήματα, ουδείς εγκρίνει τις τακτικές του, κανείς δε θέλει να είναι φίλος του.

Το περίεργο της υπόθεσης, ωστόσο, είναι πως πρόκειται για τις δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου προσώπου: ο Δόκτωρ Τζέκιλ είναι ο Κύριος Χάιντ, το καλό και το κακό συνυπάρχουν στο ίδιο σώμα, σε μια άτυπη μάχη μέχρις εσχάτων για το ποιος θα επικρατήσει.

Ο φετινός ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η αθλητική εκδοχή της εκπληκτικής νουβέλας του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον: στον οργανισμό του μοιάζουν να υπάρχουν δύο αντίρροπες δυνάμεις, οι οποίες προσπαθούν να... αλληλοεξοντώσουν (τουλάχιστον στα μάτια του υγιούς κοινού που αρνείται να φορέσει παρωπίδες) η μία την άλλη, προκειμένου στο τέλος να μείνει μόνο ένας.

Αρχικά, υπάρχει ο Δόκτωρ Τζέκιλ: το αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι της ομάδας του Πειραιά. Από τον περασμένο Αύγουστο- όταν και οι Ερυθρόλευκοι, θυμίζουμε, πέρασαν τρεις ολόκληρους προκριματικούς γύρους για να μπουν στους ομίλους του Champions League- το σύνολο του Μαρτίνς βγάζει μια σπάνια, «υγιή» εικόνα, είναι μια ομάδα με διακριτούς ρόλους που ξέρει τι ζητάει στο γήπεδο και, το κυριότερο, ξέρει πώς θα πάρει αυτό που θέλει από το εκάστοτε παιχνίδι.

Ο Ολυμπιακός, το απέδειξε εμπράκτως και χθες, δε φοβάται κανέναν αντίπαλο και καμία έδρα, είτε έχει απέναντί του τον ουραγό της Superleague είτε ομάδα... 700 εκατομμυρίων ευρώ όπως η χρυσοποίκιλτη Άρσεναλ.

Η δουλειά του Μαρτίνς, που επιβεβαίωσε για νιοστή φορά την προπονητική του αξία το βράδυ της Πέμπτης, στη δεύτερη σεζόν του στους Πειραιώτες δεν αμφισβητείται πλέον από κανέναν, όπως δεν αμφισβητείται και ο τρόπος με τον οποίον έχει καταστήσει σαφές το ότι κανείς δεν είναι πάνω από την ομάδα- μια ματιά στο τι έκανε με τον Φορτούνη μόλις ο τελευταίος άρχισε να «μουρμουρίζει», αρκεί για να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές. Ωστόσο...

Ωστόσο, δυστυχώς, υπάρχει και ο Κύριος Χάιντ: το διοικητικό κομμάτι του Ολυμπιακού, το οποίο αρνείται να σταματήσει να κυλιέται στο βούρκο της τοξικότητας, ελπίζοντας να παρασύρει τους πάντες στο (χαμηλότατο) επίπεδό του.

Οι διοικούντες του συλλόγου μέσα από την πρωτοφανή γραφικότητά τους, τις ανακοινώσεις όπως η πρόσφατη περί... ζούγκλας στην Τούμπα (σ' ένα ντέρμπι κόντρα στον ΠΑΟΚ που- ειδικά αν συνυπολογίσουμε το πόσο σημαντικός αγώνας ήταν- δεν συνέβη το παραμικρό στις εξέδρες), και την εν γένει συμπεριφορά τους έχουν κάνει όλη την Ελλάδα να γελάει μαζί τους.

Οι φωνές περί «στημένου φετινού πρωταθλήματος που δε γίνεται να συνεχιστεί» την στιγμή που οι Ερυθρόλευκοι είναι πρώτοι (!) στη βαθμολογία, η ανεξήγητη δικομανία σε υποθέσεις που δεν έχουν καμία νομική βάση και οι κατευθυνόμενες τοποθετήσεις μέσω των... απειράριθμων ΜΜΕ που ανήκουν (ή πρόσκεινται φιλικά) στον ισχυρό άνδρα του συλλόγου έχουν κουράσει τους πάντες και αμαυρώνουν σε τεράστιο βαθμό την πραγματικά υπέροχη προσπάθεια που κάνει το ποδοσφαιρικό τμήμα.

Δεν είναι τυχαίο πως ο Ολυμπιακός είναι στο +5 από το βασικό του αντίπαλο στην Ελλάδα και στους «16» του Europa League μετά από σπουδαία πρόκριση επί της Άρσεναλ, όμως ουδείς (πλην του σκληρού πυρήνα των οπαδών του) μιλάει ανοιχτά με κολακευτικά λόγια για το συνολικό ερυθρόλευκο οικοδόμημα. Ακριβώς επειδή υπάρχει ο αστερίσκος της διοίκησης και των τακτικών της.

Η ευχή όλων, φυσικά, στην περίπτωση του Ολυμπιακού είναι να επικρατήσει ο Δόκτωρ Τζέκιλ.

Γνωρίζοντας, όμως, το παρελθόν και τις τακτικές των Πειραιωτών, βραδιές σαν την χθεσινή θα είναι μάλλον η εξαίρεση για να ξεχνάμε την τοξικότητα που «απορρέει» από τον σύλλογο.

Άλλωστε, και στο φινάλε του βιβλίου ο Κύριος Χάιντ αποδείχτηκε πιο δυνατός...

Ο Δόκτωρ Τζέκιλ κεντάει στο χορτάρι, ο Μίστερ Χάιντ κυλιέται στον βούρκο
EVENTS