MENU

Στην προ-Μαρτίνς εποχής είχα κουραστεί να γράφω ότι ο Ολυμπιακός δεν σέβεται πρωτίστως το ποδόσφαιρο, δευτερευόντως τον εαυτό του και γι' αυτό το πλήρωνε περιφέροντας ανά την Επικράτεια ένα συνονθύλευμα παικτών και προπονητών που παρίστανε την ομάδα. Και αυτό ίσχυε ακόμη και πριν τους δύο χαμένους τίτλους του. Στην εποχή του Πορτογάλου, όποιος παρακολουθεί έστω αραιά και που τη συγκεκριμένη γωνιά του ίντερνετ, έχει διαβάσει ό,τι χρειάζεται να διαβαστεί ώστε να κατανοήσει τι ακριβώς έχει αλλάξει ο Ολυμπιακός τα τελευταία 2,5 χρόνια, από εκείνη την ιστορική απόφαση του Βαγγέλη Μαρινάκη να διαλύσει μια ολόκληρη ομάδα και να την ξαναχτίσει από την αρχή, όπως είχε προειδοποιήσει κατά την επίσκεψή του στου Ρέντη.

Πλέον, οι «ερυθρόλευκοι» είναι μια ομάδα καλοδουλεμένη σε όλους τους τομείς, με αρχή-μέση-τέλος τόσο επί χόρτου όσο και έξω από τις 4 γραμμές, με ρόλους, με ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο, με έναν άνθρωπο που προσπαθεί να περάσει στους παίκτες του μια ολόκληρη φιλοσοφία που ταιριάζει απόλυτα και στο ιστορικό DNA του συλλόγου: η ομάδα του θα παίζει βρέξει-χιονίσει το «δικό της» ποδόσφαιρο, θα προσαρμόσει όσα εκείνος θέλει να προσαρμόσει ανάλογα τις απαιτήσεις του κάθε αγώνα και τα... υπόλοιπα θα τα αφήσει στον αντίπαλο να τα βρει.

Πάνω-κάτω δηλαδή ακριβώς ότι συνέβη και στο μεγάλο ντέρμπι της Τούμπας, το αποτέλεσμα του οποίου πλέον προφανώς και καθιστά τους Πειραιώτες το απόλυτο φαβορί για την επιστροφή στους τίτλους. Τρεις μέρες μετά την υπεπροσπάθεια κόντρα στην Άρσεναλ, ο Ολυμπιακός ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη για να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που είχε όλο το χρόνο στη διάθεσή του για να παρουσιαστεί τακτικά, ψυχολογικά και σωματικά έτοιμος. Τώρα, 90 λεπτά αργότερα, ξέρουμε ότι η μοναδική έτοιμη ομάδα σε όλες τις απαιτήσεις του αγώνα, ήταν αυτή του Μαρτίνς. Σε ένα ματς που παίχτηκε στα σπριντ, στις ανάσες, στη δύναμη, στις αλληλοκαλύψεις, στην τακτική πειθαρχία και στην ποιότητα που θα σου χαρίσει τη μία στιγμή, η διαφορά των δύο ομάδων ήταν εξαιρετικά απλή:

Ο Ολυμπιακός ήταν ομάδα Champions League και ο ΠΑΟΚ ομάδα Super League.

Οι παίκτες του Μαρτίνς ακολούθησαν κατά γράμμα τις εντολές του Πορτογάλου, το σώμα αντίστοιχα ακολούθησε πλήρως ως το φινάλε και επειδή η Ιστορία συνήθως επαναλαμβάνεται, πήραν το «διπλό» με ένα αυτογκόλ μισό-τίτλο, όπως έκανε πέρσι ο αντίπαλος στην έδρα τους. Πέρα από τα όσα συνέβησαν μετά το πρώτο σφύριγμα του Γερμανού διαιτητή, πολλή κουβέντα σηκώνει και η προετοιμασία των δύο τεχνικών πριν το ματς.

Ο Μαρτίνς δεν είχε νικήσει ποτέ ούτε τον ΠΑΟΚ, ούτε τον Αμπέλ Φερέιρα στην Πορτογαλία και στο ματς αυτό ξόρκισε και τους δύο δαίμονες. Και το έκανε εμφατικά, αφού μάλλον κατατρόπωσε τον αντίπαλό του στη σκακιέρα. Είτε αυτό, είτε κάτι πήγε πάρα πολύ στραβά για τον αντίπαλο. O Φερέιρα σίγουρα δεν μπορεί να είχε στο μυαλό του και να προετοίμασε αυτά που παρουσίασε η ομάδα του στο γήπεδο και αν όντως το έκανε, το πλάνο ήταν μάλλον αφελές και προχειροδουλεμένο. Το 4-4-2 που χρησιμοποίησε, 4-4-1-1 αν θέλετε, απέναντι στο 4-3-3 του Μαρτίνς με τρία κεντρικά χαφ -σκύλους, δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει επαρκώς σε ένα ματς τέτοιας έντασης και διακυβεύματος. Ο Ολυμπιακός απλώς κατάπιε τον ΠΑΟΚ στο κέντρο της... σκακιέρας και επειδή μέσα στην όλη πολυπλοκότητά του, το ποδόσφαιρο -όπως και το σκάκι- είναι εξαιρετικά απλό, τα υπόλοιπα είναι ήδη Ιστορία.

Ακόμη περισσότερο, αν προτιμάτε, από την εικόνα και τη γεύση που άφησαν οι δύο ομάδες, μονάχα η μία έδειξε να είναι καλύτερη από την άλλη σε οτιδήποτε συνέβαινε πάνω στο χορτάρι της Τούμπας. Σε τρεξίματα, σε δύναμη, σε προσωπικές μονομαχίες, σε δουλεμένο επιθετικό πλάνο, σε λογική άμυνας απέναντι στα ατού του αντιπάλου, σε διάθεση, σε μυαλό, σε ψυχή. Πράγματα που στο 3-1 της Τούμπας τα είχε ο ΠΑΟΚ και φέτος τα είχε ο Ολυμπιακός. Ματς καρμπόν με το περσινό αλλά από την... ανάποδη.

Το γεγονός δε ότι ο Ολυμπιακός κάνει νίκη τίτλου στην Τούμπα χάρη κυρίως στην τακτική του προπονητή του και όχι χάρη σε μια ατομική ενέργεια, την ποιότητα ενός παίκτη ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να κρίνει ένα ματς σαν αυτό, στα μάτια μου φαντάζει ως η απόλυτη δικαίωση ενός πλάνου διετίας τόσο για τον ίδιο τον προπονητή του όσο και για ολόκληρο τον σύλλογο. Η σημειολογία του «διπλού» με αυτογκόλ, του ότι η τελευταία ήττα του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα ήταν τον περασμένο Φεβρουάριο σε αυτό το γήπεδο και το ότι... απειλεί με δική του απάντηση σε αήττητο πρωτάθλημα (τουλάχιστον σε κανονική διάρκεια), απλώς προσθέτει το αλατάκι στην ιστορία. Μια ιστορία που έχει ακόμη δρόμο, αφού το μόνο που εξασφαλίζει το +5 στον Ολυμπιακό με τόσα ντέρμπι που έρχονται, είναι λίγο περισσότερη ηρεμία και άνεση στη διαχείριση των αγώνων. Ο μόνος τρόπος να επιστρέψει στην κορυφή θα είναι να κάνει ακόμη 11 ματς σαν αυτό της Τούμπας.

Η δικαίωση ενός ολόκληρου πλάνου διετίας
EVENTS