MENU

«Η ζωή δεν αξίζει όταν δεν είναι αφιερωμένη σε κάποιο σκοπό» - Σωκράτης.

«Αν οι άνθρωποι δεν έχουν τη δύναμη να πουν πράγματα, θα τα πω εγώ γι’ αυτούς. Όταν ήμουν ποδοσφαιριστής, τα πόδια μου ενίσχυαν τη φωνή μου» - Σόκρατες.

Ήταν ποδοσφαιριστής. Μα όχι μόνο αυτό... 

Η Βραζιλία στέναζε από το δικτατορικό καθεστώς και ο Σόκρατες μετέτρεπε κάθε αγώνα σε πολιτική δήλωση. Η κορδέλα που φορούσε σρτο κεφάλι άλλοτε έγραφε «Ελευθερία και Δικαιοσύνη» και άλλοτε «Οι άνθρωποι χρειάζονται δικαιοσύνη». 

«Αρχίσαμε να συζητάμε για διάφορα θέματα και δημιουργήσαμε μια πραγματικά εορταστική και δημοκρατική ατμόσφαιρα. Κάθε ένας από εμάς άρχισε να λέει τη γνώμη του και να εκφράζει τα συναισθήματά του. Βασικός στόχος μας ήταν ο εκδημοκρατισμός της έκφρασης. Η ομάδα μας αποφάσισε να διεξάγει ψηφοφορία για τα πάντα. Έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει και στην κοινωνία.

Οι σύλλογοι επιθυμούσαν ολοκληρωτικό έλεγχο, ενώ εμείς αισθανόμασταν ότι θα έπρεπε να συμβουλεύονται τους ποδοσφαιριστές και να μην τους συμπεριφέρονται σαν παιδιά. Δεν αντιδράσαμε μόνο στα απλά προβλήματα, αντιδράσαμε στην ευρύτερη πολιτική εικόνα». 

Η δομή της ίδιας της ομάδας, της Κορίνθιας, ήταν απόλυτα δημοκρατική. Έτσι την είχε οργανώσει αυτός ο ιδεαλιστής που μπορεί να έζησε μια σύντομη ζωή, αλλά έγινε μύθος. 

Η βασική θέση της «Democracia Corintiana» προέβλεπε ψηφοφορία για κάθε απόφαση, ανεξαρτήτως σημασίας. Από την ώρα του γεύματος, μέχρι την πρόσληψη ή την απόλυση κάποιου, γινόταν ψηφοφορία, στην οποία συμμετείχαν απαράβατα όλοι οι εργαζόμενοι στο σύλλογο και κάθε ψήφος είχε την ίδια βαρύτητα, από τον φυλαρούχα, μέχρι τον πρόεδρο.

«Το 1964 έγινε πραξικόπημα. Ήμουν 10 ετών και θυμάμαι τον πατέρα μου να καίει ένα βιβλίο για τους Μπολσεβίκους. Αυτό το γεγονός φούντωσε το ενδιαφέρον μου για την πολιτική. Το ποδόσφαιρο ήρθε κατά τύχη. Ήμουν ένα παιδί της δικτατορίας. Πάντα είχα το βλέμμα μου στραμμένο στις κοινωνικές αδικίες της χώρας και είχα συναδέλφους και συμφοιτητές που έπρεπε να κρύβονται ή να αποδράσουν. Απλώς έτυχε να είμαι καλός στο ποδόσφαιρο» εξηγούσε ο ίδιος για το πως «γεννήθηκε» μέσα η ανάγκη να διαβάσει, αλλά και να στηρίξει τους αδύναμους. Ένας τέτοιος, εξάλλου, ήταν κι αυτός. 

Με τη  συνεχή δράση του κινήματος του σταδιακά έφερε τα μπλουζάκια με την επιγραφή «Θα ψηφίσω στις 15 του μήνα», τον Νοέμβρη του 1982, φορεμένα από τους παίκτες. Η δημοτικότητά τους προέτρεψε τον κόσμο να ψηφίσει στις πρώτες εκλογές μετά από 21 χρόνια. Στο τέλος εκείνης της χρονιάς ο Σώκρατες και οι υπόλοιποι παίκτες της Κορίνθιανς φόρεσαν τα μπλουζάκια με την λέξη «Δημοκρατία» στους πανηγυρισμούς του πρωταθλήματος που κατέκτησαν. Ο ίδιος τότε δήλωσε: «Ήταν μάλλον η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου. Και είμαι σίγουρος για το 95% των συμπαικτών μου».

Στους τελικούς με την Σάο Πάουλο το 1984, οι παίκτες της Κορίνθιανς μπήκαν στο γήπεδο κρατώντας ένα πανό που έγραφε «Νίκη ή ήττα, αλλά πάντα με δημοκρατία». 

Όταν πήγε στην Φιορεντίνα και τον ρώτησαν αν προτιμάει τον Σάντρο Ματσόλα ή τον Τζιάνι Ριβέρα απάντησε αφοπλιστικά... «Δεν τους ξέρω. Ήρθα εδώ να μελετήσω τα αυθεντικά κείμενα του Αντόνιο Γκράμσι και να διαβάσω για την ιστορία του κινήματος των εργατών».

Αυτός ο γίγαντας (είχε ύψος 1.93) που συνδύασε τον αθλητισμό με τις σπουδές, έγινε γιατρός και κάθε δήλωσή του δεν ήταν μόνο ποδοσφαιρική, αλλά και βαθιά πολιτική. Οι δημόσιες τοποθετήσεις του ήταν μαθήματα, εμπνεόταν από τον Τζον Λένον, τον Τσε Γκεβάρα και τον Φιντέλ Κάστρο. Αυτοί ήταν τα πρότυπά του. 

«Οι άνθρωποι μου έδωσαν δύναμη ως δημοφιλή ποδοσφαιριστή. Εάν ο κόσμος δεν έχει δύναμη να μιλήσει, τότε μπορώ να μιλήσω εγώ εκ μέρους του. Εάν ήμουν στην άλλη πλευρά, όχι με το μέρος του κόσμου, δεν θα υπήρχε κανείς να ακούσει τις απόψεις μου». Αυτό ήθελε να κάνει. Θα αντάλασσε τα γκολ του, είχε πει, για μια καλύτερη χώρα. Πάντα στο πλευρό αυτών που έδιναν αγώνα για ένα καλύτερο, πιο δίκαιο μέλλον.  

Γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1954 στην Μπελέμ και πέθανε την ημέρα που η Κορίνθιανς κατακτούσε το πρωτάθλημα Βραζιλίας, στις 4 Δεκεμβρίου 2011, στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Άλμπερτ Αϊνστάιν του Σάο Πάουλο, από λοίμωξη του γαστρεντερικού συστήματος. Ο πατέρας του, άνθρωπος φτωχός που λάτρευε τα γράμματα, τον ονόμασε Σόκρατες, επειδή την περίοδο της εγκυμοσύνης της γυναίκας του διάβαζε την «Πολιτεία» του Πλάτωνα. Ο κόσμος τον αποχαιρέτησε με την δεξιά γροθιά υψωμένη... 

 

 

Η Δημοκρατία του Σόκρατες
EVENTS