MENU

Συνοδεύεται από μια κιθάρα. Ή χωρίς. Αρκούν μερικές φορές τα παλαμάκια του κοινού ή το απλό χτύπημα των δακτύλων. Ο χορευτής κάνει κουμάντο. Αφήνει τη μουσική να συνεπάρει το σώμα του και λικνίζεται όπως εκείνος ορίζει. Βήματα δεν υπάρχουν. Οδηγίες δεν υπάρχουν. Παρότι έχει καθιερωθεί στις συνειδήσεις του ευρέος κοινού ως γυναικείος χορός, δεν είναι. Η Αντρέα λατρεύει το φλαμένκο. Εξασκείται καθημερινά, χορεύει καθημερινά, είναι η δική της διέξοδος από την πραγματικότητα που συχνά δοκιμάζει τις αντοχές τους. Ονειρεύεται να ζήσει στη Γρανάδα, όπου ο παραδοσιακός ισπανικός, τσιγγάνικος χορός δεσπόζει στα θεάματα.

Εκείνο το βράδυ, όμως, ο χορός ήταν δικός του. Και δεν ήταν σε μια ισπανική πόλη, αλλά στη Θεσσαλονίκη. Ήταν άμετρος. Ξεκίνησε από ένα σουτ του αντιπάλου και κατέληξε σε μια αντεπίθεση χωρίς κανόνες και οδηγίες. Το κοινό χειροκροτούσε και εκείνος έτρεχε. Το κοινό έβγαζε κραυγές αγωνίας και λαχτάρας και το σώμα του πήγαινε πιο γρήγορα. Και πιο γρήγορα. 88 μέτρα σε 11 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα. Μέχρι την τελική φιγούρα. Μέχρι να στείλει τη μπάλα στα δίχτυα του Παναθηναϊκού. Δεν ήταν το πρώτο του γκολ με τον Άρη. Δε θα ήταν και το τελευταίο. Ήταν, όμως, το σόλο του Φραν Βέλεθ. Εκείνο που ίσως μνημονεύεται σε μερικούς μήνες ως ο χορός που του άλλαξε την καριέρα.

Μια εβδομάδα διορία…

Θεσσαλονίκη, 25 Ιουλίου του 2018. Ο Άρης ανακοινώνει την απόκτηση του Φραν Βέλεθ για δύο χρόνια. Ήταν μια προσωπική επιλογή του Πάκο Ερέρα, ο οποίος είχε μιλήσει στο τηλέφωνο μαζί του προκειμένου να τον πείσει να αποδεχτεί την πρόταση των κιτρινόμαυρων. Ο Ισπανός είχε περάσει τις προηγούμενες ημέρες διαβάζοντας στο διαδίκτυο ό,τι μπορούσε να βρει για το νέο του σύλλογο. Έβλεπε βίντεο με τον κόσμο και πείσθηκε να μην περιμένει μια πρόταση από ισπανική ομάδα. Τι μπορεί να άλλαξε μέσα σε μια εβδομάδα;

Στη δική του περίπτωση το φαινόμενο της πεταλούδας δεν είχε την απεραντοσύνη του σύμπαντος που συνήθως παρουσιάζει. Μια ανακοίνωση στην Ελλάδα έκανε έξαλλους τους οπαδούς μιας ομάδας στην Πολωνία. Στις 18 Ιουλίου, ο Ισπανός αμυντικός έλυνε το συμβόλαιό του με τη Βίσλα, προκειμένου να βρίσκεται κοντά στο σπίτι του και την οικογένειά του. Το θεώρησαν κοροϊδία, απείλησαν να κυνηγήσουν την υπόθεση στα δικαστήρια και τα δάκρυα του Βέλεθ όταν έφευγε έμοιαζαν πλέον κροκοδείλια.

«Ο λόγος της αποχώρησής μου ήταν η κόρη μου και είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο για μένα. Θέλω να είμαι μαζί της τώρα και η καλύτερη λύση είναι να επιστρέψω σπίτι, γι’ αυτό και έπρεπε να πάρω αυτή τη δύσκολη απόφαση», έλεγε απευθυνόμενος στους οπαδούς της Βίσλα σε βίντεο που «ανέβασε» ο σύλλογος, αλλά μια εβδομάδα μετά τα δεδομένα ήταν διαφορετικά. Ο Φραν Βέλεθ ήταν στην Ελλάδα και καμία πλευρά – ούτε ο Άρης, ούτε ο ίδιος, ούτε φυσικά η Βίσλα – περιμέναν την εξέλιξη που θα είχαν τα πράγματα.

Το συμβόλαιό του θα έληγε το καλοκαίρι του 2020. Άχρονος ο χρόνος θα σου ο ιστορικός του μέλλοντος. Εκείνο που μοιάζει μακριά είναι κοντά αν δεν προσέχεις κι εκείνο που φαίνεται άμεσο μπορεί να απέχει αιώνες, αν δε δώσεις την απαιτούμενη σημασία. Ο Φραν Βέλεθ εντυπωσιάζει. Γίνεται βασικός, αντέχει το σοκ της αλλαγής προπονητή, φοράει το περιβραχιόνιο του αρχηγού και η Θεσσαλονίκη τού φέρνει όλο και περισσότερο στην πατρίδα του, την Ταραγόνα.

«Σίγουρα εκεί είναι η οικογένειά μου, η σύζυγός μου, η κόρη μου, είναι το μέρος που μεγάλωσα και έχω τις αναμνήσεις μιας ζωής, αλλά θα μπορούσα να μείνω άνετα στη Θεσσαλονίκη για πάντα. Μαζί με την οικογένειά μου όμως, γιατί μου λείπουν πολύ. Το πιο δύσκολο για μένα είναι το γεγονός πως δεν υπάρχει απευθείας πτήση για να τους επισκέπτομαι και πρέπει να αλλάζω δύο ακόμα και τρία αεροπλάνα και αυτό είναι κάτι που με δυσκολεύει πολύ γιατί δεν έχω τον χρόνο να τους βλέπω όσο θα ήθελα».

Η Βέγκα και τα μαθήματα ζωής!

Ο πρώτος του χρόνος στην Ελλάδα είχε ολοκληρωθεί. Με καλές στιγμές, κακές στιγμές, στιγμές αποθέωσης, στιγμές τραυματισμών και με τη νέα πραγματικότητα του Φραν Βέλεθ να του μοιάζει όλο και πιο ελκυστική. Ποιος θα περίμενε ότι ένας ποδοσφαιριστής που είχε φτάσει 26 ετών για να φύγει από την Ισπανία, θα έβρισκε έναν… παράδεισο στην Ελλάδα; Ποιος περίμενε ότι ένας ποδοσφαιριστής που 20 ετών έπαιζε στην τρίτη κατηγορία της χώρας του, θα γνώριζε τέτοια αποθέωση; Κανείς, όπως περίπου κανείς δε θα περίμενε ότι στα 23 του θα έπαιζε με την Αλμερία στην Primera Division, θα σκόραρε στο ντεμπούτο του, θα έφτανε να κοστολογείται ένα εκατομμύριο ευρώ και θα χαρακτηριζόταν ως «ο άνθρωπος για όλες τις θέσεις» από τα ισπανικά μίντια.

Το πρώτο του γκολ, εκείνο που πέτυχε τον Απρίλιο του 2014, είχε έναν και μοναδικό αποδέκτη. «Πέρασαν πολλά από το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή, πανηγύρισα με πολλή ένταση και το αφιέρωσα στην κόρη που σύντομα θα έχω», θα πει και η Βέγκα θα έρθει να ολοκληρώσει την ευτυχία της Αντρέα και του Φραν. Μόνο που η Βέγκα θα αποδειχθεί σύντομα πολύ πιο ξεχωριστή, απ’ όσο οι γονείς της την ένιωθαν. «Για πρώτη φορά σκεφτήκαμε ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι από τον τρόπο που τοποθετούσε τα παιχνίδια της. Ήταν ενός έτους», εξομολογείται η Αντρέα για τη μικρή, η οποία διαγνώστηκε με το σύνδρομο Άσπεργκερ.

Έκτοτε, ήταν σημαντικό να λαμβάνει θεραπεία και ήταν τότε που το ζευγάρι αντιλήφθηκε ότι πρέπει να μειώσει την απόσταση μεταξύ τους και να φροντίσει ώστε να το παιδί να μην αποκλειστεί από κοινωνικά ταμπού και προκαταλήψεις. Η Αντρέα Βέλεθ, παρότι ο ίδιος ο Φραν δε μιλάει συχνά για το θέμα, είχε φροντίσει σε συνέντευξή της σε ελληνική εφημερίδα να σπάσει την κωδικοποιημένη σιωπή.

«Και στην Ισπανία πολύς κόσμος δεν γνωρίζει. Αν περπατήσεις στον δρόμο δεν ξέρουν τι είναι αυτισμός, δεν ξέρουν αν είναι ασθένεια ή διαταραχή. Είναι μια διαταραχή. Υπάρχουν στάδια αυτισμού, στην Ισπανία νομίζουν πως τα παιδιά που έχουν αυτισμό δεν μιλάνε ή δεν μπορούν να επικοινωνήσουν, νομίζουν πως βρίσκονται μέσα σε μια φούσκα. Εμείς μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτό, πρέπει να το αντιμετωπίζουμε φυσιολογικά. Η Βέγκα έχει σύνδρομο Άσπεργκερ. Πολλές φορές δεν φαίνεται πως ένα παιδί έχει αυτισμό, δεν είναι τόσο ξεκάθαρο. Με την Βέγκα είναι αρκετά εύκολη η κατάσταση, υπάρχουν άλλα παιδιά που δεν μπορούν να μιλήσουν, δεν μπορούν να επικοινωνήσουν, δεν μπορούν να κάνουν εκφράσεις».

Και τώρα τι κάνουμε;

Η μουσική αρχίζει ξανά. Είτε από μια κιθάρα, είτε από τα παλαμάκια του κοινού, είτε από ένα απλό χτύπημα των δακτύλων. Ο Φραν Βέλεθ θέλει να ανανεώσει με τον Άρη. Ο Φραν Βέλεθ συζητάει την ανανέωση. Ο Φραν Βέλεθ θέλει να μείνει στον Άρη. Σενάριο τριγύρω παντού. Ολυμπιακός, ΑΕΚ και εσχάτως Παναθηναϊκό. Ο Ισπανός ανεβαίνει διαρκώς σε απόδοση. Ακόμα κι αν οι τραυματισμοί τον κρατάνε πίσω, εκείνος επιστρέφει κάθε φορά πιο δυνατός. Είναι αρχηγός. Σκοράρει με τον Παναθηναϊκό. Σκοράρει με τη Λάρισα. Σκοράρει με τον ΠΑΟΚ. Οι Ισπανοί τον θυμούνται ξανά!

«Για τέτοιες στιγμές αξίζεις να παίζεις ποδόσφαιρο», θα τους πει μετά το ντέρμπι της Θεσσαλονίκης και θα εξηγήσει: «Δεν έχω ξανάδει γήπεδο να… παίρνει φωτιά. Δεν βλέπαμε ούτε ακούγαμε ο ένας τον άλλον. Άναψαν 5 χιλιάδες πυρσούς και πολλά πυροτεχνήματα. Είναι το καλύτερο παιχνίδι που έχω ζήσει ποτέ. Δύο ώρες πριν το γήπεδο ήταν γεμάτο και μία ώρα μετά το τέλος ο κόσμος ήταν ακόμα εκεί».

Εκεί κάπου λες – αν είσαι οπαδός του Άρη – ότι αποκλείεται να φύγει. Θα αποδεχτεί την πρόταση της διοίκησης και θα ανανεώσει. Το Φλαμένκο, όμως, δεν έχει μέτρο. Είναι ένας άναρχος χορός, που ορίζεται από τη μουσική που μεταφέρει το μυαλό σου στο σώμα σου. Η Αντρέα του έμαθε να τον αγαπάει. Η Βέγκα του δίδαξε να τον ακούει. Και ο Φραν κάνει τα δικά του βήματα...

Φύλαξε τον τελευταίο χορό!
EVENTS