MENU

Δεν είναι εκδικητικό ον ο οπαδός. Δεν θα μπορούσε να είναι. Στην πλειοψηφία του έχει αποδείξει πως το δοκάρι και έξω, σημαίνει αυτομάτως «Βαριά βαριά του ΠΑΟΚ η φανέλα» και στο αμέσως επόμενο λεπτό και σε δοκάρι και μέσα, «Πρωτάθλημα και Κύπελλο στον Πύργο το Λευκό». Όσο κι αν καυχιέται πως τα τελευταία χρόνια, απέκτησε μια πιο ισορροπημένη αντίδραση και κατ΄επέκταση αντιμετώπιση του θέματος, ξέρει καλά πως πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου, μετά το χούι του.

Τα έχει αυτά κάθε παθολογική αγάπη και αφοσίωση σε οτιδήποτε. Σε τέσσερα γράμματα, σε μια ιδεολογία. Η άνευ όρων παράδοση ήταν και θα είναι πάντα των άκρων. Από το άσπρο στο μαύρο και το αντίστροφο.

Και σε ένα υγιώς ποδοσφαιρικό περιβάλλον, μερικές ημέρες πριν το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, αυτός ο κόσμος πιθανότατα θα αναλωνόταν στο πόσο επηρεάζει η απουσία του Κρέσπο στη δημιουργία από πίσω, στο αν ο Βιεϊρίνια πρέπει να επιστρέψει στα μπακ, στο αν ο Λημνιός ταιριάζει περισσότερο έξω αριστερά, στο αν ο κλήρος στην κορυφή της επίθεσης θα πέσει σε Άκπομ ή Σφιντέρσκι, στο αν ο Μπίσεσβαρ θα θυμηθεί τον παλιό καλό του εαυτό, δίνοντας απαντήσεις σε ένα ματς που τον έχουν περισσότερο ανάγκη από ποτέ και πάει λέγοντας...

Αντ΄αυτού αναλώνεται -δίχως επιλογή- σε μια πραγματικότητα νομικής και πολιτικής υπόστασης με... κατηγορούμενο -για όσους έχουν βγάλει ήδη το πόρισμα- τον ΠΑΟΚ. Εξοικειώνεται (sic) σε καταγγελίες και προσφυγές, έχοντας προηγουμένως ενημερωθεί για μια εισήγηση υποβιβασμού της ομάδας του εν ώρα αγώνα. Ρωτώντας ο ένας τον άλλον πρακτικά τι σημαίνει αυτό, σκρολάροντας για οτιδήποτε νέο νομικά μπορεί να τον διαφωτίσει λίγο περισσότερο γύρω από τα όσα αφορούν τον ΠΑΟΚ...

Γίνεται «μάρτυρας» μιας φθηνής καθημερινής προπαγάνδας των έντυπων μέσων με χορηγούμενα πρωτοσέλιδα και τίτλους, από μέσα της γνωστής συμμορίας που πουλάνε (σ.σ. τελικά έχουν όλα την τιμή τους;) εκδούλευση στη λογική πως όση λάσπη κι αν ρίξεις, κάτι θα μείνει στο τέλος, δε μπορεί... Παρακολουθούν ανθρώπους να τους κουνούν το δάχτυλο χωρίς προηγουμένως να έχουν τσεκάρει αν και κατά πόσο τα χέρια τους είναι καθαρά. Όσα τουλάχιστον είναι ενυπόγραφα...

Πριν από δύο χρόνια και πριν από αναμέτρηση και πάλι με τον Ολυμπιακό, ο τότε Υπεύθυνος Επικοινωνίας της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Κυριάκος Κυριάκος, είχε αποτυπώσει με απόλυτο τρόπο τα όσα είχε ακούσει αυτός ο κόσμος: «Είμαστε οι πρόσφυγες που μας φώναζαν "Τούρκους". Είμαστε αυτοί που άκουγαν το πρόσταγμα "να κάνουμε επενδύσεις" αλλά ξαφνικά γίναμε "νεόπλουτοι". Είμαστε οι πρώην "κλόουν" και "φιλοξενούμενοι", που τώρα μας κάνουν "κυβερνητικές αβάντες".

Θα ειπωθούν πολλά, θα επιχειρηθούν ακόμη περισσότερα, όλα με ένα στόχο: Να γίνουμε αλαζόνες, ερειστικοί, απρόσεκτοι και στο τέλος να τους μοιάσουμε...».

Και έκτοτε η αλήθεια είναι πως ειπώθηκαν ακόμη περισσότερα, οι τόνοι ανέβηκαν και θυμίζουν... σειρήνες πολέμου αλλά το πάθημα φαίνεται πως δεν έγινε μάθημα. Για τον κόσμο του ΠΑΟΚ, η ομάδα του ανήκει. Εκείνοι έχουν κάθε... νόμιμο δικαίωμα πάνω της, εκτός οικογενείας -όμως- απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να την αγγίξει και να... παίξει μαζί της. Εκείνοι μπορούν να ξεσκίζουν την σάρκα τους στο όνομα αυτού που αγαπούν περισσότερο απ΄ότιδήποτε αλλά ταυτόχρονα να γίνουν και αγρίμι προκειμένου να απλώσουν ασπίδα προστασίας γύρω του.

Και όλους εκείνους που του «κλέβουν» το χαμόγελο και επιχειρούν να του δηλητηριάσουν το μυαλό και τη ψυχή, το σίγουρο είναι πως δεν θα τους ξεχάσει ποτέ. Έμαθε να αναγνωρίζει το «τρύπημα», να κρατά το θυμό του και να δίνει εν καιρώ και όπως πρέπει τις απαντήσεις του. Σίγουρα, όχι μέσω Τούμπας. Εκεί προέχει να διαφυλάξει το «σπίτι» του και αυτό θα κάνει και την ερχόμενη Κυριακή...

Και ξέρουν και καταλαβαίνουν και δεν θα σας ξεχάσουν ποτέ
EVENTS