MENU

Ο Άρης πέτυχε στο Περιστέρι αυτό που με θόρυβο τόνιζε προς πάσα κατεύθυνση ότι είναι ο μεγάλος του στόχος: να μην παρεκτραπεί από την πορεία του προς την κατάκτηση ενός τροπαίου. Το έκανε δίχως να φοβηθεί την αποτυχία, την κακοτυχία, τον αποπροσανατολισμό από το πρωτάθλημα. Και το έπραξε εντελώς ποδοσφαιρικά, παρά τις τεράστιες αντιξοότητες και δυσκολίες. Με «κοντό» ρόστερ, δίχως ροτέισον, ακόμη και χωρίς αλλαγές μέσα στον αγώνα. Ένα γκολ ήθελε, το πέτυχε γρήγορα και μετά έκανε διαχείριση αφού είχε απέναντί του μια ομάδα με σοβαρό πρόβλημα στην παραγωγή φάσεων και το γκολ. Προφανώς η επιτυχία του Άρη δεν έχει να κάνει με το μέγεθος του αντιπάλου, ο οποίος και αξιόμαχος ήταν και αξιόλογος και μαχητικός. Η επιτυχία του Άρη έχει κυρίως να κάνει με την υπέρβαση που πέτυχε απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Γυρνώντας το χρόνο αρκετά πίσω, κάπου στα μέσα του Σεπτέμβρη, η ήδη διαμορφωμένη κατάσταση έμοιαζε αρκετά δύσκολη και το ενδεχόμενο μιας χαμένης αγωνιστικής χρονιάς εξαιρετικά πιθανό. Και σπανιότατα ο Άρης κατόρθωνε να ισιώσει κάτι που στράβωνε εξαρχής, και όταν το πετύχαινε, απαιτούσε μεγάλες οικονομικές θυσίες (π.χ. πρόσληψη Κούπερ, δαπανηρές μεταγραφές). Αυτή η φορά όμως ήταν εντελώς διαφορετική, ευχάριστα διαφορετική για αυτό που συνηθίσαμε να συμβαίνει στον Άρη όπου η διαχείριση των κρίσεων συνεπάγονταν οικονομικές θυσίες και υψηλά ρίσκα.

Φέτος ο Άρης έπρεπε να διαχειριστεί ένα πολύ κακό αγωνιστικό ξεκίνημα, την αποχώρηση προπονητή και τεχνικού διευθυντή, έναν αν μη τι άλλο ημιτελή αγωνιστικό σχεδιασμό, το σοβαρότατο τραυματισμό του βασικού τερματοφύλακα και την ανάγκη να επιστρατευθούν δυο νεαροί και άπειροι αντικαταστάτες του, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, την απαγόρευση μεταγραφών η οποία ξαφνικά έβαλε φρένο σε όλα τα σχέδια βελτιωτικών κινήσεων στο ρόστερ τον Γενάρη. Ακολούθησε η περιπέτεια με το δελτίο του Ντουρμισάι και η απουσία του σε κρίσιμους αγώνες, ο τραυματισμός του Ιντέγιε, του μοναδικού σεντερ φορ που είχε απομείνει διαθέσιμο, και όλα αυτά μέσα σε ένα σύνολο διαδοχικών αγώνων Πέμπτη – Κυριακή.

Όλα τα παραπάνω τον «συνηθισμένο» Άρη θα τον είχανε λυγίσει και αυτό θα μεταφράζονταν σε αγωνιστική αποτυχία, γκρίνια και εσωστρέφεια, αναζήτηση δικαιολογιών, αποδιοπομπαίων τράγων, κ.λπ. Τον Άρη που συνηθίσαμε η απαγόρευση μεταγραφών θα τον είχε βάλει σε μια ατέρμονη διαδικασία ομφαλοσκόπησης. Αυτός όμως ο Άρης είναι κάτι διαφορετικό και το εισπράττω και ο ίδιος συνομιλώντας τόσο με συναδέλφους όσο και με τους φιλάθλους του Άρη. Είναι εκπληκτικό αλλά στην οικογένεια του Άρη μόνο εμείς, οι έξω από την ομάδα φοβόμαστε το μικρό ρόστερ, φοβόμαστε την κόπωση, φοβόμαστε τις κάρτες, φοβόμαστε την ψυχολογική εξουθένωση, φοβόμαστε τους τραυματισμούς από τους συνεχόμενους αγώνες, φοβόμαστε το επίπεδο ετοιμότητας του Ιντέγιε και την ικανότητα του Ρόουζ ως δεξιού μπακ, φοβόμαστε για την αγωνιστικότητα του Ματίγια εξαιτίας του στομαχόπονου, φοβόμαστε για την αντίδραση ποδοσφαιριστών σε αλλαγές στο 90’ και το κλίμα στα αποδυτήρια, φοβόμαστε την αδυναμία ανανεώσεων συμβολαίων, φοβόμαστε γενικά πολλά και διάφορα, μικρά και μεγάλα. Αλλά η ομάδα μοιάζει να μην φοβάται τίποτα και δεν διστάζει να τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι ο στόχος είναι το κύπελλο. Όχι ο τελικός, αλλά το ίδιο το κύπελλο.

Ο Άρης κατόρθωσε, με απόλυτα ποδοσφαιρική νοοτροπία και πρακτική, μέσα Φλεβάρη να είναι μέσα σε όλους τους στόχους του, σε πρωτάθλημα και κύπελλο. Κυρίως, να πείθει ότι μπορεί να διαχειριστεί κάθε αντιξοότητα, δίχως να αναζητά δικαιολογίες οι οποίες σαφώς και περισσεύουν. Ίσως είναι η πρώτη φορά που η ίδια η ομάδα να είναι μπροστά από τα θέλω και τα όνειρα των φίλων της, αυτή να τα καθοδηγεί, να τα καλλιεργεί και να τα ενθαρρύνει.

Ο αγώνας με την ΑΕΚ την Κυριακή μπορεί να σφραγίσει και μαθηματικά έναν ακόμη στόχο του Άρη, την είσοδο στα play off του πρωταθλήματος. Αγώνας εξαιρετικά απαιτητικός απέναντι σε μια ομάδα που θα έρθει ξεκούραστη και η οποία εμφανίζει εξαιρετική βελτίωση από την ομάδα που ο Άρης αντιμετώπισε στο ΟΑΚΑ, ενισχυμένη σημαντικά με τις μεταγραφές του Γενάρη και με έναν προπονητή που έχει ξεκάθαρη αγωνιστική φιλοσοφία, προνοητικότητα και ικανότητα στη διαχείριση ενός αγώνα. Ο κόσμος του Άρη θεωρώ δεδομένο ότι θα κατακλύσει το Κλεάνθης Βικελίδης ώστε να επιστρέψει μέρος της ευγνωμοσύνης προς τον Θοδωρή Καρυπίδη, τον Άγγελο Χαριστέα, το τεχνικό τιμ και τους ποδοσφαιριστές του Άρη για την πρόκριση, μετά από μια εξαιρετικά δύσκολη δεκαετία, στους ημιτελικούς του Κυπέλλου, να ενισχύσει την προσπάθεια για την είσοδο στα play off και να ανανεώσει πίστη και υποσχέσεις ότι μαζί, όλοι μαζί, θα το πάμε μέχρι τέλους. Και όπου μας βγάλει…


ΥΓ Τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε αν στο ρόστερ δεν υπήρχαν παίκτες εξαιρετικής ποιότητας όπως ο Γκάμα, ο Φετφατζίδης, ο Ιντέγιε, ο Λάρσον, ο Σάσα, ο Ματίγια, ο Βέλεθ, ο Ροζ, ο Κόρχουτ. Όταν υπάρχει η… μαγιά στο χορτάρι, τα υπόλοιπα έρχονται λίγο πιο εύκολα.

Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης
EVENTS