MENU

Με το παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό έκλεισε η πρώτη τριάδα των ντέρμπι για την ΑΕΚ του Μάσιμο Καρέρα. Κοινώς, σε αυτή τη μεταβατική περίοδο για την Ένωση κατά την οποία αργά και σταθερά εμφυσούνται στο παιχνίδι της τα ειδικά χαρακτηριστικά της φιλοσοφίας του Ιταλού τεχνικού, τα τρία πιο δυνατά παιχνίδια δόθηκαν. Σε αυτά, μετά την επικράτηση επί του Παναθηναϊκού, η ΑΕΚ μετράει μια νίκη, μια ήττα και μια ισοπαλία με το συνολικό σκορ να είναι στο 1-1. Στα αντίστοιχα ματς του πρώτου γύρου, η τότε ΑΕΚ του Κωστένογλου μετρούσε δυο ήττες και μια ισοπαλία με το συνολικό σκορ στο 4-7 κατά της! Αν μη τι άλλο, έχουμε να κάνουμε με μια μεταμορφωμένη ομάδα.

Πολλές φορές φυσικά, οι αριθμοί είναι ο πιο επιστημονικός τρόπος για να πεις ψέμματα. Στην προκειμένη περίπτωση ωστόσο, οι στατιστικές διαφορές ανάμεσα στην ΑΕΚ του πρώτου γύρου και εκείνη του δεύτερου είναι τόσο τρανταχτές που η αλήθεια τους είναι αδύνατο να αμφισβητηθεί. Ταυτόχρονα, μιλάμε για μια ομάδα που σε επίπεδο ρόστερ έχει παραμείνει σχεδόν ίδια: αν εξαιρεθεί το προφανές upgrade στη μεσαία γραμμή που προέκυψε από τη φυγή Σιμάο και την ταυτόχρονη έλευση Σιμάνσκι αλλά και η επιστροφή του Αραούχο που όμως συνέπεσε με τον τραυματισμό του Ολιβέιρα (άρα μία ή άλλη...), η ομάδα αποτελείται από το ίδιο υλικό. 

Είναι, με άλλα λόγια, κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο πως το λίφτινγκ φυσιογνωμίας και αγωνιστικής ταυτότητας που προκύπτει για την ΑΕΚ μέσα από την παρουσία του Καρέρα δεν περιλαμβάνει νέα υλικά αλλά την επαναδιαμόρφωση των υπαρχόντων. Και μάλιστα, αυτή η διαμόρφωση έχει να κάνει τόσο με το συλλογικό δέσιμο και λειτουργία τους όσο και με την ατομική κατάσταση των παικτών: ο Καρέρα έχει μεταμορφώσει προς το καλύτερο μια σειρά ποδοσφαιριστών που είτε είχαμε ξεχάσει πως είναι καλοί είτε δεν το γνωρίζαμε καν. Ο Κρίστιτσιτς, ο Βράνιες, ο Λόπες, ο Σβάρνας, ο Μπακάκης: στην ΑΕΚ, σε ατομικό επίπεδο έχουν γίνει πράγματα και θαύματα με τον Καρέρα στον πάγκο.

Αμφισβήτησης δεν επιδέχεται φυσικά και το επίπεδο αποτελεσματικότητας που έχει κατακτήσει η ΑΕΚ με τον Καρέρα στον πάγκο. Μπορεί για έναν ουδέτερο θεατή η εντυπωσιακή ήττα με 3-2 από τον Παναθηναϊκό του πρώτου γύρου ή το run and gun 2-2 με τον ΠΑΟΚ να είναι πιο απολαυστικά από σφιχτά ματς γεμάτα τακτικισμό που κρίνονται στο γκολ αλλά είναι προφανές πως ο κυνισμός του Καρέρα παράγει αποτελέσματα που η αφελής και άναρχη ΑΕΚ του πρώτου γύρου δεν είχε ούτε τον χαρακτήρα, ούτε τη σιγουριά και τελικά, ούτε τη δυνατότητα να παράξει.

Ποιο είναι λοιπόν το αυθόρμητο συμπέρασμα που προκύπτει; Προφανώς, ότι όταν ένας προπονητής τα πετυχαίνει όλα αυτά με μια ομάδα που ο ίδιος δεν έχει καν σχεδιάσει, αρνητική κριτική δεν μπορεί να υπάρξει ούτε για δείγμα. Όμως, υπάρχει ένας αστερίσκος: οι συζητήσεις αναφορικά με το αν η Ένωση έχει έναν (ικανό μεν αλλά) υπερβολικά φοβικό προπονητή στον πάγκο της δίνουν και παίρνουν στον πλανήτη ΑΕΚ, επανέρχονται διαρκώς μετά από κάθε ντέρμπι που οι «κιτρινόμαυροι» το δίνουν έχοντας ως συνειδητή στρατηγική την παραχώρηση χώρου και μπάλας στον αντίπαλο και ειδικά μετά το ματς με τον Παναθηναϊκό, αυτή η συζήτηση έχει ενταθεί πέρα για πέρα για πέρα. Παραδόξως, είναι το μοναδικό ματς στο οποίο η ΑΕΚ νίκησε αλλά -κακά τα ψέμματα- η φετινή περιορισμένη ποιότητα του Παναθηναϊκού, ο οποίος μάλιστα στο ΟΑΚΑ κατέβηκε και με μπόλικες αλλαγές, δικαιολογεί στο έπακρο τον σκεπτικισμό αναφορικά με την προσέγγιση του Καρέρα.

Παρά τα συνεχόμενα θετικά αποτελέσματα πάντως, ο ίδιος ο Καρέρα φροντίζει παιχνίδι με το παιχνίδι να ξεκαθαρίζει πως παρά την δεδομένη άνοδο της ΑΕΚ, υπάρχει ακόμα μπόλικη δουλειά που πρέπει να γίνει. Μάλιστα, στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε μετά τη νίκη επί του Παναθηναϊκού, ο Ιταλός κλήθηκε να απαντήσει για το αν αυτό που είδαμε κόντρα στους «πράσινους» είναι «η δική του ΑΕΚ» και εκείνος το ξεκαθάρισε: σε ανασταλτικό επίπεδο, ναι αλλά σε επίπεδο κατοχής και κυκλοφορίας της μπάλας, όχι. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: ο Καρέρα δεν πιστεύει στην εν δυνάμει δυνατότητα της ομάδας του να παίξει ποδόσφαιρο κυριαρχίας στα ντέρμπι (τα ματς κόντρα στις Λάρισες και τους Βόλους είναι άλλη συζήτηση). Φαίνεται όμως ότι αντιλαμβάνεται αυτή την κατάσταση ως πρόσκαιρη: κοντοπρόθεσμα θυσιάζει την κυριαρχία προς χάρη του αποτελέσματος αλλά σε επίπεδο προοπτικής δεν βλέπει μέσα από αυτό το κυνικό πρίσμα την αγωνιστική υπόσταση της ΑΕΚ.

Η τακτική προσέγγιση του Καρέρα κόντρα στον Παναθηναϊκό εμπεριέχει διάφορες επιμέρους συζητήσεις. Πολύ συνοπτικά: θεωρητικά, ένας σχηματισμός 3-5-2 ενδεχομένως να παρουσίαζε μια ΑΕΚ με δυνατότητες ανάπτυξης πολύ καλύτερες απ' ότι το 4-3-3 με αυτούς τους παίκτες. Ωστόσο, δεν είναι ακριβώς ζήτημα απόλυτων αριθμών και διατάξεων τουλάχιστον σε αυτή την αναμέτρηση. Κόντρα στον Παναθηναϊκό κάνει μάλλον μπαμ πως η ΑΕΚ δεν απέδωσε συντηρητικό ποδόσφαιρο εξαιτίας άστοχης τακτικής προσέγγισης αλλά εξαιτίας συνειδητής επιλογής. Άρα είναι μάλλον άστοχο να συζητάμε το πως η ΑΕΚ θα μπορούσε να πάει για μια πιο εύκολη νίκη -όπως θα όφειλε με βάση τη θεωρητική απόσταση ποιότητας ανάμεσα στο δικό της υλικό σε σχέση με αυτό του Παναθηναϊκό. Η ΑΕΚ δεν ήθελε να πάει σε εύκολη νίκη γιατί το θεωρούσε ρίσκο: όλα τα άλλα περισσεύουν.

Κατακλειδώνοντας: για την ΑΕΚ του Καρέρα υπάρχουν ξεκάθαρα κεκτημένα και ξεκάθαρα διακυβεύματα. Είναι μια ομάδα με συγκεκριμένο χαρακτήρα, μια ομάδα σκληροτράχηλη, μια ομάδα αποτελεσματική και αυτά είναι τα κεκτημένα της. Αλλά είναι και μια ομάδα που ο προπονητής της την οραματίζεται πιο επιθετική στα μεγάλα ματς. Θα το επιχειρήσει (ή κατά μια άλλη προσέγγιση, θα το καταφέρει) αυτό φέτος; Ή κάτι τέτοιο περνάει μέσα από τον σχεδιασμό της ΑΕΚ με τους δικούς του όρους και άρα πριν το καλοκαίρι δεν θα το δούμε; Κοινώς, στα έξι ντέρμπι των play offs που θα έρθουν υπάρχει περίπτωση να δούμε μια ΑΕΚ πιο επιθετική ή αυτό θα γίνει από του χρόνου με το καλό; Να το αληθινό ερώτημα για την ΑΕΚ του Καρέρα από εδώ και στο εξής.

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Ο Καρέρα «μεταμορφώνει» την ΑΕΚ, αλλά...
EVENTS