MENU

Όπως και στο προηγούμενο άρθρο αυτής της γωνίας του SDNA αναφορικά με ένα παιχνίδι της ΑΕΚ, έτσι και το παρόν κείμενο για το ντέρμπι της Ένωσης με τον Ολυμπιακό, θα ξεκινήσει με αναφορά σε μια φάση, η οποία ωστόσο είναι χαρακτηριστικό και αντιπροσωπευτικότατο δείγμα της αναμέτρησης. Πρόκειται για τη φάση του 4ου λεπτού όταν και ο Ολυμπιακός χάνει τη μια από τις δυο σημαντικές του ευκαιρίες: η ομάδα του Πειραιά χτυπάει στην κόντρα από τα αριστερά όπως επιτίθεται, ο Μπουχαλάκης κάνει ένα παράλληλο σπριντ από τον άξονα και ακριβώς από το ίδιο ύψος τρέχει για να τον καλύψει ο Μάνταλος. Ο παίκτης του Ολυμπιακού αφήνει πίσω του τον μέσο της ΑΕΚ με χαρακτηριστική ευκολία, όταν ο Μπουχαλάκης τελικά βρίσκεται τετ-α-τετ με τον Μπάρκα (για να ηττηθεί από αυτόν), ο Μάνταλος τον έχει χάσει για τα καλά, δεν τον βλέπει καν.

Πρόκειται για μια φάση που λειτούργησε ως ξεκάθαρο καμπανάκι για το τακτικό πλάνο της ΑΕΚ κόντρα στον Ολυμπιακό, αφού η διαφορά ταχύτητας σε επίπεδο transition έκανε ξεκάθαρο από νωρίς πως το σχέδιο της πίεσης ψηλά -κατ' αντιστοιχία με τον τρόπο που είχε μπει η ΑΕΚ στην Τούμπα- δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ανώδυνα κόντρα στον Ολυμπιακό των απείρως περισσότερων τρεξιμάτων. Αλλά και το ευρύτερο σχέδιο του Καρέρα για «ματσάρισμα» των τριών χαφ του Ολυμπιακού (Καμαρά, Γκιγιέρμε, Μπουχαλάκης) από τους τρεις αντίστοιχους της ΑΕΚ (Σιμάνσκι, Κρίστιτσιτς, Σιμόες) υπήρξε μια εξίσου αποτυχημένη ιδέα: το παιχνίδι αυτό φάνηκε να ταιριάζει περισσότερο στον Ολυμπιακό και αναπόφευκτα η πρώτη αλλαγή ήρθε στο 31' με τον Ολιβέιρα να παίρνει τη θέση του Πολωνού και να δίνει μέτρα στην ΑΕΚ. 

Ακόμα και με πιο ισορροπημένη την εικόνα της αναμέτρησης βέβαια, ακόμα και με την ΑΕΚ να είναι πιο απειλητική σε σχέση με την αρχική διάταξή της, η επικύρωση του συμπεράσματος πως και με αυτά τα δεδομένα, η νίκη κόντρα στον Ολυμπιακό θα ερχόταν μόνο παρεμπιπτόντως, μόνο ως παράπλευρη απόρροια της αποφυγής της ήττας -του πρωταρχικά προσιτού στόχου δηλαδή- υπήρξε σκληρή για τους φίλους της ΑΕΚ. Όχι γιατί είναι κάτι τέτοιο δεν ήταν γνωστό έτσι κι αλλιώς αλλά γιατί άλλο οι θεωρητικές διαπιστώσεις και άλλο εκείνες που επιβεβαιώνονται πρακτικά: μια ΑΕΚ που παίζει κατά βάση πίσω από τη μπάλα σε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό δεν είναι μια ΑΕΚ που  «φτιάχνει» ακριβώς τους οπαδούς της.

Όμως το χτίσιμο των ομάδων, η σφυρηλάτηση χαρακτήρα τους, η απόδοση συγκεκριμένων χαρακτηριστικών στην ταυτότητά τους, είναι μια διαδικασία που μοιάζει πολύ με την πολιτική: είναι η τέχνη του εφικτού. Απαιτεί έναν κυνισμό και μια μεθοδολογία που οφείλουν να αγνοούν διαφόρων ειδών συναισθηματισμούς. Και το να έχεις μια ομάδα που παιχνίδι με το παιχνίδι κάνει ξεκάθαρο πως είναι ένα σκληροτράχηλο σύνολο είναι ένα πρώτο βήμα για να φτιάξεις μια ομάδα που θα νικάει. Μέχρι τότε όμως, ο Καρέρα θα είναι αναγκασμένος να «μαγειρεύει» με τα διαθέσιμα υλικά του. Χωρίς νέα υλικά (κοινώς: χωρίς ουσιαστική ενίσχυση), τέτοιο φαγητό θα προκύπτει.

Πέρα και έξω από συναισθηματισμούς, τα αντίρροπα συμπεράσματα που προκύπτουν από το ντέρμπι του ΟΑΚΑ για την ΑΕΚ είναι εξίσου χρήσιμα και εξίσου διαχειρίσιμα:

Πρώτον, η Ένωση έχει έναν προπονητή ικανό να ανακατεύει την τράπουλα, να αναβαθμίζει ατομικά παίκτες, να βρίσκει την κατάλληλη χημεία ανά δυάδες και τριάδες εντός του γηπέδου - γι' αυτό δεν έχασε από τον Ολυμπιακό.

Δεύτερον, έχει ένα υλικό με τρανταχτές αδυναμίες, διακατεχόμενο από κατώτερη ποιότητα σε σχέση με τις δυο πρωτοπόρες ομάδες του πρωταθλήματος, ένα υλικό που χρειάζεται γενναία ενίσχυσε - γι' αυτό δεν μπόρεσε να κερδίσει τον Ολυμπιακό.

Σε μια καταστρεπτική χρονιά, που πετάχτηκε στα σκουπίδια πριν καν ξεκινήσει, το πρώτο στοιχείο είναι ανέβασμα σκαλοπατιού για την ΑΕΚ. Η διαχείριση του δεύτερου στοιχείου είναι προϋπόθεση για να ανέβει και επόμενο σκαλοπάτι η Ένωση. Το ζήτημα είναι είναι να μην αδειαστεί από τα ψηλά πατώματα της «κιτρινόμαυρης» ΠΑΕ ο Καρέρα: θα είναι η απώλεια μιας πολύ μεγάλης ευκαιρίας.

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Χτίζεται μια ΑΕΚ που δεν χάνει (αλλά στην ΑΕΚ αυτό δεν φτάνει)
EVENTS