MENU

Αν θέλει κανείς να περιγράψει μέσα από μία μόνο φάση τα ειδικά τακτικά στοιχεία που αποτελούν τους βασικούς λόγους αγωνιστικής βελτίωσης της ΑΕΚ στα παιχνίδια του 2020, δεν έχει παρά να δει σε βίντεο το τρίτο γκολ που πετυχαίνει η Ένωση στον Βόλο: ο Διαμαντής κάνει μια λανθασμένη μεταβίβαση στον χώρο της μεσαίας γραμμής, η μπάλα φτάνει στον Σαμπανάτζοβιτς και από τη στιγμή που ο τελευταίος γίνεται κάτοχός της, τρεις ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ ταυτόχρονα, τοποθετημένοι μέσα στο γήπεδο με τρόπο που σχηματίζεται ένα νοητό τρίγωνο, κάνουν κίνηση να την πάρουν. 

Τελικά, αυτή περνάει και από τους τρεις: ο Σάμπα δίνει στον Σιμάνσκι, ο Σιμάνσκι στον Αλμπάνη, ο Αλμπάνης στον Λόπες. Οι κοντινές αποστάσεις ανάμεσά τους, τους επιτρέπoυν να αλλάξουν σχετικά άνετα τη μπάλα μεταξύ τους και εν τέλει, όταν αυτή καταλήγει στον Λόπες, ακριβώς επειδή αυτό το passing game έχει προκαλέσει ανοιχτούς χώρους, ο Πορτογάλος βγαίνει αμαρκάριστος από τα πλάγια και βγάζει μια εύκολη σέντρα για το 0-3.

Θα πει κάποιος ότι το να κάνει μια ομάδα ένα ωραίο τριγωνάκι με τον Βόλο δεν είναι κάτι που αξίζει μνείας. Κι όμως: το να παίζει μια ομάδα με 3-5-2 κόντρα σε μια κατώτερή της, είχε μεταφραστεί μέχρι πρότινως στην ελληνική πραγματικότητα, ως ένα πλάνο που δίνει δυνατότητα στοιβαρής ανασταλτικής λειτουργίας και ταυτόχρονα, ως ένα πλάνο που δημιουργεί συνωστισμό στο χώρο της μεσαίας γραμμής, προκαλεί συνθήκες απόλυτα κλειστών χώρων. 

Με άλλα λόγια, με βάση την απλοϊκή λογική που το ελληνικό ποδοσφαιρικό κοινό έχει μάθει να κρίνει τα συστήματα, με το 3-5-2 κάτι κερδίζεις (δεν δέχεσαι φάσεις) αλλά και κάτι χάνεις (τους ανοικτούς χώρους ανάπτυξης). Αυτός είναι και ο λόγος που θεωρείται ένα συντηρητικό σύστημα κόντρα σε ομάδες κατώτερης δυναμικής, που έτσι κι αλλιώς θα κλειστούν. Όμως, τα τελευταία παιχνίδια της ΑΕΚ είναι η απόδειξη πως με το 3-5-2 μπορείς να έχεις και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο -και ελκυστικό ποδόσφαιρο κυριαρχίας και ελάχιστες φάσεις του αντιπάλου- αν εφαρμοστεί σωστά. Και η ΑΕΚ του Καρέρα το εφαρμόζει πολύ σωστά...

Φαίνεται πάντως πως ο Ιταλός, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι διαφοροποιεί διαρκώς το σύστημα της ΑΕΚ από 3-5-2 σε 4-3-3 και μπαίνει στη διαδικασία να κάνει πολύ γερό και γενναίο rotation όταν προκύπτουν συνεχόμενα ματς, έχει μια πολύ συγκεκριμένη σταθερά στην αγωνιστική του φιλοσοφία και αυτό είναι η χημεία ανάμεσα στα εξάρια και τα οκτάρια, κοινώς η σφυρηλάτηση συνοχής στις θέσεις των χαφ μπροστά από τα στόπερ. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Κρίστιτσιτς είναι ο πιο βελτιωμένος ποδοσφαιριστής από την ώρα που ήρθε στην ΑΕΚ ο Καρέρα και μάλιστα, εν μέσω μιας διοικητικής λογικής πως άπαντες είναι υπό πώληση, ο μοναδικός παίκτης για τον οποίο τέθηκε προπονητικό βέτο μη παραχώρησης. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σαμπανάτζοβιτς αποτελεί μια εσωτερική μεταγραφή, ούτε ότι η πρώτη χειμερινή μεταγραφή, αυτή του Σιμάνσκι, παίζει σε αυτές τις θέσεις. 

Είναι ξεκάθαρο ότι ο Καρέρα θέλει πολλές επιλογές τόσο σε ατομικό όσο και σε συνδυαστικό επίπεδο στο 6 και στο 8: αν θέλει κανείς να βρει ποια είναι η προπονητική του υπογραφή στην εμμονή του αναφορικά με το passing game σε αυτό το σημείο του γηπέδου θα την βρει. Κόντρα στον Βόλο δε, φαίνεται πως βρήκε και τους δυο ποδοσφαιριστές που μπορούν να εξυπηρετήσουν πιο αποτελεσματικά τον συνδυασμό αγωνιστικής εγρήγορσης, βιολογικών δυνάμεων και μεταβιβάσεων ακρίβειας, που δυνητικά (θα) είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ανάπτυξης της ΑΕΚ του Καρέρα. Ο λόγος για τον Σαμπανάτζοβιτς, που παιχνίδι με το παιχνίδι δείχνει όλο και περισσότερα καλά στοιχεία, και τον Σιμάνσκι, που στο ντεμπούτο με την φανέλα της ΑΕΚ ενθουσίασε κόσμο και κοσμάκη. 

Με αυτούς τους δυο να καλύπτουν με την φυσική τους κατάσταση ένα μεγάλο κομμάτι στον χώρο της μεσαίας γραμμής και με την τεχνική τους κατάρτηση να εδραιώνουν ένα συνεχόμενο και οριακά αλάνθαστο passing game, αυτόματα η παραγωγή φάσεων έγινε φυσική απόρροια ανεξαρτήτως ατόμων. Διότι όποιος πει πως βλέποντας στην αρχική 11άδα τους Κλωναρίδη και Αλμπάνη ως επιθετικό δίδυμο, αναρωτήθηκε κάτι άλλο εκτός από το πως διάολο αυτοί οι δυο μαζί θα δημιουργήσουν καταστάσεις στην αντίπαλη άμυνα, λέει ψέμματα. Και όμως, το στυλ παιχνιδιού της ΑΕΚ έδωσε απαντήσεις στις φαινομενικά ανορθολογικές επιλογές σε ατομικό επίπεδο.

Ο Αλμπάνης με τον Κλωναρίδη δεν έγιναν ξαφνικά υπερκινητικές παικτούρες, ούτε έμαθαν παραπάνω μπάλα από αυτή που ήξεραν πριν την έλευση Καρέρα. Αυτό που άλλαξε στον Βόλο σε σχέση με το παρελθόν ήταν η παρουσία δυο box-to-box παικτών στο ίδιο σχήμα -δηλαδή του Σάμπα και του Σιμάνσκι- με την ικανότητα να παίξουν το 1-2 με τα φουλ μπακ: να μια τακτική που παράγει υπεραριθμίες. Και όταν το τακτικό σου πλάνο παράγει υπεραριθμίες, εύκολα μπορεί να ξεκουραστεί ο Μάνταλος ή ο Ολιβέιρα (και όποιος έρθει στη θέση του αν φύγει) ή ο Λιβάγια και οι απουσίες του να μην φαίνονται: οι αντικαταστάτες τους -ο Κλωναρίδης και ο Αλμπάνης στην προκειμένη- μπορεί να αξιοποιούνται μέσω των ανοικτών χώρων και όχι μέσω των ατομικών τους χαρακτηριστικών.

Όπως και να έχει, η ΑΕΚ του Καρέρα είναι μια ΑΕΚ με ξεκάθαρο πλάνο μέσα στο γήπεδο. Και αυτό βγαίνει προς τα έξω μέσα από την εικόνα της και όχι μέσα από τα σκορ της και αυτό είναι το πιο σημαντικό.

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Σιμάνσκι- «Σάμπα»: Το δίδυμο που αναβαθμίζει την ΑΕΚ του Καρέρα
EVENTS