MENU

Μοιάζει πολύ με το αντίστοιχο περσινό παιχνίδι. Και πέρσι ο Άρης ήταν ανώτερος στο πρώτο κομμάτι της αναμέτρησης, ο Φετφατζίδης έχασε τα άχαστα, μέχρι να έρθει γκολ κόντρα στη ροή, σχεδόν στο ίδιο χρονικό σημείο. Καλή ώρα όπως χθες. Ως το 1-0, η ομάδα του Ένινγκ σπαταλάει τρεις ευκαιρίες (μια εξ αυτών το δοκάρι του Λάρσον) για να σκοράρει πρώτη και να προσθέσει άγχος στον αντίπαλο. Αντί να συμβεί το προφανές, μέσα σε τρία λεπτά (22-24) ο Ολυμπιακός τιμωρεί αυστηρά τα ατομικά λάθη και από το πουθενά προηγείται με 2-0. Και ενώ μειώνει ο Ροζ, μια ακόμη κακή αμυντική αντίδραση, στο χειρότερο χρονικά σημείο (44΄) δίνει στον Ολυμπιακό εκ νέου προβάδισμα δυο τερμάτων.

Το παιχνίδι έδειχνε να… σβήνει αλλά ήρθε ο Κομίνης να εξασφαλίσει με τις αποφάσεις του στο δεύτερο ημίχρονο, ότι ο Άρης δεν θα εγείρει εκ νέου απαιτήσεις επιστροφής στο ματς Ακυρώνει καθαρό δεύτερο γκολ του Ροζ, ανακαλύπτοντας οφσάιντ και για να το… δέσει από παντού δεν υποδεικνύει το πεντακάθαρο φάουλ στον Φετφατζίδη που προηγείται του ανύπαρκτου πέναλτι στον Βαλμπουενά. Δυο λάθη δηλαδή στην ίδια φάση που όφειλε ο Κομίνης να τη γυρίσει πίσω όπως έγινε δυο φορές εις βάρος του Άρη στα φετινά του παιχνίδια με την ΑΕΛ.

Τι μένει τελικά από το χθεσινό παιχνίδι; Σίγουρα η προσπάθεια του Άρη να παίξει ποδόσφαιρο. Να υποστηρίξει το αγωνιστικό του πλάνο ανεξάρτητα από έδρα και αντίπαλο. Δεν ταμπουρώθηκε, πίεσε ψηλά οδηγώντας σε λάθη τους παίκτες του Ολυμπιακού, έκλεψε μπάλες, προβλημάτισε τους γηπεδούχους αλλά ήταν επιπόλαιος στην τελική πάσα ή αν θέλετε στην τελική ενέργεια. Κοίταξε στα ίσα τον αντίπαλο του, παρά το γεγονός ότι είχε να αντιπαρέλθει τις σημαντικές απουσίες και την ατυχία μέσα στο ματς με τον τραυματισμό του Ιντέγε. Σκόραρε, έκανε σχεδόν τις ίδιες τελικές με τον Ολυμπιακό (σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες υπήρχε ισορροπία) αλλά προδόθηκε από τα πρώτα- μετά από καιρό- λάθη της άμυνάς του και κάποια αβίαστα λάθη στη μεσαία γραμμή από την οποία έλλειψε ο Σάσα παρότι ο Μπα προσπάθησε φιλότιμα. Για τον παράγοντα διαιτησία τα είπαμε πιο πάνω, μην τα επαναλαμβάνουμε.

Θέλω ακόμη να σταθώ σε 2-3 πρόσωπα. Ο ένας είναι ο Εμαν. Κρίμα και άδικο για τον αυστριακό να έχει δεχθεί τέσσερα γκολ στα οποία δεν φέρει καμία ευθύνη. Μπήκε στα παπούτσια του Κουέστα και επειδή είναι μόλις 21 ετών αξίζει να στηριχθεί, όπως και ο Τσιλιγγίρης που έρχεται από πίσω. Ο δεύτερος ο Μαντσίνι. Δεύτερο σερί ματς βασικός ο αργεντινός, δεύτερη καλή εμφάνιση. Ο νεαρός είναι ένα πρότζεκτ για τον Άρη και συν τω χρόνω δείχνει ότι έχει τις δυνατότητες να εξελιχθεί σε key player. Άφησα στο τέλος τον Ντιγκινί γιατί τώρα είναι που θα τον χρειαστεί ο Άρης. Πέρσι, τον ξελάσπωσε στον δεύτερο γύρο, παίζοντας φορ. Ήρθε η ώρα να κάνει το ίδιο εφόσον επιβεβαιωθεί η ζημιά στον Ιντέγε. Αν κάτι προβληματίζει είναι το… κοντό ρόστερ. Οι επιλογές είναι μετρημένες, η επιβάρυνση δεδομένη και η διαχείριση από τον Ένινγκ εξίσου σημαντική με τα αποτελέσματα.

Ο Άρης οφείλει να έχει ήδη αφήσει πίσω του το ματς στο Καραϊσκάκη και ο οργανισμός του club να μην πατήσει την επικοινωνιακή μπανανόφλουδα που αριστοτεχνικά του στρώνουν κάποιοι μπροστά στα πόδια του, δυστυχώς ακόμη και εκ των έσω. Τα τρία ματς που ακολουθούν με Ξάνθη, Παναιτωλικό και Πανιώνιο ισοδυναμούν με παρακαταθήκη εξάδας. Αν σε δυο εβδομάδες έχει 35 βαθμούς, θα ορίζει ο ίδιος την τύχη του.

ΥΓ. Πρωτοφανές σκάνδαλο στα χρονιά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Φετφατζίδης έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που χειροκροτήθηκε από τους οπαδούς της πρώην ομάδα του, ο Ενινγκ ο πρώτος προπονητής που αντάλλαξε χειραψία με τον αντίπαλο συνάδελφό του και ο Σόουζα ο πρώτος πορτογάλος που είχε συνομιλία με συμπατριώτη του στα αποδυτήρια. Α και να μην ξεχάσω, ο Καρυπίδης ο πρώτος Έλληνας παράγοντας που κινείται πέριξ των αποδυτηρίων.

Ακόμη κι όταν χάνει, το κάνει τίμια
EVENTS