MENU

Υπό νορμάλ συνθήκες, η πρόκριση του Παναθηναϊκού απέναντι στον ΠΑΣ Γιάννινα δεν θα αποτελούσε αντικείμενο ιδιαίτερης συζήτησης. 



Οχι επειδή η ομάδα των Ιωαννίνων δεν είναι άξια ή υπολείπεται σεβασμού. Και ειδικό βάρος διαθέτει ως φανέλα, και ποδοσφαιρικά είναι άξια συγχαρητηρίων για αυτό που παρουσιάζει στο χορτάρι, έστω κι αν αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία της χώρας όπου πάει «τρένο». 

Η εικόνα της είναι καλύτερη από κάποιες ομάδες της Superleague 1, έχει διατηρήσει το ρόστερ της από πέρυσι, διαθέτει έναν αξιόλογο προπονητή με σύγχρονες παραστάσεις και αντιλήψεις και δεν είχε χάσει ποτέ, από τα καλοκαιρινά της φιλικά μέχρι την περασμένη Τετάρτη στο ΟΑΚΑ, ούσα 17 ματς αήττητη.  

Το δε Κύπελλο είναι ένας θεσμός που παραδοσιακά κρύβει «χουνέρια», τα οποία στην ποδοσφαιρική Ελλάδα τα αντιλαμβανόμαστε ως ντροπές. 

Με θύματα τον Παναθηναϊκό των πολλών εκατομμυρίων απέναντι στον Πανσερραϊκό το 2009 και τον Εργοτέλη το 2006. 

Τον Ολυμπιακό από τον ΠΑΣ Γιάννινα το 2007 και τον Πανσερραϊκό το 2010. 

Την ΑΕΚ από τη Μηχανιώνα το 1998, το Χαϊδάρι το 2006 και τον Θρασύβουλο το 2009. 

Τον ΠΑΟΚ από τον Αγροτικό Αστέρα το 2006 και τον Θρασύβουλο δύο χρόνια αργότερα. 

Τα παραπάνω παραδείγματα δεν αναιρούν ασφαλώς ότι ήταν αυτονόητη (αν και στον αθλητισμό δεν υπάρχει αυτονόητο) η πρόκριση για το τριφύλλι, απλώς αποτελούν ιστορική πραγματικότητα για τις ιδιαιτερότητες του θεσμού και οφείλουμε να τα λαμβάνουμε υπόψη μας.  

Αλλά το ζήτημα για τον Παναθηναϊκό του σήμερα δεν είναι η πρόκριση, όπως προαναφέραμε. 


Είναι ο τρόπος με τον οποίο ήρθε. 

Ο ποδοσφαιρικός τρόπος και η παλικαρίσια ανατροπή στο δεύτερο ημίχρονο όταν η ομάδα βρίσκονταν με την πλάτη στον τοίχο, κόντρα στις διαιτητικές αποφάσεις και στο χάντικαπ των τριών γκολ που χρειαζόταν πάση θυσία, ενόσω δεν φημίζεται για την αποτελεσματικότητά της (παρεμπιπτόντως πέτυχε τρία γκολ για δεύτερο συνεχόμενο ματς μετά τον Πανιώνιο), ισοδυναμεί με οξυγόνο ενόψει της συνέχειας και μπορεί να αποφέρει πολλαπλά οφέλη από πάσα άποψη. 

Με πρώτο απ’ όλα το χτίσιμο χαρακτήρα, της συσπείρωσης στα αποδυτήρια και της ανταπόκρισης στην πίεση και το περίφημο «πρέπει» που αποτελεί το κυριότερο μειονέκτημά της την τελευταία διετία. 

Διότι ναι μεν ο Παναθηναϊκός φέτος παρουσιάζει σαφώς καλύτερο αγωνιστικό πρόσωπο στα ματς με υψηλό δείκτη δυσκολίας σε σχέση με τα θεωρητικά ευκολότερα, αλλά αυτό συνέβαινε μέχρι την Τετάρτη μόνο απέναντι στους παραδοσιακούς ανταγωνιστές της. 

Ας μην ξεχνάμε ότι το τριφύλλι όχι μόνο δεν έχασε από τον ΠΑΟΚ στο γήπεδο της Τούμπας αλλά δεν κατάφερε για λίγα δευτερόλεπτα να του σπάσει το αήττητο μέσα στο σπίτι του. 

Ηταν ανώτερος στην ισοπαλία απέναντι στον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ και έπαιξε σαν ίσος προς ίσο στο Φάληρο όπου οι διαιτητικές αποφάσεις του στέρησαν τη δυνατότητα να διεκδικήσει με αξιώσεις τη νίκη. 

Και έκανε την ανατροπή της δεκαετίας κόντρα στην ΑΕΚ σ’ ένα ματς που θα μείνει για καιρό στη μνήμη για το σασπένς και τα συναισθήματα που πρόσφερε. 

Τα παραπάνω δεδομένα προσδίδουν άλλωστε και την αισιοδοξία για διάκριση στο θεσμό και καταδεικνύουν σαφώς ότι στα λεγόμενα «μεγάλα ματς» ο Παναθηναϊκός θα αποτελέσει σκληρό καρύδι. 

Δεν είναι δα και μικρής σημασίας συμπέρασμα, για μία ομάδα που ουδεμία σχέση έχει με το ένδοξο παρελθόν της, που προσπαθεί να ξαναδεί φως βγαίνοντας από το τούνελ με πενιχρά οικονομικά μέσα και με όπλο το… ευ αγωνίζεσθαι απέναντι σε… κανόνια, που πέρυσι είχε απαγόρευση μεταγραφών, ξεκινούσε με -6 και δεν έχει ακόμα δικαίωμα συμμετοχής στην Ευρώπη. 

Ο Παναθηναϊκός προσπαθεί να αναγεννηθεί από τις στάχτες του και για ένα σύλλογο μεγάλο που περνάει περίοδο παρατεταμένης κρίσης, όπως κάποιες στιγμές συμβαίνει και με αντίστοιχα κλαμπ απανταχού της γης και έχει ως κύριο μέλημα να ξεχρεώσει και να ξανασταθεί στα πόδια του, είναι πολύ σημαντικό να δείχνει σημάδια ζωής και ένστικτο επιβίωσης 

Με τον πιο χαμηλό μέσο όρο ηλικίας στη μεγάλη κατηγορία της χώρας, με τη μεγαλύτερή του δύναμη, τον κόσμο του και τη μοναδική ατμόσφαιρα που δημιουργεί, διχασμένο, απογοητευμένο και αηδιασμένο απ’ όσα έχει βιώσει εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου τα τελευταία χρόνια. 

Με ένα κάρο αναποδιές και τρικλοποδιές εντός, εκτός και επί τα αυτά. 


Τα αμιγώς ποδοσφαιρικά/τακτικά περνούν σε δεύτερη μοίρα. Η ομάδα με τέτοιου τύπου ανατροπές, κόντρα στις αναποδιές και εν μέσω έλλειψης σεβασμού, αποκτά χαρακτήρα και σκληραγωγείται. 

Κι αν το τριφύλλι δεν λύγισε στο χορτάρι, μετά το ματς... λύγισε προπονητής του. Ξέσπασε. 

Το  κλάμα του είναι πρωτίστως συγκινητικό από ανθρώπινης πλευράς και αποτελεί, δευτερευόντως, σαφές δείγμα της συναισθηματικής πίεσης που βιώνει ένας προπονητής που δεν έχει οικονομικό πρόβλημα και που μπορεί να εργαστεί εύκολα στο εξωτερικό με βάση την καριέρα του. 

Που η υστεροφημία του, η προσφορά στο σύλλογο, η αναγνώριση και η αποδοχή του από τον κόσμο του Παναθηναϊκού όπου ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά και «μεγάλωσαν» τα παιδιά του, αποτελούν ξεκάθαρα για τον ίδιο, το ύψιστο πεδίο συναισθηματικής φόρτισης.  

Οπως έγραψε κάποτε και ο Μενέλαος Λουντέμης «η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα. Στη συνέχεια οι άνθρωποι είτε παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε, είτε γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε».   

Παναθηναϊκός: Ο Δώνης... λύγισε, η ομάδα σκληραγωγείται!
EVENTS