MENU

Τα δάκρυα, θα σου πουν, κάνουν καλό. Εξαγνίζουν την ψυχή, καθαρίζουν τα μάτια, βοηθούν τον οργανισμό να ξεσπάσει. Μακάριοι όσοι μπορούν να τα απελευθερώνουν. Ο αθλητισμός, θα σου πουν, κάνει καλό. Θα ζήσεις δεκάδες πίκρες, αλλά η μία χαρά θα σε κάνει να τις ξεχάσεις όλες. Μακάριοι όσοι μπορούν να ξεχάσουν τις πίκρες και να γευτούν στο απόλυτο τις χαρές.

Ο Γιώργος Δώνης βρίσκεται 562 μέρες στον Παναθηναϊκό. Αν τον ρωτήσεις, θα θυμάται μία προς μία όλες τις κακές στιγμές. Και ήταν πολλές. Έχει καθίσει στον πάγκο του (άμεσα και χωρίς να υπολογίζονται τα ματς που ήταν τιμωρημένος) 54 φορές. Αν τον ρωτήσεις θα θυμάται ένα προς ένα όσα τον πίκραναν. Ο Γιώργος Δώνης χθες λύγισε. Δάκρυσε. Ξέσπασε. Αν τον ρωτήσεις, μπορεί και να μην θυμάται εκείνα τα δευτερόλεπτα που το συναίσθημα νίκησε τον επαγγελματισμό. Αλλά μήπως αυτό δεν ήταν πάντα ο Παναθηναϊκός για εκείνον; Ένα συναίσθημα, μια τρέλα, μια αγάπη. Μακάριοι όσοι δουλεύουν για το πάθος τους.

Μαχητική ψυχή…

Ένας μεσότιτλος γεμάτος Παναθηναϊκό. Έτσι θέλουν να σκέφτονται την ομάδα τους οι οπαδοί του τριφυλλιού και έτσι ήταν χθες. Κατόρθωσε στον αγώνα με τον ΠΑΣ να ανατρέψει όσα γίνονταν εις βάρος του στον αγωνιστικό χώρο. Εν μέρει ήταν τυχερός να ανατρέψει τα όσα έγιναν εις βάρος του, καθότι άλλες φορές που δεν κατάφερε να ανταπεξέλθει σε ένα γκολ που ακυρώθηκε, σε ένα πέναλτι που δε δόθηκε ή σε ένα γκολ που δεν έπρεπε να μετρήσει, η κριτική τρυπούσε την καρδιά. Και τη μαχητική ψυχή. Ο Γιώργος Δώνης δεν περίμενε να δικαιωθεί για να το πει.

«Αυτό πρέπει να μας κάνει τους Παναθηναϊκούς να συσπειρωθούμε. Στηρίξτε την  ομάδα, πρέπει να αντισταθούμε», δήλωνε και δεν ήταν η δουλειά του εκείνη για την οποία ανησυχούσε. Ο Γιάννης Αλαφούζος τον στήριξε στη δυσκολότερη στιγμή της σεζόν - όταν όλοι φώναζαν να απολυθεί – και ο ίδιος είχε αποδείξει - όταν απέρριπτε τα λεγόμενα πετροδολάρια -  ότι δε θα έφευγε έτσι εύκολα από τον Παναθηναϊκό. Ο Γιώργος Δώνης ανησυχούσε για τους παίκτες του, όσους παλεύουν να σχηματίσουν αγωνιστική προσωπικότητα και όσους βρίσκονται στον Παναθηναϊκό για να βοηθήσουν τους νεότερους να τη σχηματίσουν.

«Οι περισσότεροι θα πουν ότι φταίει η διοίκηση. Τι να κάνει η διοίκηση, να στήνει τους διαιτητές; Υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει βάλει 70 εκατομμύρια. Και εμείς μπορούμε να κάνουμε τραμπουκισμούς, όπως μας κάνουν. Είμαστε άνθρωποι. Είναι κρίμα για τα παιδιά που δουλεύουν σκληρά. Δεν είναι δυνατόν να μας κλέβουν». Αν το έβλεπε ψυχρά επαγγελματικά, θα ήταν καλύτερο και για τον ίδιο να αποχωρήσει. Κάποια στιγμή ονειρεύεται να δουλέψει ξανά στο εξωτερικό, σε κάποιο πρωτάθλημα πιο ποδοσφαιρικό από εκείνο της Σαουδικής Αραβίας, όμως πρώτα θέλει να «τελειώσει» τη δουλειά του. Πρώτα, θέλει να αφήσει έργο πίσω του στον Παναθηναϊκό, όπως και αν μπορεί ο καθένας να εκλαμβάνει τον ορισμό «έργο».

«Πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια και σύντομα, μέσα στα 3-5 επόμενα χρόνια, θα ξαναδούμε τον Παναθηναϊκό στο Champions League. Δεν ξέρω κάτι παραπάνω, ξέρω ότι οι μεγάλοι σύλλογοι δεν πεθαίνουν ποτέ. Ο Παναθηναϊκός περνά ένα δύσκολο διάστημα, αλλά πιστεύω ότι θα περάσει. Χωρίς να ξέρω κάτι πιστεύω ότι θα βρεθεί λύση και με την σοβαρή δουλειά που θα κάνουν οι άνθρωποι που θα είναι εκεί θα βρεθεί τα επόμενα χρόνια εκεί που του αξίζει», είχε πει σε ανύποπτο χρόνο και σε μια εποχή που ο Γιάννης Αναστασίου ήταν ακόμα στο τιμόνι του τριφυλλιού. Ο χρόνος τον έφερε και η μοίρα τον διάλεξε να είναι εκείνος που θα παλεύει για να κάνει τον Παναθηναϊκό ξανά την ομάδα που – αν μη τι άλλο – γνώριζε όλη η Ευρώπη.

Υπόθεση καρδιάς…

Όταν έπαιζε, ακόμα και στις καλύτερες από τις κούρσες του, δε σου έμοιαζε για έναν άνθρωπο/ποδοσφαιριστή παθιασμένο, για έναν άνθρωπο/ποδοσφαιριστή συναισθηματικό και γεμάτο εντάσεις που περιμένουν να εκτονωθούν. Ο προπονητής Γιώργος Δώνης είναι διαφορετικός. Κι έγινε ακόμα πιο διαφορετικός όταν ο επαγγελματισμός συνάντησε το συναίσθημα. Αφήστε να λένε ό,τι θέλουν  ̇δεν υπάρχει καλύτερος συνδυασμός. «Είμαι συνδεδεμένος με τον Παναθηναϊκό, έπαιξα εκεί εννέα χρόνια. Θα ήθελα να δουλέψω στον Παναθηναϊκό πριν τελειώσω την ποδοσφαιρική μου καριέρα, είναι το όνειρό μου».

Έχετε παλέψει ποτέ για ένα όνειρο; Έχετε νιώσει το θυμό όταν σας το παίρνουν, τα δάκρυα χαράς όταν το βρίσκετε ξανά, την ικανοποίηση και την εσωτερική γαλήνη όταν πέφτετε για ύπνο και νιώθετε σε απόλυτη αρμονία με το όποιο όνειρο; Αυτό είναι ο Παναθηναϊκός για τον Γιώργο Δώνη. Κι αν ήταν μία φορά όταν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του, έγινε χιλιάδες φορές περισσότερο μέσα από τις δυσκολίες. «Σε αυτή την ομάδα δεν είμαι απλώς ο προπονητής! Είναι καλό να το καταλάβουν όλοι. Για εμένα ο Παναθηναϊκός δεν είναι μια επαγγελματική δουλειά. Είναι σε μια διαδικασία δύσκολη από πέρσι, όταν κάτι έχει γίνει στάχτες, η αναγέννηση έρχεται μέσα από τις στάχτες σιγά σιγά».

Το είπε και χθες. Μάχεται και πολλές φορές αισθάνεται να μάχεται μόνος του απέναντι στα θηρία για να μην του κλέψουν το όνειρο. Να μην του κλέψουν εκείνο που καθημερινά δουλεύει για να κωδικοποιήσει ξανά. Το DNA του Παναθηναϊκού, όπως συχνά έχει πει στις συνεντεύξεις του. «Είμαστε ο Παναθηναϊκός, πρέπει να φτιάξουμε μία ομάδα που να αντιπροσωπεύει το DNA μας, να δουλέψουν όλοι πιο σκληρά. Έχουμε μεγάλες ευθύνες, ο καθένας θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του, να στρωθούμε σε πολλή δουλειά  και να δημιουργήσουμε μία δυνατή ομάδα».

Ο Γιώργος Δώνης είναι 562 μέρες προπονητής του Παναθηναϊκού. Έχει πανηγυρίσει, έχει πονέσει, έχει πληγωθεί, έχει δει το παιδί του να πληγώνεται, έχει χαρεί, έχει θυμώσει, έχει γελάσει, έχει κλάψει… Μακάριοι όσοι νιώθουν. Και μακάριοι, ακόμα περισσότερο, όσοι νιώθουν κυνηγώντας ένα όνειρο.

Μια ακόμα μέρα στη δουλειά...
EVENTS