MENU

Είναι γνωστό εδώ και καιρό πως στην ΑΕΚ εξελίσσονται ταυτόχρονα, δυο παράλληλες πραγματικότητες. Από τη μία, είναι η πορεία της ομάδας μέχρι το τέλος της σεζόν και είναι μια πραγματικότητα όπου η κατάκτηση του κυπέλλου βρίσκεται σε πρώτο πλάνο όσον αφορά τους στόχους, ενώ άπαντες μοιάζουν να έχουν συμβιβαστεί με την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα (και να την θεωρούν ψιλοδεδομένη). Από την άλλη, είναι ο σχεδιασμός της ΑΕΚ για την επόμενη σεζόν, εκεί όπου ο Ίλια Ίβιτς περνάει από κόσκινο όλο το ρόστερ και με τα περιορισμένα λεφτά που δίνει η ΠΑΕ για μεταγραφές να του δυσκολεύουν τη ζωή, επιχειρεί να «χτίσει» μια νέα ομάδα - πάντα με ορίζοντα το καλοκαίρι.

Οι δυο αυτές πραγματικότητες έχουν τη δική τους καθημερινότητα και ταυτόχρονα, αποτελούν μεταξύ τους διακριτά πεδία παρατήρησης ανάμεσα στους ανθρώπους που παρακολουθούν στενά τη ζωή του πλανήτη ΑΕΚ. Αναπόφευκτα ωστόσο ορισμένα στοιχεία της μεν επηρρεάζουν άμεσα τη δε. Με δεδομένο μάλιστα πως το ρόστερ της ΑΕΚ είναι τόσο πρόχειρα και ανορθολογικά κατασκευασμένο που μέχρι και σήμερα, μεσούσης της σεζόν, προκύπτουν επιμέρους συμπεράσματα για αυτό λες και βρισκόμαστε σε περίοδο καλοκαιρινής προετοιμασίας, είναι απόλυτα λογικό, η προσπάθεια του Ίβιτς (και του Καρέρα) για τη διαμόρφωση μιας ομάδας με συγκεκριμένη φυσιογνωμία να μην περνάει μόνο μέσα από το ψάξιμο παικτών αλλά και μέσα από την παρατήρηση αυτών των επιμέρους συμπερασμάτων - όποτε προκύπτουν.

Το ματς της ΑΕΚ κόντρα στον Παναιτωλικό, με το οποίο άνοιξαν οι επίσημες υποχρεώσεις της Ένωσης για την επόμενη δεκαετία, ήταν μια καλή πηγή τροφοδότησης για την μακράς διάρκειας προσπάθεια της σημερινής ΑΕΚ να γίνει σοβαρή ομάδα στο κοντινό μέλλον. Και αυτό, διότι η (σωστή) σκέψη του Καρέρα να προφυλάξει ορισμένους βασικούς του παίκτες ενόψει των δυο δύσκολων εκτός έδρας παιχνιδιών που ακολουθούν (με Αστέρα για το κύπελλο και με ΠΑΟΚ για το πρωτάθλημα), παρήγαγε ορισμένες ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις.

Η πρώτη εξ΄ αυτών είχε να κάνει με το δίδυμο Κρίστιτσιτς-Σαμπανάτζοβιτς που ξεκίνησαν βασικοί στις θέσεις των χαφ μπροστά από τα στόπερ. Η πρόθεση του Καρέρα να ξεκουράσει τον Σιμόες δεν αναιρεί το γεγονός ότι η δοκιμή των δυο Σέρβων ταυτόχρονα στη μεσαία γραμμή είναι και μια προσπάθεια του Ιταλού να παρατάξει την ομάδα του με δυο οκτάρια. Δεδομένα, η ΑΕΚ χρειάζεται ένα υψηλού επιπέδου οκτάρι και αν φύγει ένας εκ των Σιμόες, Γαλανόπουλου τους προσεχείς μήνες, θα χρειαστεί και ένα εξάρι. Σε επίπεδο προοπτικής ωστόσο, φαίνεται πως ο Καρέρα προσανατολίζεται σε ένα «ενωσίτικο» κέντρο όπου η λογική των δυο οκταριών θα «παίζει» πολύ σοβαρά σε τέτοιου βεληνεκούς ματς, όπως αυτό με τον Παναιτωλικό.

Αυτή η προοπτική μπορεί να πέρασε στα ψιλά αλλά είναι μια καινούρια τακτική επιλογή για την ΑΕΚ, που τα τελευταία χρόνια ποτέ δεν έχει παραταχθεί χωρίς ένα τουλάχιστον εξάρι στην σύνθεσή της. Μπορεί ένα σύστημα με δυο οκτάρια να βασιστεί αποκλειστικά στην συνδυαστική παρουσία των Κρίστιτσιτς-Σαμπανάτζοβιτς; Να ένα ενδιαφέρον ερώτημα για την ΑΕΚ του σύντομου μέλλοντος. Το σίγουρο είναι πως ο Καρέρα θα δοκιμάσει να το απαντήσει. Και τούτο, ανεξάρτητα από την όποια μεταγραφική ενίσχυση σε αυτή τη θέση.

Μετά από ένα χρόνο παρατεταμένου ντεφορμαρίσματος και συνεχόμενων τραυματισμών, ο Κρίστιτσιτς δείχνει αγώνα με τον αγώνα πως είναι ο παίκτης που διαφημίστηκε όταν πρωτοφόρεσε την κιτρινόμαυρη φανέλα - και ας έχει θαφτεί το εν λόγω συμπέρασμα κάτω από την μιζέρια των κακών (ομαδικών) εμφανίσεων και της έλλειψης στόχου στο πρωτάθλημα. Ο «Σάμπα» από την άλλη έχει πολλούς θαυμαστές μέσα στην ΑΕΚ (κάποιοι εκ των οποίων λένε πως ο παίκτης «θάφτηκε» αδικαιολόγητα από τον Κωστένογλου) και ένα project που φέρει το όνομά του δεν αποκλείεται να ξεκίνησε στο ματς με τον Παναιτωλικό.

Ο έτερος παίκτης (μετά τον Κρίστιτσιτς) που παιχνίδι με το παιχνίδι δείχνει να ανεβαίνει διαρκώς -και ας «θάβεται» και αυτή η εξέλιξη κάτω από το γενικότερο κλίμα- είναι ο Βέρντε. Κόντρα στον Παναιτωλικό, ο Ιταλός είναι ο απόλυτος game changer, μπαίνει στην επανάληψη και αλλάζει όλη την ροή της αναμέτρησης: κάνει άνω-κάτω μια αντίπαλη άμυνα που είχε απειληθεί ελάχιστα στο πρώτο μέρος, δημιουργεί υπεραριθμίες με την ταχύτητά του και τις ντρίμπλες του στο ένας εναντίον ενός και προσδίδει μια απρόβλεπτη κινητικότητα σε ένα σύνολο που μέχρι και πριν την είσοδό του ήταν εκνευριστικά στατικό και προβλέψιμο.

Το ενδιαφέρον είναι πως κάτι αντίστοιχο είχε κάνει ο Βέρντε και στο ματς με την Ξάνθη: στο 0-1 κόντρα στην ακριτική ομάδα είναι η είσοδος του Ιταλού εξτρέμ που ωθεί την ΑΕΚ στο να πατάει διαρκώς την αντίπαλη περιοχή εκμεταλλευόμενη υπεραριθμίες από τα πλάγια που ο ίδιος δημιουργεί (και το 0-1 δεν αργεί να γίνει). Η αυξητική απόδοση του Βέρντε σε συνδυασμό με το μοτίβο του ερχομού του από τον πάγκο και της καθοριστικής συμβολής του στην αναβάθμιση της απόδοσης της ΑΕΚ, προσδίδουν στον Ιταλό έναν ρόλο στο οποίο η Ένωση στηρίχθηκε πολύ την προπερασμένη (πρωταθληματική) σεζόν και τον ψάχνει στο ρόστερ της από τη φυγή του Χριστοδουλόπουλου και μετά: αυτόν του game changer, του παίκτη δηλαδή που όταν έρθει ξεκούραστος από τον πάγκο μπορεί να αλλάξει την ροή της αναμέτρησης.

Αν ο Καρέρα καταφέρει, παιχνίδι με το παιχνίδι, να καθιερώσει μια τέτοια ταυτότητα για τον Ιταλό εξτρέμ δεν θα είναι μικρό πράγμα για την ΑΕΚ. Το ανάποδο: θα πρόκειται για ένα πολύτιμο κεκτημένο. Πολύ δε περισσότερο αν συνυπολογιστεί και η κατακόρυφη αύξηση στην απόδοση του Λιβάγια όταν ο γρήγορος και ευκίνητος Ιταλός βρέθηκε στο παιχνίδι: ο Κροάτης άλλωστε με τα χίλια καντάρια μπάλας που συσσωρεύονται στο ποδοσφαιρικό του IQ και την τεχνική του κατάρτηση είναι άλλος παίκτης αν έχει στο πλάι του έναν ποδοσφαιριστή με ταχύτητα και κίνηση στον χώρο.

Κουτσά στραβά λοιπόν και με μια ακόμα επιβεβαίωση πως ο σχεδιασμός της επόμενης ΑΕΚ θα είναι μια αργή και υπομονονετική διαδικασία, ορισμένα πρώτα διακυβεύματα προκύπτουν για τον Μάσιμο Καρέρα: η τακτική εκπαίδευση σε σύστημα με δύο οκτάρια, η αξιοποίηση του πιο γρήγορου εξτρέμ της και η μετουσίωσή του σε game changer και ταυτόχρονα, το δούλεμα της χημείας ανάμεσα σε Κρίστιτσιτς-Σαμπανάτζοβιτς και Βέρντε-Λιβάγια, είναι projects με ορίζοντα το τέλος της σεζόν. Οι συνθήκες μπορεί να μην είναι ιδανικές για τον Καρέρα (όπου συνθήκες: έλλειψη διάθεσης για σπρώξιμο πολλών χρημάτων στο μεταγραφικό παζάρι) αλλά οι πρώτες βάσεις για μια «δική του ΑΕΚ», για μια ΑΕΚ με τη δική του υπογραφή, φαίνεται πως μπαίνουν από τον ίδιο και από την πρώιμη δουλειά του σε αυτό το λιγοστό χρονικό διάστημα που βρίσκεται στον «κιτρινόμαυρο» πάγκο.

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Ο Καρέρα αργά αλλά σταθερά «αλλάζει» την ΑΕΚ
EVENTS