MENU

Ηταν το Σαββατοκύριακο που η Θεσσαλονίκη έβαλε τα γυαλιά στην Αθήνα. Εκεί, Σαββατόβραδο, μια γιορτή μέσα στις Γιορτές. Να τη δείχνουμε με καμάρι και παραέξω. Οτι, να, ξέρουμε κι εμείς, όπως εσείς, να κάνουμε ποδόσφαιρο. Μπορούμε, άμα και όταν θέλουμε, να κάνουμε ποδόσφαιρο. Εδώ, 24 ώρες μετά, η ανάποδη όψη. Η θλίψη. Η κατάθλιψη. Μη μας βλέπουν παραέξω, πώς είναι ένα ελληνικό κλάσικο. Μη μας ακούσουν καν, ότι έχουμε το θράσος να το λέμε κλάσικο.

Ο Ολυμπιακός, υπό πίεσιν να προσπεράσει, άντεξε. Προσπέρασε. Εκανε δική του, μια παρτίδα που όσο έβλεπες γινόταν ολοένα και πιο δύσκολο να σκεφτείς πώς θα μπορούσε να την κερδίσει. Ακόμη και ο Πέντρο Μαρτίνς όσο έβλεπε, του ήταν πολύ δύσκολο να βρει την έξοδο της διαφυγής. Τόσο δύσκολο, που ετοίμαζε ν' αντικαταστήσει τον Ελ Αραμπί!

Ηταν, κατά την εκτίμησή μου, η πιο σημαντική νίκη του Ολυμπιακού έως αυτό το σημείο στο πρωτάθλημα. Διότι έπαιξε το, με διαφορά, χειρότερο ντέρμπι του εφέτος. Ο Παναθηναϊκός του πήρε τη μπάλα από τα πόδια, σε παρατεταμένα διαστήματα. Παίρνοντας τη μπάλα, του κομμάτιασε το δημιουργικό παιγνίδι. Εάν σε μια τέτοια βραδυά μπορείς παρά ταύτα να γυρίζεις σπίτι με τρεις βαθμούς, μετράει.

Θύμισε την επίσκεψή του στην Τούμπα τον Νοέμβριο, ο Παναθηναϊκός. Ως προς την προσέγγιση. Μια προσέγγιση με προσωπικότητα. Ελεγξε τις καταστάσεις με άνεση, η ομάδα του Δώνη. Τα golden boys, ο Χατζηγιοβάνης και ο Μπουζούκης, έβγαλαν όρεξη να κάνουν όλα τα ωραία πράγματα που ξέρουν να κάνουν. Σόλο, τούνελ, πάσες με φάλτσα ζόρικα, ανοίγματα. Δυσκόλεψαν πολύ, και τον Ελαμπντελαουί και τον Τσιμίκα. Ο αεικίνητος Μακέντα ήταν φορ-αναφορά. Ο Δώνης τζούνιορ συνέδεσε, άμυνα με επίθεση. Ο Γιόχανσον ανέβηκε, με απαιτήσεις.

Ο,τι έκανε ο Ολυμπιακός, κατά κόρον ήταν από κλεψίματα. Οπορτουνιστικό περισσότερο, παρά συνδυαστικό. Η κυκλοφορία του, πελάγωσε. Τα στημένα του, ήταν μετρίως μέτρια. Εν τέλει, έκλεψε ένα γκολ. Και δι' αυτού, έκλεψε ολόκληρο το ματς. Ο Ολυμπιακός νίκησε γιατί, υπέφερε μεν δεν έδωσε δώρα δε. Δεν διευκόλυνε τον Παναθηναϊκό ούτε σε μια στιγμή, δεν του επέτρεψε, να μετουσιώσει τον έλεγχο σε γκολ. Ενα γκολ, για να γαντζωθεί.

Αλλη μία φορά, ενόσω υπέφερε, ο Ολυμπιακός κράτησε το μηδέν. Οι αριθμοί, σε βάθος χρόνου, είναι αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε δείγμα 17 αγωνιστικών Σούπερ Λιγκ, οι εναντίον του Ολυμπιακού σκόρερ εξακολουθούν να αποτελούν...μονοψήφιο νούμερο. Μολό, Ντιγκινί, Ναμπί, Εμμανουηλίδης, Ινγκασον, Ουάρντα. Εξι. Απ' τα όλα κι όλα έξι γκολ δε, κόστισαν πόντους τα εξής τρία. Μολό, Εμμανουηλίδης, Ινγκασον.

Οσο κρατούσε το μηδέν, ο Ολυμπιακός, έπαιζε με τις πιθανότητες. Ο Παναθηναϊκός, στη ροή του β' ημιχρόνου, χρειαζόταν κάτι πιο αγκρέσιβ από τον Ζαχίντ, ας ήταν και υποδεέστερο σε επινόηση, για να τονώσει τη φθίνουσα επιθετικότητά του. Ενα Περέα, όπως με ΑΕΚ. Παρά ένα Μπεκ. Φυσιολογικά θέλεις γκολ, τουλάχιστον ένα γκολ, για να πάρεις αποτέλεσμα στο Καραϊσκάκη. Και στατιστικά, το 0-0 στον Πειραιά είναι απίθανο. Ούτε που μπορώ να θυμηθώ, την τελευταία φορά που εμφανίστηκε ένα 0-0 εκεί. Δεν επρόκειτο να συμβεί, ούτε τώρα.

Γύρω-γύρω, θέλω να σημειώσω μονάχα ένα πράγμα. Δεν είναι ευφυές, ν' ακολουθεί κανείς το κλαμπ-Ολυμπιακός και να παρασύρεται σε μια ατζέντα υστερίας. Το ευφυές είναι, ν' αφήνει κανείς το κλαμπ-Ολυμπιακός απομονωμένο, δίχως παρέα, στην ατζέντα της υστερίας. Ολοι μαζί, κι ο υστερικός χώρια. Μοναχός σου χόρευε, που λένε, κι όσο θέλεις πήδα. Ο Ολυμπιακός, αυτό που θέλει και αυτό που έχει συμφέρον, είναι να τραβήξει και τους υπόλοιπους στη δική του ατζέντα. Στον δικό του χορό. Να μοιάζουν στο τέλος, όλοι ίδιοι. Υστερικοί. Συμμέτοχοι εξίσου, στο πανηγύρι των ζουρλών.

Εκεί, στον δικό του χορό, ο Ολυμπιακός είναι ο καλύτερος. Οι πιθανότητες να κερδίσει τους υπόλοιπους, πολλαπλασιάζονται.   

Σάββατο γιορτή, Κυριακή κατάθλιψη
EVENTS