MENU

Μια ομάδα όνειρο. Μια ομάδα πρωτάρα στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Μια ομάδα χωρίς τα εκατομμύρια ευρώ των κολοσσών που αντιμετωπίζει στην Ιταλία ή των μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων. Είναι αυτή η ιστορία που θυμίζει πάντα πως στον αθλητισμό ακόμα και όταν όλοι σε έχουν ξεγραμμένο, μπορείς να τους διαψεύσεις με το πάθος και τη μαχητικότητά του και να κάνεις πραγματικότητα το όνειρο. 

Το Μπέργκαμο, στη «σκιά» των Άλπεων, στη βόρεια Ιταλία, σε μια πόλη που φημίζεται για τη μουσική παράδοση και τη μεσαιωνική ατμόσφαιρά της δεν κοιμήθηκε το βράδυ της Τετάρτης. Οι 120.000 κάτοικοι της πόλης που βρίσκεται σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από το Μιλάνο είχαν γιορτή. 

Η Αταλάντα έκανε αυτό που κανείς δεν περίμενε λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν είχε πάρει βαθμό μετά τις τρεις αγωνιστικές στους ομίλους της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης. 

Και μετά πήρε ισοπαλία κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι, νίκησε τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ και έκανε στο τέλος το «μπαμ» με 3-0 κόντρα στη Σαχτάρ στο Χάρκοβο και πέρασε πανηγυρικά στους «16». 

Μια πρόκριση πανηγυρική, μια επιτυχία σπουδαία για την Σταχτοπούτα του φετινού Τσαμπιονς Λιγκ, που όμως δεν μπορούσε να αγωνιστεί στο γήπεδό της, το... απαρχαιωμένο «Ατλέτι Ατζούρι ντι Ιτάλια». Και έτσι το «Σαν Σίρο», το «Τζουζέπε Μεάτσα» για όσους υποστηρίζουν την Ίντερ, στο Μιλάνο φιλοξενεί την Αταλάντα που είναι στους «16» εκεί που δεν θα αγωνιστούν οι «νερατζούρι» μετά τον αποκλεισμό τους το βράδυ της Τρίτης. Αν οι Μιλανέζοι θέλουν να δουν παιχνίδι Τσάμπιονς Λιγκ τον Φεβρουάριο μπορούν να πάνε στο γήπεδο και να υποστηρίξουν την Αταλάντα. 

Ο προπονητής της ομάδας, Τζαν Πιέρο Γκασπερίνι (στην τέταρτη σεζόν του πια στον πάγκο των «μπεργκαμάσκι» και ειδικός στην ανάδειξη νέων παικτών), ήταν ο πρώτος που πίστεψε πως η Αταλάντα μπορούσε να πετύχει το θαύμα: ακόμα και μετά τις τρεις ήττες στις τρεις αγωνιστικές. Η ιταλική ομάδα έπρεπε να κάνει μικρά βήματα: στο δεύτερο παιχνίδι των ομίλων πέτυχε το πρώτο γκολ της, στη συνέχεια πήρε τον πρώτο βαθμό, μετά ήρθε και η πρώτη νίκη. 

Μετά την ισοπαλία με τη Σίτι άρχισαν και οι παίκτες να πιστεύουν ότι ο προπονητής τους είχε δίκιο όταν τους έλεγε ότι τίποτα δεν τελείωσε και ότι μπορούσαν να κάνουν το ακατόρωτο: αυτό που δεν είχε καταφέρει καμία άλλη ομάδα που είχε ηττηθεί στα πρώτα τρία παιχνίδια. 

Η πρόκριση είναι σημαντική όχι μόνο για αγωνιστικούς, αλλά φυσικά και για οικονομικούς λόγους. Όχι ότι η Αταλάντα θα... ξανοιχτεί για μεταγραφές. Σημαντικό ποσοστό από τον προϋπολογισμό κάθε σεζόν επενδύεται στις ακαδημίες, που θεωρούνται από τις καλύτερες όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά γενικά στην Ευρώπη. 

Σε αφιέρωμά του στην Αταλάντα, το 2017, ο «Guardian» έγραψε πως είναι η ομάδα που θα πρέπει να μιμηθούν οι υπόλοιπες ιταλικές στον τρόπο που δουλεύει με τους πιτσιρικάδες Ιταλούς, η ιδανική για να «φτιάξει» όνομα ένας νεαρός και να ανεβάσει τις μετοχές του.

Είναι, επίσης, μια σημαντική ώθηση για το ιταλικό ποδόσφαιρο, καθώς δείχνει πως μπορεί και μια άλλη ομάδα εκτός από τους ιστορικά μεγάλους να παλέψει σε ψυηλό επίπεδο. «Φτιάχνει» την εικόνα της χώρας η παρουσία μιας ομάδας που δεν είναι τόσο δημοφιλής έξω από τα σύνορα της χώρας. Το ποδόσφαιρο, εξάλλου, έχει πάντα ανάγκη από αυτό που δεν είναι προφανές, αυτό που στηρίζεται και καθορίζεται από την οικονομική δύναμη, αλλά επίσης από τον προγραμματισμό και το πλάνο. Υπό αυτή την έννοια, αυτό που κάνει τα τελευταία χρόνια η Αταλάντα είναι παράδειγμα προς μίμηση. 

Βήμα βήμα, χτίζοντας σταθερά θεμέλια σιγά σιγά, η Αταλάντα δεν είχε στόχο απλά να κάνει το... μπαμ μια σεζόν, να μπει στην τετράδα του πρωταθλήματος, να παίξει στο Τσάμπιονς Λιγκ και μετά να εξαφανιστεί. Ακόμα και οικονομικά αν δει κάποιος τον σχεδιασμό του συλλόγου μπορεί να αντιληφθεί το παράδειγμα: από το 2017 ως σήμερα το ισοζύγιο είναι θετικό, πέρυσι τα κέρδη ήταν 24,4 εκατομμύρια ευρώ. 

Πέρυσι η πορεία της στη Serie A ήταν εκπληκτική, πήρε δίκαια το τέταρτο εισιτήριο για την κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση, ενώ έφτασε και στον τελικό του Κυπέλλου όπου ηττήθηκε από τη Λάτσιο. Κατάφερε να κρατήσει τα αστέρια της (Ίλισιτς, Γκόμες, Σαπάτα) και ενισχύθηκε με τον χαφ Μαλινόφσκι (Γκενκ) και τον φορ Μουριέλ (Σεβίλλη).

Ο Γκασπερίνι και οι παίκτες του πήραν μια πρόκριση, έβαλαν χρήματα στα ταμεία του συλλόγου, κέρδισαν ποδοσφαιρικό σεβασμό και αναγνώριση και πλέον βλέπουν μπροστά τους και άλλα θαύματα. 

 

Η Αταλάντα πίστεψε στο θαύμα... Και το έκανε!
EVENTS