MENU

Πέρασαν τρεις μήνες. Πως ήταν αυτοί οι τρεις μήνες; Μόνο ο ίδιος και η οικογένειά του ξέρει. Η Τσάνα έφυγε. Ήταν εννέα χρόνων, την «χτύπησε» ο καρκίνος, έδωσε τη σκληρή μάχη, αλλά ήταν άνιση. Το κορίτσι παραδόθηκε.

Δύο μήνες πριν από τον θάνατό της, ο πατέρας της είχε αποφασίσει να αφήσει τη δουλειά του, να αποχωρήσει από τον πάγκο της εθνικής ομάδας της Ισπανίας για να είναι απόλυτα αφοσιωμένος στο πλευρό της, δίπλα στη γυναίκα του και στα άλλα δυο παιδιά του.

Κι αφού η Τσάνα έφυγε ο Λουίς Ενρίκε άφησε να περάσει ένα διάστημα για να φύγει και ο πρώτος, ανείπωτος πόνος και βγήκε μπροστά. Γύρισε στη δουλειά και μίλησε για όσα βίωσε. Και το έκανε χωρίς να τον ρωτήσει κανείς. Ίσως επειδή ήξερε ότι κανείς δεν θα τολμούσε.

Τι να ρωτήσεις έναν γονιό που έχασε το παιδί του; Ο ίδιος ο Ισπανός προπονητής είπε ότι υπάρχει ταμπού σε ό,τι αφορά τον θάνατο. Είναι κάτι που συμβαίνει, αλλά ποιος θέλει να μιλάει γι΄αυτό; Ειδικά όταν αφορά ένα παιδί.

Οι πιο δύσκολες ερωτήσεις είναι αυτές που αφορούν σε θέματα-ταμπού και μας φέρνουν αντιμέτωπους με τους δικούς μας μύχιους φόβους.

Και έτσι είπε μόνος του o 49χρονος προπονητής αυτά που ένιωθε. Μίλησε για αυτά που πέρασε. Σαν να ήθελε να σπάσει το ταμπού, να δώσει ένα μάθημα. Με τα μάτια υγρά και τη φωνή να λυγίζει λίγο, αλλά διατηρώντας την ψυχραιμία του, ο Λουίς Ενρίκε είπε αυτά που κανείς δεν θέλει να σκέφτεται.

«Επιστρέφω για να δείξω στην οικογένειά μου ότι η ζωή πρέπει να συνεχιστεί» είπε αρχικά κατά την συνέντευξη Τύπου, την περασμένη εβδομάδα.

«Διαβάζουμε πολλά πράγματα σχετικά με τον θάνατο. Μπορούμε να υποθέσουμε πως θα είναι να θρηνούμε και να πονάμε, είναι δυστυχώς καταστάσεις που όλοι μας θα ζήσουμε. Προφανώς, αυτό που συνέβη στην δική μου οικογένεια σπάει τη φυσική ροή της ζωής. Είναι περίεργο που ενώ όλοι γνωρίζουμε πως θα χάσουμε κάποια στιγμή αγαπημένους ανθρώπους μας, δεν μιλάμε γι' αυτό. Υπάρχει ταμπού και είναι κρίμα.

Όταν κάποιος πενθεί, οι άλλοι δεν ξέρουν πως να τον προσεγγίσουν. Η σύζυγός μου και εγώ διαβάσαμε πολύ, αλλά προφανώς δεν υπάρχει ένας μόνο τρόπος για να προσεγγίσεις τον θάνατο. Δεν υπάρχει ένας κανόνας, μια μαθηματική φόρμουλα. Καθένας το νιώθει διαφορετικά. Μπορώ να πω ότι είμαι πολύ περήφανος για τον τρόπο με τον οποίο τον αντιμετώπισε η οικογένειά μου, για τη δύναμη και το σθένος που δείξαμε» είπε ο Λουίς Ενρίκε και στη συνέχεια αποκάλυψε το δικό του... καταφύγιο αυτούς τους μήνες του πόνου για να ξεχνιέται που και που: «Ήταν σαν να κοιμόμουν και να ξυπνούσα από έναν εφιάλτη. Και όταν συνέβαινε αυτό έβλεπα ποδόσφαιρο και ποδηλασία για να ξεφύγει το μυαλό».

 

Πως είναι να χάνεις το παιδί σου; Ένα μάθημα από τον Λουίς Ενρίκε για το ταμπού του θανάτου
EVENTS