MENU


Η αγωνιστική εικόνα του Παναθηναϊκού στο Αγρίνιο προκάλεσε ένα ακόμα πισωγύρισμα στη διάρκεια της φετινής σεζόν για το «τριφύλλι».

 



Διότι ήταν ξεκάθαρα αποκρουστική η εικόνα του «τριφυλλιού» στο πρώτο ημίχρονο και άκρως προβληματική στο τελευταίο μισάωρο του ματς, όπου αποφεύχθηκαν τα χειρότερα ελέω Διούδη και αστοχίας των γηπεδούχων. 

Κι αν για το μη νικηφόρο αποτέλεσμα απέναντι στον Παναιτωλικό η πλειοψηφία των φίλων της ομάδας ήταν… ψυχολογικά προετοιμασμένη, υπό την έννοια ότι είθισται η ομάδα στα «εύκολα» να χάνει το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια της και στα «δύσκολα» να μεταμορφώνεται προς το καλύτερο (Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ), η τόσο κακή εικόνα των «πράσινων» ήταν αναπάντεχη και προκάλεσε δυσάρεστη έκπληξη. 

Με τη Λάρισα στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός έχασε. Με την Ξάνθη στη Ριζούπολη επίσης. Στο Αγρίνιο το ματς ήρθε ισόπαλο, αλλά η εικόνα ήταν σαφώς χειρότερη των συγκεκριμένων αγώνων και μας γύρισε πολύ πίσω, θυμίζοντας σε ένα βαθμό το ματς της πρεμιέρας στη Λαμία. 

Η ειδοποιός διαφορά στα ματς του συγκεκριμένου δείκτη δυσκολίας σχετίζεται με τον Ζαχίντ. Πιο σωστά με τον φορμαρισμένο Ζαχίντ. 

Οταν ο Νορβηγός έψαχνε τα πατήματά του, δεν είχε προσαρμοστεί και έπαιζε στα άκρα ή σε θέση «8», ο Παναθηναϊκός έβγαζε φάσεις με το σταγονόμετρο και η εικόνα του δημιουργικά ήταν απελπιστική. 



 

Οταν αυτός βρήκε τη φόρμα και τον ενδεδειγμένο ρόλο του στην ομάδα, οι «πράσινοι» βελτιώθηκαν αισθητά στο επιθετικό τρίτο, έχοντας έναν παίκτη με απρόβλεπτες αποφάσεις, με άρτια τεχνική και κάθετες μεταβιβάσεις, που όχι μόνο δημιουργούσε μοιράζοντας ασίστ, αλλά ταυτόχρονα σημείωνε και ορισμένα πολύ σημαντικά γκολ. 

Το πλήγμα της απουσίας του είναι τεράστιο. Πολλές φορές μία απουσία είναι αρκετή για να αποσυνθέσει μία ολόκληρη ομάδα, ειδικά όταν δεν υπάρχει βάθος σε προσωπικότητα και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

 



Και στην περίπτωση του Ζαχίντ είναι σαφές ότι το «τριφύλλι» έχασαν τον παίκτη βαρόμετρο στο μεσοεπιθετικό του σκέλος.

 

Που ειδικά στα ματς με τις λεγόμενες «μικρότερες» ομάδες, το πλήγμα γίνεται διπλό, για τον απλούστατο λόγο ότι εκεί χρειάζονται ακόμα περισσότερο οι εμπνεύσεις, οι κάθετες, το γκολ και το «ένας εναντίον ενός» προκειμένου να διασπαστούν οι πολυπρόσωπες άμυνες. 



Χωρίς τον Ζαχίντ ο Παναθηναϊκός μεσοεπιθετικά δεν έχει πρόβλημα μόνο στο γκολ απέναντι στις κλειστές άμυνες. Εχει πρόβλημα και στη δημιουργία και στην τελική πάσα. 
 

Πόσω μάλλον όταν στο Αγρίνιο ο Χάβος στήριξε το ανασταλτικά του πλάνο πάνω στους Μπουζούκη-Χατζηγιοβάνη, τα άλλα δύο μεσοεπιθετικά «κλειδιά» της ομάδας, τους «εγκλώβισε» και μαζί έκοψε και την «πράσινη» δημιουργία. 

Τι έμενε για τον Παναθηναϊκό; Ο Μακέντα, όταν βρήκε χώρους στο δεύτερο ημίχρονο, ο Κουρμπέλης μεσοαμυντικά και ο Διούδης στο τέρμα, διότι ο Σένκεφελντ ήταν για πρώτη φορά φέτος πολύ κάτω από τα στάνταρ του. 


Με αυτά τα δεδομένα και πολύ του ήταν η λευκή ισοπαλία. 

Παρεμπιπτόντως, ο Μακέντα είναι άλλος παίκτης όταν δεν παλεύει μόνος του με τους αμυντικούς των αντιπάλων στην καρδιά της περιοχής. 

Ο Ιταλός δυσκολεύεται δεν έχει στα χαρακτηριστικά του το «ξύλο» με τους στόπερ, ούτε το παιχνίδι με πλάτη, αλλά πετάει «φωτιές» όταν έχει χώρους και υπάρχει ακόμα ένας επιθετικός για τη «βρόμικη» δουλειά, με τα χαρακτηριστικά του Περέα. 

Το είδαμε στα ντέρμπι με Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, αλλά ακόμη και όταν δεν είναι τόσο καλός ο Κολομβιανός όπως συνέβη στο δεύτερο ημίχρονο με τον Παναιτωλικό.

Είναι θέμα του Δώνη να βρει τις λύσεις και το κατάλληλο σχήμα όσο ο Ζαχίντ θα παραμένει στα πιτς, διότι εάν δεν τις βρει στην τετράδα αγώνων με Αστέρα Τρίπολης, Βόλο, Λαμία και ΟΦΗ, τότε  το πρόβλημα θα γίνει βουνό ανυπέρβλητο.


Υ.Γ. Εάν υπήρχε ένα πράγμα που έκανε εντύπωση στην επίσημη παρουσίαση του Τσάβι Ρόκα στον Παναθηναϊκό ήταν η παντελής απουσία της «διαφήμισης» του εαυτού του και κατ’ επέκταση της καριέρας του. 

Ούτε φανφάρες, ούτε βαρύγδουπα λόγια. Σπάνιο αν μη τι άλλο, αλλά και δείγμα οξυδέρκειας ταυτόχρονα για έναν άνθρωπο του ποδοσφαίρου που προέρχεται από την (κορυφαία) ισπανική παραγωγική διαδικασία, ως προϊόν της «Λα Μασία». Τίποτα, «νάδα» για τα επιτεύγματά του, κανένα «ύφος». Μόνο ως θετική λογίζεται αυτή η πρώτη εικόνα που έδωσε ο Καταλανός. 

Η ουσία ωστόσο ήταν, είναι και θα είναι οι πράξεις. Και οι ουσιαστικές κρίσεις για τη δουλειά του θα πρέπει να γίνουν από το καλοκαίρι και μετά, καθότι είναι σαφές ότι θα χρειαστεί διάστημα εκμάθησης και προσαρμογής στο σύλλογο. 

Αδιόρθωτος στα «εύκολα» ο Παναθηναϊκός: Η έλλειψη προσωπικότητας και ο Ζαχίντ
EVENTS