MENU

Δεν συμφωνώ με τον Σάββα Κωφίδη. Είμαι, δυστυχώς, αρκετά κυνικός για αυτό. 

Δεν θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέλφια, όπως ανέφερε στην πρόσφατη ανάρτησή του για την οποία αποθεώθηκε. Ούτε πιστεύω ότι πατρίδα μου είναι όλη η Γη, όπως είπε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη. Το «Imagine all the people» είναι ένα υπέροχο τραγούδι αλλά ταυτόχρονα και μια άπιαστη ουτοπία. 
Ως κοσμοθεωρία, πιθανόν να βοηθά όσους την υιοθετούν για να περάσουν μια όμορφη και δημιουργική ζωή.  Ως πολιτική προσέγγιση της πραγματικότητας είναι επικίνδυνα αφελής. 

Η  κατάσταση στην χώρα μας και στην ευρύτερη περιοχή είναι περίπλοκη.  Προβλήματα όπως το μεταναστευτικό δεν έχουν τόσο εύκολες απαντήσεις – το να μαζευτούμε στις πλατείες και να αρχίσουμε όλοι μαζί, νέοι, γέροι, Έλληνες και ξένοι,  αγκαλιασμένοι να τραγουδάμε «κουμπαγιά»,  προφανώς δεν αποτελεί λύση.  

Την λύση έτσι κι αλλιώς οφείλει την να βρει η ελληνική κυβέρνηση, μαζί με τους ηγέτες της Ευρώπης. 
Ο Σάββας Κωφίδης δεν ανήκει σε αυτούς. 

Είναι ένας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής με βασικό καθήκον να διαπλάσει νέους ποδοσφαιριστές. Υπό αυτήν την έννοια, είναι επίσης ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Ο βαθύς ανθρωπισμός του, ανυπόκριτος και πηγαίος τον καθιστά ιδανικό δάσκαλο για παιδιά που ξεκινούν τώρα το άθλημα. Τα περισσότερα εξ΄ αυτών δεν θα γίνουν ποτέ επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Αν γίνουν άνθρωποι που απλώς θα σέβονται τον συνάνθρωπό τους, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκεύματος ή φύλου, ο Κωφίδης θα έχει προσφέρει ανεκτίμητες υπηρεσίες στην ελληνική κοινωνία. 

Ναι, αλλά  μήπως εκτός όλων των παραπάνω, κάποιος πρέπει να διδάξει τα παιδιά και πατριωτισμό;  Εξαρτάται τι εννοούμε όταν λέμε «πατριωτισμό». Τον πατριωτισμό των χυδαίων τύπων που θεωρούν «εθνική» πράξη το να τρώνε προκλητικά χοιρινό μπροστά σε πεινασμένους ανθρώπους; 

Τον πατριωτισμό του Αλέκου Αλεξανδρή ίσως;
Μα αυτό δεν είναι πατριωτισμός. Είναι σκέτη μισανθρωπία. 
Πατριωτισμός είναι πρωτίστως να αγαπάς την χώρα σου  με σημείο αναφοράς τις ομορφιές, τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητές της. Όχι με σημείο αναφοράς την «ανωτερότητα» της απέναντι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. 
Ούτε φυσικά το μίσος για τον «άλλο». 

«Ελλάδα δεν είναι να «τσικνίζεις» τον πεινασμένο» έγραψε ο Κωφίδης: «Αθλητισμός δεν είναι να κλωτσάς τον χτυπημένο. Ουμανισμός δεν είναι η λογοκοπία της «φιλανθρωπίας». Είναι ο σεβασμός στον ανήμπορο, το χέρι να σηκωθεί στον πεσμένο, ένα πιάτο φαΐ στον κατατρεγμένο. Ό,τι χρώμα, θρησκεία, καταγωγή κι αν έχει».  

Και αυτός ακριβώς είναι ο πατριωτισμός που χρειάζεται να εμπεδώσουν τα παιδιά. Η βάση πάνω στην οποία θα  χτίσουν στην συνέχεια του βίου τους  μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, που θα μπορεί να ανταποκρίνεται στα σύνθετα προβλήματα της ζωής, με ήθος και αρχές, με ευγένεια και δυναμισμό, με αξιοπρέπεια και αληθινή αγάπη για την χώρα τους και τους ανθρώπους. Κυρίως,  με αντιστάσεις στην ευκολία του φασισμού και της σκατοψυχίας. 

Ναι, ο Σάββας Κωφίδης είναι ένας ρομαντικός χεβιμεταλάς, με  ουτοπικές απόψεις. Και ταυτόχρονα είναι ακριβώς το είδος του παιδαγωγού που έχουμε ανάγκη. 

Δεν ξέρω αν από τα χέρια του βγει το επόμενο μεγάλο αστέρι του ελληνικού ποδοσφαίρου. 

Νέος Αλέκος Αλεξανδρής πάντως, αποκλείεται να βγει.

 

Από τον Κωφίδη αποκλείεται να βγει Αλεξανδρής
EVENTS