MENU

Μιλώντας στην συνέντευξη Τύπου μετά το πατατράκ της ΑΕΚ κόντρα στον Παναθηναϊκό, ένα πράγμα είπε ο Νίκος Κωστένογλου που έχει νόημα να σχολιάσει κανείς, όλα τα άλλα ήταν γενικολογίες, κλισεδιές και λόγια αμηχανίας. Ο τεχνικός της ΑΕΚ ξεκαθάρισε πως η αλλαγή που έκανε στο ημίχρονο και η οποία ουσιαστικά άλλαξε την εικόνα της αναμέτρησης στην επανάληψη, δηλαδή η έξοδος του Κρίστιτσιτς από το παιχνίδι και η είσοδος του Σιμάο, έγινε αναγκαστικά (και κάπως έτσι, αποτάχθηκε από πάνω του η ευθύνη για μια αλλαγή που φάνηκε εξαρχής ακατανόητη). Ταυτόχρονα, εν αγνοία του, φανέρωσε τόσο την μεγάλη όσο και την μικρή εικόνα όσον αφορά την προβληματική κατάσταση στην ΑΕΚ.

Είναι καταρχάς δεδομένο πως όταν ένα παιχνίδι έχει γυρίσει από 0-2 σε 3-2, υπάρχει ένα τακτικό έλλειμα που έχει παίξει ρόλο σε αυτή την έκβαση. Η ΑΕΚ έμεινε από τρεξίματα στην επανάληψη, έχασε τον χώρο της μεσαίας γραμμής, άφησε κενά που ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε και το πλήρωσε με μια ντροπιαστική ήττα: όποιος έχει την παραμικρή ιδέα για τις «κατασκευαστικές» ιδιαιτερότητες του ρόστερ της ΑΕΚ, γνωρίζει πως η συνύπαρξη Σιμόες και Σιμάο στην ίδια 11άδα κάνει την ομάδα μπόσικη στις επιθέσεις των αντιπάλων. Ειδικά όταν οι απουσίες στην αμυντική γραμμή κάνουν αδύνατη την αλλαγή συστήματος.

Η ψυχρή ματιά στα αγωνιστικά χαρακτηριστικά της ΑΕΚ στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, πέρα και έξω από την τσαντίλα που αναπόφευκτα κυριεύει κάθε φίλο της για τον τρόπο που το παιχνίδι γύρισε, βγάζει ακριβώς αυτά τα συμπεράσματα. Το γεγονός δε πως το σκορ υπέρ της ΑΕΚ θα μπορούσε να έχει διευρυνθεί πριν ξεκινήσει την αντεπίθεσή του ο Παναθηναϊκός, είναι άσχετο με τη συζήτηση: οι χαμένες ευκαιρίες δεν αναιρούν την κρισιμότητα των τακτικών στοιχείων μιας αναμέτρησης, ειδικά δε όταν αυτά αλλάζουν άρδην την εικόνα της.

Αυτή φυσικά, είναι η μικρή εικόνα, αυτή που έχει να κάνει συγκεκριμένα με το παιχνίδι αυτής της αγωνιστικής (το οποίο, ας μην γελιόμαστε, αφήνει την ΑΕΚ χωρίς στόχους για φέτος). Υπάρχει και η μεγάλη εικόνα: αυτή που θέλει την Ένωση να είναι μια ομάδα το ρόστερ της οποίας έχει σχεδιαστεί με πραγματικό ερασιτεχνισμό, είναι ένα ρόστερ που όποτε μετράει μια ή δυο απουσίες πάσχει από έλλειμμα δυνατότητας ευλιγισίας και ουσιαστικά, εκθέτει τόσο τον προπονητή του όσο και τους ποδοσφαιριστές που βρίσκονται πάνω από τον μέσο όρο σε επίπεδο ποιότητας για αυτή την ομάδα.

Αυτή η μεγάλη εικόνα δεν έγινε κόντρα στον Παναθηναϊκό κατανοητή, ήταν από πριν. Γίνεται κατανοητή σε κάθε, μα σε κάθε παιχνίδι. Η ΑΕΚ φέτος είναι μια ομάδα που αδυνατεί να βρει εσωτερική συνοχή, να διαχειριστεί συγκυρίες και υπέρ της αποτελέσματα, βρίσκεται διαρκώς σε κατάστασεις που εξελίσσονται στην κόψη του ξυραφιού. Το σκορ άλλωστε με το οποίο χάνει από τον Παναθηναϊκό (3-2) είναι αυτό με το οποίο έχει κερδίσει τρια ματς φέτος (με Αστέρα, Βόλο και Ατρόμητο) και έχει φλερτάρει και άλλη μια φορά μαζί του (με ΠΑΟΚ). Δεν γίνεται μια ζωή να φλερτάρεις με καταστάσεις θρίλερ και διαρκώς να την βγάζεις καθαρή: αυτό συμβαίνει στο σινεμά, όχι στην μπάλα.

Έχει δίκιο ο Μάνταλος όταν λέει πως κόντρα στον Παναθηναϊκό η ΑΕΚ «ανέστησε έναν νεκρό»: μπορεί να κακοφαίνεται ως διατύπωση αλλά, ας μην γελιόμαστε, επί της ουσίας δίκιο έχει. Διότι μια σοβαρή ΑΕΚ θα έπρεπε να δέχεται ως χαμένους βαθμούς εντός προγράμματος μόνο αυτούς κόντρα σε ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό, κόντρα σε έναν Παναθηναϊκό που το μόνο που του έχει μείνει είναι το πρεστίζ, ναι, η απώλεια βαθμών προσομοιάζει υπερβολικά στην διατύπωση του Μάνταλου. Το θέμα είναι ότι η ΑΕΚ φέτος δεν κάνει άλλη δουλειά από το να «επιδιώκει» διαρκώς τέτοιου τύπου αναστάσεις. Δεν έκατσε με άλλους αντιπάλους όταν και η Ένωση νίκησε στις λεπτομέρειες, αλλά δεν θα την γλύτωνε διαρκώς.

Όταν παίζεις διαρκώς σε θρίλερ θα αναστηθούν και νεκροί...
EVENTS