MENU

Ειδικά στο φετινό πρωτάθλημα καταγράφεται μία τεχνική όξυνση, η οποία πηγάζει από τρεις σκοπιμότητες:

1.     Να διασωθούν κεκτημένα άλλων εποχών, οι οποίες δεν περιποιούν τιμή για την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.   

2.     Η επιχείρηση συσπείρωσης μέσα από διαδικασίες εσωτερικής κατανάλωσης ώστε αν έρθει η αποτυχία να μην υπάρξουν αντιδράσεις.

3.     Η λογική που είναι απολύτως διαδεδομένη στο εγχώριο απαξιωμένο προϊόν « πως θα πάρουμε το επόμενο σφύριγμα».

Είναι δύσκολο να αλλάξει η κουλτούρα ανθρώπων που είχαν συνηθίσει να ελέγχουν πρόσωπα και καταστάσεις επί δεκαετίες. Εκτός και αν κάποια στιγμή, πειστούν οι ίδιοι ότι είναι πλέον απαραίτητο το μίνιμουμ αξιοπιστίας, διαφορετικά κινδυνεύουν να καταβαραθρωθούν. 

Το ερώτημα που πλανάται σε όλους είναι γιατί τελευταία χάθηκαν ο πολύς Χούμπελ, ο υπερπρόεδρος Φούσεκ και ο στρατηγός Λάκοβιτς. Φαίνεται ότι οι υπερεθνικές ομοσπονδίες έχουν καταλάβει πως η Ελλάδα δεν παλεύεται και αποφεύγουν να εκτεθούν. Σου λένε, άστα να τα βρουν μεταξύ τους.

Η αποστασιοποίηση της FIFA και της UEFA είναι προφανής και θα παγιωθεί τους επόμενους μήνες μέχρι τελικής εξόδου. Η διεθνής επιτροπεία δεν επιθυμεί να συνεχίσει να έχει αυτόν τον κακό μπελά στο κεφάλι της που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο.

Απλώς θα αφήσει έναν ξένο αρχιδιαιτητή στο πόδι της και θα στρίψει δια του αρραβώνος. Είναι άγνωστο αν θα δώσει την πρωτοβουλία κινήσεων στον υφυπουργό Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη ή αν θα εμπιστευτεί την επόμενη αιρετή διοίκηση της ΕΠΟ. Ο,τι και αν απ’ τα δύο να κάνει, την ουρά της θα την έχει βγάλει απ’ έξω.    

Η FIFA βγάζει την ουρά της απ’ έξω
EVENTS