MENU
PAO PODOSFAIRO

Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις... Και βασικά ΤΙ ακριβώς να σχολιάσεις όταν υπάρχουν ένα σκασμό αδιανόητα πράγματα. Από αυτά που σε τρελαίνουν, σε στέλνουν στα κάγκελα και σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν όντως μιλάμε για τον Παναθηναϊκό. Για μια ομάδα που όπως πολλάκις έχουμε αναφέρει συμμετέχει κάπου χωρίς να έχει στόχο... 

Να προέρχεσαι από διπλό στο Περιστέρι, να πηγαίνεις να χτίσεις ένα σερί για να πάρεις κάπως τα πάνω σου και συνάμα να κάνεις την πρώτη εντός έδρας (έδρας, που λέει ο λόγος...) νίκη και αντί να μπεις με το μαχαίρι στα δόντια να δέχεσαι γκολ σε... 34' δευτερόλεπτα. Πας να το μαζέψεις, ψιλοπιέζεις και δείχνεις ότι μπορείς να το γυρίσεις, έρχεται και δεύτερο ΠΑΛΙ από γκέλα. 

Νωρίτερα έχεις σκοράρει και στο έχει ακυρώσει με τον τσαμπουκά ο... κορυφαίος, σύμφωνα με το κορυφαίο ανέκδοτο. Ενα γκολ που ΠΟΤΕ δεν θα ακυρωθεί σε καμία έδρα, καμίας μεγάλης ομάδας. Στο καπάκι καθαρή βιαιοπραγία του Ουάρντα, καμία κόκκινη. Κλειστά τα μάτια και στις καθυστερήσεις.  Ούτε με var να μην στρίβει ο Σιδηρόπουλος, που προφανώς υπολογίζει τον Κούγια περισσότερο από εσένα. 

Κούγιας είπαμε; Αυτός που πέρσι σε ξεφτίλιζε και έλεγε φόρα παρτίδα ότι ΕΚΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΕΧΑΣΕΣ από τον ΟΦΗ καθόταν αναπαυτικά στην πρώτη σειρά των επισήμων και διάβαζε την εφημερίδα του. Φυσικά και δεν είπαμε να μην έρθει, αλλά για τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν και τα μπουθ. Στη Λάρισα δεδομένα περνάει πιο δύσκολα. Μα εδώ έφτασε να κλοτσάει τον πάγκο ΣΟΥ κάποιος Ουάρντα και δεν βγήκε σηκωτός, τι να λέμε τώρα... Αλλά έφυγε ο Νταμπίζας και λύθηκαν όλα.  Μέχρι και τον... Βαγιαννίδη θα κρατήσει ο Αλαφούζος, διαβάζουμε και ακούμε μέρα παρά μέρα. Ας μην ασχολούμαστε με “λεπτομέρειες”. 

Όπως ΘΕΜΑ είναι και αυτό που έγινε με τον Δώνη. ΟΤΙ κι αν προηγήθηκε. Εννοείται πως όλοι σκοτώνουμε αν ακούσουμε κάτι για τα παιδιά μας, όμως αυτοί οι “όλοι” ΔΕΝ είμαστε προπονητές του Παναθηναϊκού. Και καλώς ή κακώς είναι κανόνας ότι με την εξέδρα δεν ανοίγεις διάλογο. Πόσω μάλλον να αρχίζεις και τα μπινελίκια. Γιατί και δίκιο να έχεις το χάνεις. Και... μεταξύ μας αυτό σας το λέει κάποιος που δεν θεωρεί πρόβλημα την παρουσία του Χρήστου, ούτε πιστεύει ότι έχουμε καλύτερους που δεν παίζουν. Αλλο όμως το ένα και άλλο το άλλο...      

Από εκεί και πέρα η ανάλυση του αγώνα είναι σχετικά απλή. Είναι γνωστό ότι ο Παναθηναϊκός έχει ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ πρόβλημα στο γκολ. Σκεφτείτε πόσο πιο σοβαρό γίνεται όταν δέχεσαι τέρμα πριν καν συμπληρωθεί το πρώτο λεπτό ενώ δέχεσαι και την χαριστική βολή στην επανάληψη και πάνω που πιέζεις. Επομένως πας για τρία τεμάχια τα οποία με τον τρόπο που λειτουργούν οι μεσοεπιθετικοί σου δεν θα τα βρεις ποτέ... 

Εφυγε και ο Οκτώβρης λοιπόν και όπως γράφαμε και στο πρωινό μας πόνημα ο Παναθηναϊκός έχει δημιουργήσει (άλλο ένα) στατιστικό ντροπή. Μηδέν νίκες σε τέσσερα ματς στην έδρα του και μια ισοπαλία κόντρα στον... Ολυμπιακό. Το έδρα ασφαλώς και είναι σχήμα λόγου καθώς ο κόσμος κουράστηκε, μπούχτισε και άδειασε και δεν ψήνεται πλέον με τίποτα. Εχει περάσει σε άλλο επίπεδο, αυτό της αποχής και της άρνησης. Οτι χειρότερο. Χίλιες φορές... συλλαλητήριο (κόσμιο) κάθε Κυριακή παρά αυτό το πράγμα. Είναι σαν έχεις φτάσει στο τελευταίο στάδιο, σαν να έχεις συνηθίσει το... τέρας. 

ΥΓ: Το ότι είσαι εντελώς ανυπόλυπτος διοικητικά και δεν σε σέβονται ούτε με var ούτε χωρίς προσωπικά το έχω εξαντλήσει. Με πονάει αλλά δυστυχώς δεν είδα κάτι που να μου προκαλέσει έκπληξη. Συνηθίσαμε...

ΥΓ1: Κάτι τέτοιες μαύρες και βυθισμένες στη μιζέρια μέρες, στιγμές σαν αυτές που ζεις παρακολουθώντας την ομάδα ΑμεΑ, δείχνουν απλά τι σημαίνει ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ!

Δεν έχει μείνει ΤΙΠΟΤΑ όρθιο...
EVENTS