MENU

Πριν από τρία χρόνια περνούσε απαρατήρητος, σήμερα ο Ραχίμ Στέρλινγκ είναι ένας άλλος άνθρωπος, ένας άλλος ποδοσφαιριστής, ένας από τους καλύτερους του κόσμου. 

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Ραχιμ Στέρλινγκ ήταν απλά ένας παίκτης που συμπλήρωνε το ρόστερ της Μάντσεστερ Σίτι. Και ήταν, επίσης, ένας ποδοσφαιριστής που βρισκόταν στο στόχαστρο των ταμπλόιντ επειδή έπαιρνε, στα 21 του, τη Μπέντλεϊ των 500.000 λιρών για να πάει να αγοράσει ένα σάντουιτς. Στα γήπεδα, όταν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, αποδοκιμαζόταν. 

Τρία χρόνια μετά, ο Στέρλινγκ είναι ένας άλλος άνθρωπος, ένας άλλος ποδοσφαιριστής. Δεν έχει μείνει τίποτα να θυμίζει τον νεαρό των 21 χρόνων, ζει τις καλύτερες στιγμές της ζωής και της καριέρας του. 

Την περασμένη Τρίτη πέτυχε το πρώτο χατ τρικ του στο Τσάμπιονς Λιγκ και το έκανε σε 12 λεπτά και 11 δευτερόλεπτα. Έχει ήδη τρία χατ τρικ τη φετινή σεζόν, έχει στείλει 16 φορές τη μπάλα στα δίχτυα σε 17 παιχνίδια, έχει και δέκα ασίστ. 

Τρία χρόνια μετά το... τίποτα, ο Στέρλινγκ είναι επίσης υποψήφιος για τη «Χρυσή Μπάλα». 

Η καριέρα του, αν όχι και η ζωή του, άλλαξε το καλοκαίρι του 2016, όταν ο Πεπ Γκουαρδιόλα ανέλαβε τη Μάντσεστερ Σίτι. Τότε πολλοί σχολίαζαν ότι ο Ισπανός τεχνικός θα «κόψει» τον Στέρλινγκ, αλλά ο Γκουαρδιόλα δεν το έκανε. Διότι ο Γκουαρδιόλα ξέρει! Είδε το ταλέντο, είδε τι μπορούσε να κάνει με αυτόν τον ποδοσφαιριστή. Του είπε ότι πιστεύει σε αυτόν και τίποτα άλλο. Τρεις σεζόν μετά, ο Στέρλινγκ έχει 157 παιχνίδια με τους «Πολίτες», 70 γκολ και 59 ασίστ. 

Ένας από τους βασικούς στόχους του Γκουαρδιόλα και του επιτελείου του ήταν να φέρουν τον Άγγλο επιθετικό πιο κοντά στην περιοχή. «Φοβόταν το γκολ. Θέλαμε να γίνει ένας παίκτης που θα έκανε σουτ, που ενδεχομένως θα έχανε ευκαιρίες σε κάθε παιχνίδι, αλλά που δεν θα φοβόταν να το κάνει» λένε οι συνεργάτες του Γκουαρδιόλα, ο οποίος μετά το παιχνίδι με την Αταλάντα, την Τρίτη, δεν συγκρατήθηκε. 

«Είναι καταπληκτικός» είπε για τον ποδοσφαιριστή του, ο οποίος αποχώρησε το 2015 από τη Λίβερπουλ για να κάνει το σύντομο ταξίδι ως το Μάντσεστερ και να γίνει τότε η πιο ακριβή μεταγραφή Άγγλου παίκτη. 

Βασικό γρανάζι αυτής της καλοδουλεμένης μηχανής που έχει φτιάξει ο Γκουαρδιόλα από τη στιγμή που ανέλαβε και που έχει κατακτήσει δύο συνεχόμενους τίτλους στην Πρέμιερ Λιγκ. Και βασικό στέλεχος, επίσης, της ανανεωμένης εθνικής ομάδας της Αγγλίας, που «διψά» για διάκριση σε EURO και Μουντιάλ. 

Άρχισαν και οι... συγκρίσεις με τον Λιονέλ Μέσι. Ο ίδιος δεν τις θέλει. «Μη μου τα λέτε αυτά. Αν καταφέρω να σκοράρω 50-60 φορές κάθε χρόνο για τα επόμενα 15 χρόνια, τότε θα μπορούμε να την κάνουμε αυτή την κουβέντα».

O Στέρλινγκ χρειάστηκε να δώσει και μάχες εκτός αγωνιστικών χώρων. Πρώτα για να δείξει ότι δεν είναι πια ο τύπος που νοιάζεται για τη φιγούρα και την επίδειξη των πανάκριβων ρούχων, αυτοκινήτων κλπ και μετά να παλέψει κόντρα στο ρατσισμό. Θέλει να είναι πρότυπο μέσα και έξω από τα γήπεδα. 

Το τελευταίο διάστημα, ο 24χρονος ποδοσφαιριστής έχει βρεθεί πολλές φορές στο στόχαστρο ρατσιστικών επιθέσεων και προσπαθεί με μηνύματα να αφυπνίσει τον κόσμο για τέτοια φαινόμενα. Δεν φοβάται να μιλήσει και να φωνάξει... 

«Θέλω απλά να πω ότι δεν είμαι συνήθως άνθρωπος που μιλάει πολύ, όμως όταν σκέφτομαι ότι πρέπει να ακουστώ, θα μιλήσω.

Για παράδειγμα, έχεις δύο νεαρούς ποδοσφαιριστές που αρχίζουν τις καριέρες τους και παίζουν για την ίδια ομάδα, αμφότεροι κάνουν το σωστό. Αυτό είναι να αγοράσουν ένα νέο σπίτι για τις μητέρες τους που αφιέρωσαν πολύ χρόνο και αγάπη για να τους βοηθήσουν να φτάσουν εκεί που βρίσκονται. Δείτε, όμως, πώς οι εφημερίδες πέρασαν το μήνυμα για τον νεαρό μαύρο παίκτη και μετά για τον νεαρό λευκό παίκτη. Νομίζω ότι είναι απαράδεκτο. Και οι δύο είναι αθώοι, δεν έχουν κάνει τίποτα λάθος, όμως με τον τρόπο που γράφτηκε.

Το νεαρό μαύρο παιδί εμφανίζεται μέσα από ένα κακό πρίσμα, το οποίο προσφέρει καύσιμα στον ρατσισμό και στην επιθετική συμπεριφορά. Οπότε για όλες τις εφημερίδες που δεν καταλαβαίνουν για ποιο λόγο οι άνθρωποι είναι ρατσιστές σήμερα και σε αυτήν την ηλικία, το μόνο που έχω να πω είναι να έχουν μία δεύτερη σκέψη για τη δίκαιη δημοσιότητα και να δίνουν σε όλους τους παίκτες ίσες ευκαιρίες».

Aυτό το μαύρο παιδί που μαζεύει τις μπάλες από τα παιχνίδια στα οποία ξεχωρίζει, τις βάζει σε ένα γυάλινο κουτί και τις στέλνει στη μητέρα του στη Τζαμάικα. Εκείνη που δούλευε ως καθαρίστρια για να τα βγάλει πέρα η οικογένεια, καθώς ο πατέρας του δολοφονήθηκε όταν αυτός ήταν μόλις δύο χρόνων. 

«Όταν άρχισα να πηγαίνω στο δημοτικό σχολείο ήμουν τόσο άτακτος. Μάλλον την τρέλανα τη μαμά μου. Δεν ήταν ότι ήμουν κακός κακός, απλά δεν ήθελα να ακούω. Δεν ήθελα να καθίσω ακίνητος και να ακούσω τι λέει ο δάσκαλος, φίλε! Για τι μιλάμε σήμερα – αφαίρεση; Έλα. Δεν το έχω αυτό. Θα κοιτάξω το ρολόι και θα ονειρεύομαι το διάλειμμα. Λίγο φαγητό και, στη συνέχεια, έξω. Τρέξιμο στη λάσπη, προσποιούμενος ότι είμαι ο Ροναλντίνιο. Αυτό είναι το μόνο που με ένοιαζε.

Ήμουν τόσο άτακτος που με απέβαλαν από το δημοτικό σχολείο.

Στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι απολύτως αληθές. Τεχνικά, δεν με απέβαλαν. Είπαν μόνο στη μαμά μου ότι έπρεπε να είμαι σε ένα περιβάλλον με περισσότερη προσοχή. Με έβαλαν λοιπόν σε μια μικρή τάξη με έξι παιδιά και τρεις δασκάλους! Δεν αστειεύομαι. Δεν μπορούσες να κρυφτείς πουθενά.

Το χειρότερο μέρος ήταν το λεωφορείο που χρησιμοποιούταν για να μας πάρει και να μας αφήσει κάθε μέρα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, ήμουν στο λεωφορείο μια μέρα, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο και είδα όλα αυτά τα κορίτσια και τα αγόρια να περπατούν προς το σχολείο μόνα τους, τους άκουγα να γελούν. Και αυτό πραγματικά με ενόχλησε και σκέφτηκα, θέλω να το κάνω αυτό. Θέλω να είμαι σαν όλους τους άλλους. Δεν υπάρχει τίποτα λάθος με μένα. Είμαι απλά ήσυχος.

Απλά δεν μου άρεσε να ακούω κανέναν παρά τη μαμά μου. Αυτό ήταν το πρόβλημά μου». 

Και το ποδόσφαιρο; Μεγάλωσε στη... σκιά του «Γουέμπλεϊ». Αυτό ήταν το όνειρό του. Όχι μόνο για να παίξει μπάλα, αλλά για να φτιάξει μια καλύτερη ζωή για την οικογένειά του. 

«Το πραγματικό σημείο καμπής ήρθε όταν ήμουν 15. Με ήθελε η Λίβερπουλ, αλλά ήταν τρεις ώρες μακριά από το σπίτι. Και δεν θα ξεχάσω ποτέ να κάθομαι με τη μαμά μου και να της λέω ότι ήθελα να πάω. Αγαπώ όλους τους φίλους μου από τη γειτονιά μου. Είναι ακόμα οι καλύτεροι φίλοι. Αλλά εκείνη την εποχή, υπήρξαν πολλά εγκλήματα και μαχαιρώματα στη γειτονιά και ένιωθα ότι η Λίβερπουλ ήταν μια ευκαιρία για μένα να πάω μακριά και απλά να επικεντρωθώ στο ποδόσφαιρο.

Στο κεφάλι μου ήταν σαν, OΚ, αυτό είναι. Η μαμά μου θυσίασε τη ζωή της για να με φέρει εδώ. Η αδελφή μου θυσίασε τη ζωή της για να με φέρει εδώ. Είμαι εδώ. Πάμε.

Για δύο χρόνια, ήμουν φάντασμα. Μπορείτε να ρωτήσετε τους φίλους μου. Όταν είχαμε μια μέρα ρεπό, θα ερχόμουν πίσω στο Λονδίνο με το τρένο για μια μέρα, για να δω τη μαμά μου και στη συνέχεια επέστρεφα στο Λίβερπουλ. Ήμουν χαμένος από τον κόσμο. Απλώς οικοδομούσα τον εαυτό μου ως ποδοσφαιριστή. Η ομάδα με με έβαλε να ζήσω με ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Ήταν γύρω στα 70 τους και με θεωρούσαν πραγματικά σαν τον εγγονό τους. Κάθε πρωί, κατέβαινα κάτω και είχαν μπροστά μου ένα σάντουιτς με μπέικον. Ήταν απίστευτο. Όμορφο κήπο στην πίσω πλευρά. Όλα αυτά τα λουλούδια, τα δέντρα. Ήταν σαν ένας διαφορετικός κόσμος.

Η μαμά μου, όμως, με καλούσε κάθε πρωί. «Ραχίμ! Έκανες τις προσευχές σου σήμερα; Ευχαρίστησες το Θεό που ξύπνησες σήμερα;

Απαντούσα κάτι σαν: 'Ω ναι μαμά'.

Αυτός ήταν ίσως ο πιο σημαντικός χρόνος της ζωής μου. Όλη μου η αποστολή ήταν να υπογράψω ένα σωστό συμβόλαιο, ώστε η μητέρα και η αδελφή μου να μην χρειάζεται να αγχώνονται πια. Την ημέρα που αγόρασα στη μαμά μου ένα σπίτι, αυτή ήταν ίσως η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου». 

Και τώρα μπορεί να στείλει ένα μήνυμα σε κάθε παιδί που ονειρεύεται, σε κάθε παιδί που έρχεται από το πουθενά όπως αυτός... 

«Αν μεγάλωσες με τον ίδιο τρόπο που μεγάλωσα εγώ, μην ακούς τι θέλουν να σου πουν ορισμένα Μέσα. Απλώς θέλουν να κλέψουν τη χαρά σου. Απλώς θέλουν να σε ρίξουν.

Σου το λέω αυτήν την στιγμή…

Η Αγγλία είναι ακόμα ένας τόπος όπου ένα άτακτο αγόρι που προέρχεται από το πουθενά και δεν έχει τίποτα, μπορεί να ζήσει το όνειρό του».

-Με αποσπάσματα από το γράμμα του Ραχίμ Στέρλινγκ στο Player's Tribune.

 

Aπό τους δρόμους του πουθενά, στο όνειρο
EVENTS