MENU

Δύο ματς πέταξε στα σκουπίδια φέτος ο Ολυμπιακός και αυτά είναι που σου κάθονται στο λαιμό αν δεις τι εμφανίσεις έχει κάνει σε αυτούς τους πρώτους μήνες της σεζόν. Ένα με τον Παναθηναϊκό που έκανε τη μπάλα... γύρω γύρω για να περάσει η ώρα και άλλο ένα με τον Ερυθρό Αστέρα που εκεί που έκανε ό,τι ήθελε πάνω στο Μαρακανά, πάτησε και πάλι... off μετατρέποντας τους μετρίως μέτριους Σέρβους στη Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα. Τα γιατί και τα πώς αυτών των αγώνων τα ξέρουν μονάχα οι ίδιοι οι «ερυθρόλευκοι» και δεν μπορεί παρά να αναρωτιέται κανείς πως γίνεται να υπάρχει τόσο χαώδης διαφορά ανάμεσα στις εμφανίσεις τους, όταν από τη μία έχουν απέναντί τους ομάδες που υστερούν και μάλιστα πολύ σε ποιότητα αλλά παίρνουν αποτελέσματα και από την άλλη καταφέρνουν να κοιτάνε στα μάτια ομάδες όπως η Μπάγερν Μονάχου και η Τότεναμ. Χωρίς φυσικά να γίνεται καν αναφορά στα υπόλοιπα εγχώρια και σε όλα τα ευρωπαϊκά των προκριματικών.

Αν ο Ολυμπιακός είχε πάρει αυτά τα δύο παιχνίδια, τώρα αφενός θα είχε ένα τεράστιο αβαντάζ για τον τίτλο, αφετέρου θα είχε καθαρίσει εν πολλοίς και την 3η θέση στον όμιλο. Προφανώς όμως τα «αν» δεν παίζουν μπάλα. Μπάλα και μάλιστα μεγάλη όπως φαίνεται εξακολουθεί να παίζει ο συγκεκριμένος Ολυμπιακός του Πέδρο Μαρτίνς. Μια ομάδα που δείχνει από Τετάρτη σε Κυριακή πως όταν θέλει, όταν έχει το μυαλό στη θέση του, όταν ακολουθεί πιστά το τακτικό πλάνο και την φιλοσοφία του προπονητή, μπορεί πια να βγάζει στο γήπεδο ένα στοιχείο που μόνο οι μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες μπορούν να υποστηρίξουν ότι έχουν: το ότι μπορούν να κάνουν το παιχνίδι τους και μέσω αυτού να διεκδικήσουν το αποτέλεσμα από οποιονδήποτε αντίπαλο, σε οποιαδήποτε έδρα.

Η συγκέντρωση των «ερυθρόλευκων» σε αυτό το παιχνίδι κόντρα στους κυνικούς Γερμανούς δεν έφτασε στο μάξιμουμ, όμως αυτή είναι και όλη η διαφορά των δύο ομάδων. Η μία μπορεί να εκμεταλλευθεί την ανεξάντλητη ποιότητά της και να αξιοποιήσει όλες τις στιγμές αδυναμίας του αντιπάλου. Όταν ο Ολυμπιακός το εξελίξει και αυτό το στοιχείο, δεν θα... βλέπει κανέναν. Κόντρα στη Μπάγερν του Νίκο Κόβατς, ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς ήταν -τηρουμένων όλων των αναλογιών- αυτός που έπρεπε. Έκανε όλα όσα έπρεπε για να φτάσει να παίζει ένα θετικό αποτέλεσμα απέναντι σε ομάδα που κοστίζει κοντά στο 1 δις ευρώ, σε ένα σουτ του Ποντένσε. Έκανε όσα μπορούσε, ώστε να «ξεχάσει» ο κόσμος του ότι έλειπαν από την ενδεκάδα του οι δύο καλύτεροι παίκτες του, ο Φορτούνης και ο Ποντένσε. Έπαιξε για τη νίκη, χωρίς να κοιτάει το ρολόι στο 1-0, στο 1-1 ή ακόμη και το 1-3. Έπαιξε με τον προπονητή του να κερδίζει τη μάχη του πάγκου χρησιμοποιώντας τα τρία κεντρικά χαφ και τον εκτελεστή Ελ Αραμπί στην κορυφή της επίθεσης, παρότι είναι ο παίκτης του ρόστερ που μάλλον προσφέρει τα λιγότερα στην πίεση του αντιπάλου.

Έπαιξε σαν μια ομάδα που σε πείθει ότι ακόμη δεν έχει πλησιάσει καν το ταβάνι της, έπαιξε σαν μια μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα, έπαιξε σαν τον Ολυμπιακό που ονειρεύεται ο κόσμος του και γι' αυτό το τι συνέβη αυτό το βράδυ στο Καραϊσκάκη, φάνηκε στο χειροκρότημα. Απλό δεν είναι το ποδόσφαιρο;

Η μαύρη κηλίδα της βραδιάς

Την ίδια ώρα με όλα τα παραπάνω, οι άγνωστοι που μόνο άγνωστοι δεν είναι, φρόντισαν να ξεφτιλίσουν για ακόμη μια φορά και τον σύλλογο και το σπορ στη χώρα μας. Αυτό το φονικό ντου στου Ρέντη, έγινε από «ανθρώπους» που δρουν σαν παραστρατιωτική οργάνωση -σαν... παρα-Ολυμπιακός και είτε έχουν την ανοχή και ασυλία για να κάνουν αυτά που κάνουν κάθε τρεις και λίγο, είτε οι ίδιοι νομίζουν ότι είναι κάτι παραπάνω από ό,τι είναι -hint: πλησιάζει το απόλυτο μηδέν της ανθρώπινης ύπαρξης. Ή ακόμη χειρότερα, νομίζουν ότι ένας σύλλογος σαν τον Ολυμπιακό είναι το χωραφάκι τους και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, όποτε το θέλουν -και την ίδια ώρα κανείς να μην μπορεί να τους σταματήσει.

Όποιο από τα παραπάνω δύο και να συμβαίνει είναι απλά τραγικό και αυτοκαταστροφικό για έναν σύλλογο που προσπαθεί να αλλάξει επίπεδο σε... όλα τα επίπεδα. Και μεταξύ μας, δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι τελικά χειρότερο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε φορά που συμβαίνει ένα τέτοιο περιστατικό, ο Ολυμπιακός -έστω και εν αγνοία του- κάνει ένα βήμα πίσω. Όπως ακριβώς ο Βαγγέλης Μαρινάκης «καθάρισε» το ποδοσφαιρικό τμήμα και έφτιαξε την ομάδα που μπορούμε να απολαμβάνουμε σήμερα, μήπως τελικά έχει έρθει η ώρα να καθαρίσει και τη μπόχα που περιφέρεται γύρω από την ομάδα; Γιατί καλές και πάντα απαραίτητες είναι οι επίσημες ανακοινώσεις για να βάζεις τα πράγματα στη θέση τους λέγοντας το προφανές, ότι όλοι αυτοί ούτε μπορεί να είναι... κανονικοί Ολυμπιακοί, ούτε και να έχουν την παραμικρή θέση κοντά στην ομάδα ακόμη κι αν δηλώνουν οι μεγαλύτεροι Ολυμπιακάρες, ωστόσο, χωρίς να σπάσει αυγό, ομελέτα δεν φτιάχτηκε ποτέ στην ιστορία του σύμπαντος.

Ο βραδινός Ολυμπιακός ήταν ο πραγματικός
EVENTS