MENU

Επιστροφή στις νίκες λοιπόν για τον Παναθηναϊκό. Ναι, για τον Παναθηναϊκό. Να γράφεις το όνομα της ομάδας και να μην αμφιβάλεις αν έκανες λάθος. Γιατί αυτό που είδαμε στο Περιστέρι ήταν όντως Παναθηναϊκός. Στην πιο γεμάτη μέχρι σήμερα εμφάνισή του. Σε μια παρουσία που θύμισε πολλά από το φετινό καλοκαίρι και που δεν είχε ουδεμία σχέση ούτε με αυτό που ακολούθησε ούτε με αυτό που είχε προηγηθεί στον περσινό δεύτερο γύρο.

Εγιναν τόσα πολλά το τριήμερο που μας πέρασε που δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τα συνδέουν και πατώντας και πάνω στο αποτέλεσμα βγάζουν (βιαστικά) συμπεράσματα. Ο Παναθηναϊκός δεν νίκησε ούτε επειδή έφυγε ο Νταμπίζας, ούτε επειδή έπαιξε ο Χατζηγιοβάννης που και πάλι θα έπαιζε αλλά μην τους το χαλάμε. ΟΚ, αν κρίνουμε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι βολική κάθε αναφορά στον «Ντάμπι», πάει με όλα και θεραπεύει πάσαν νόσον και… μαλακίαν, αλλά το παραμύθι δεν έχει δράκο. ΜΑΚΑΡΙ το όλο πρόβλημα να ήταν αυτό και η ομάδα από εδώ και πέρα να πετάει αλλά δυστυχώς το πράγμα δεν πάει έτσι και το ψάρι συνεχίζει να βρωμάει από το κεφάλι.

Η νίκη ήρθε δίκαια, με έναν Παναθηναϊκό που κυριάρχησε στο πρώτο μέρος και που στην επανάληψη παρότι είχε «θέματα» με αρκετούς παίκτες συνέχισε να είναι καλός κυρίως ανασταλτικά. Ετσι πήρε με άνεση τους τρεις βαθμούς που στην παρούσα φάση μετρούν όσο τίποτα άλλο. Από εδώ και πέρα ζητούμενο είναι η διάρκεια και ΜΟΝΟ τότε θα φανεί αν πέρασε η μπόρα, σε κάθε περίπτωση ωστόσο ήταν μια ελπιδοφόρα παρουσία και άλλη μια απόδειξη οι παίκτες δεν έπαιζαν μέχρι σήμερα αυτό που πραγματικά μπορούσαν.

Μεγάλος πρωταγωνιστής δίχως άλλο ήταν ο Τάσος Χατζηγιοβάννης. Η υπόθεσή του έγινε σίριαλ το τελευταίο τρίμηνο, ο μικρός εν τέλει συμφώνησε και… πέταγε. Φυσικά ΚΑΙ γι’ αυτόν το ζητούμενο είναι η διάρκεια καθώς ουδείς αμφιβάλει για τα προσόντα του. Γι’ αυτό άλλωστε και είχε ξεκινήσει καιρό τώρα η διαπραγμάτευση μαζί του κι ας μην έφευγε… αύριο. Με την ευκαιρία και αφού αναφέρουμε ότι και οι δύο πλευρές είναι κερδισμένες από την εξέλιξη αυτή καλό είναι να πούμε πως κακώς σηκώθηκε τόσο πολύ το θέμα και στοχοποιήθηκε το παιδί. Κι αυτό δεν το έκανε ο… Νταμπίζας. Σε κάθε περίπτωση τέλος καλό όλα καλά και έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει.

Ήταν τόσες πολλές οι ειδήσεις που έσκασαν από την Παρασκευή που το ματς πέρασε σε…δευτεροτρίτη μοίρα. Και η τελευταία αφορούσε την παρουσία του Γιάννη Αλαφούζου στο ξενοδοχείο, εκεί όπου οι περισσότεροι από τους παριστάμενους δεν τον είχαν δει ξανά πέρα από… φωτογραφίες. Όχι, πως αμφέβαλε κανείς για την ενεργοποίησή του. Το είχε γράψει προ μηνών και ο Μανωλιουδάκης σαν ρεπορτάζ και μάλιστα πρώτος.

Μια είδηση η οποία σαφώς και έχει διπλή ανάγνωση. Γιατί όσο ο Αλαφούζος παραμένει ιδιοκτήτης και πληρώνει (έστω κι αυτό αφορά χρέη και ένα χαμηλό μπάτζετ) σαφώς και μπορεί να έχει πιο ενεργή παρουσία. Από την άλλη όμως για να μην ξεχάσουμε και όσα ξέρουμε, όταν με ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ του ευθύνη ο Παναθηναϊκός ξεφτιλιζόταν για κάθε πιθανό και απίθανο λόγο εκείνος σφύριζε αδιάφορα. Να τα λέμε κι αυτά γιατί σε λίγο θα πιστέψουμε ότι η… καταλυτική του παρέμβαση έβγαλε την ομάδα από την κρίση.

ΥΓ: Το «η ομάδα ελληνοποιήθηκε επειδή έφυγε» ο Νταμπίζας προσβάλει ΚΥΡΙΩΣ τον… Δώνη και καλό είναι να κοπεί. Εκτός κι αν σε μια ομάδα όπου με κοινή απόφαση υπήρχαν 20 Ελληνες ο τεχνικός διευθυντής… απαγόρευε στον προπονητή να τους βάλει.

ΥΓ1: Το είπα στο Open, το (ξανά) γράφω και εδώ για να μην το πάρει ο… αέρας. Τόσο ο Νταμπίζας όσο ΚΑΙ ο Δώνης είναι πολυτέλεια γι’ αυτόν τον Παναθηναϊκό. Εξ ου και οι αμφιβολίες μου για το πως θα είναι καλύτερος ο επόμενος.

Νίκησε γιατί ήταν… Παναθηναϊκός!
EVENTS