MENU

Στο παγωμένο και σκιαχτικό… Νταχάου (έτσι το λένε πολλοί, πολλοί Έλληνες ποδοσφαιριστές) θα άκουγες αν έπεφτε ακόμα και καρφίτσα. Το τελευταίο σφύριγμα του Τσβάιερ ακούστηκε θαρρείς μέχρι την… Κηφισίας και μετά ένα μακρόσυρτο ουρλιαχτό. Μετά αγκαλιές. Όλοι με όλους. Σφιγμένες γροθιές. Ο προπονητής να συγχαίρει όλο το επιτελείο του. Οι παίκτες να αγκαλιάζουν εκείνον. Χαρούμενα βλέμματα. Χαμόγελα. Ευχαρίστηση. Καιρό είχαμε να τα δούμε όλα αυτά. Από το καλοκαίρι του 2014. Μας έλειψε.

Αυτά τα ουρλιαχτά χαράς, αυτές οι κραυγές, αυτό το γούστο μετράει πολύ περισσότερο από το 2-1 επί της Βοσνίας. Φανερώνει κλίμα. Φανερώνει ενότητα. Φανερώνει χημεία. Φανερώνει υγεία. Κι αυτό είχαμε καιρό να το δούμε.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αυτό το 2-1 είναι άχρηστο. Λάθος. Λάθος μεγάλο. Χρειάζεται και παραχρειάζεται, όχι για το ranking, αυτού του είδους τα νούμερα τα κάνουν σημαντικά ή ασήμαντε οι ίδιες οι ομάδες, αλλά για το... γαμώτο. Για την ηθική ανταμοιβή. Για αυτό που κατατέθηκε στο χορτάρι. Αυτή την φορά δεν ήταν γιούργια, φουστανέλες, ψυχή και γερά, αλλά ποιότητα. Τρεξίματα. Φαντασία. Δημιουργία. Σίγουρα αυτοί με τα μπλε ήταν οι Έλληνες, κι αυτοί με τα λευκά οι «Βραζιλιάνοι των Βαλκανίων», όπως αυτάρεσκα αυτοαποκαλούνται οι Βόσνιοι; Αυτό το 25-5 στις τελικές, με δύο δοκάρια κι αμέτρητες χαμένες ευκαιρίες, σε ματς τελικό πρόκρισης για εκείνους μάλλον άλλα μαρτυρά.

Οι περισσότεροι πιστεύουν πως αυτό το 2-1 είναι μία καλή βάση για να πατήσει, η Εθνική Ελλάδας και να χτίσει κάτι. Λάθος. Η εμφάνιση πάνω στην οποία ήδη πάτησε το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ήταν αυτή του Σαββάτου στην Ρώμη. Εκεί, που έπεσε στον λάκκο με τα λιοντάρια με τα… πιτσιρίκια και βγήκε από την αρένα μόνο με μερικές γρατζουνιές και την πίστη πως «κάτι υπάρχει εδώ, δεν έχουν ισοπεδωθεί όλα».

Ο πρώτος που αξίζει το credit είναι ο Ολλανδός. Θαρρώ πως πρέπει να είναι ο προπονητής που έλαβε την λιγότερη θετική ενέργεια, την λιγότερη στήριξη κι από τον Ότο, τον Φερνάντο, τον Ρανιέρι, τον Σκίμπε, ακόμα κι από τον Άγγελο που έχει τους δικούς του ορκισμένους πιστούς. Διάολε, στις ακαδημίες του Άγιαξ δούλευε. Αν ο Άγιαξ κρίνει ότι ο Τζόνι Φαν’τ Σχιπ ξέρει το άθλημα, το ξέρει, end of story, δεν χρειάζεται καμία άλλη πιστοποίηση από οποιοδήποτε Έλληνα. 

Για να κάνεις ομελέτα πρέπει απαραίτητα να σπάσεις αυγά. Ειδικά, αν κινδυνεύεις να σβήσεις από την ασιτία. Η επιλογή του να… ξεκουράσει την παλιά φρουρά και να δώσει τόπο στα νιάτα έμοιαζε αυτοκτονική, ο τελευταίος ομοσπονδιακός τεχνικός που πήρε τέτοιες αποφάσεις ήταν ο Χερ Ότο με τον Γεωργάτο, τον Ζήκο, τον Στολτίδη και έφτασε κι αυτός ένα βήμα πριν το ταμείο ανεργίας, μέχρι να πάμε στο Euro 2004, ο Γερμανός είχε περισσότερη γκρίνια, παρά στήριξη. Τέτοιες ρήξεις πάντα φέρνουν κάτι δραστικό, ο Ολλανδός έπαιξε το κεφάλι του από την πρώτη μέρα, αλλά προτίμησε το ρίσκο από την ευθεία γραμμή. Πρέπει να του πιστωθεί.

Όπως πρέπει να του πιστωθεί ότι αν μη τι άλλο έχει προπονητική προσωπικότητα. Θα κάνει το δικό του, όχι αυτό που έχουν συνηθίσει να βλέπουν οι άλλοι. Το ολλανδικό ποδοσφαιρικό μάτι βλέπει πράγματα που το ελληνικό δεν μπορεί να πιάσει. Βλέπει τον Λημνιό φορ, τον Μπακασέτα ψευτοεννιάρι, τον Σταφυλίδη στόπερ, τον ρούκι Χατζηδιάκο ως επόμενο cornerstone, τον Γιαννούλη εσωτερικό χαφ, βλέπει πράγματα που μοιάζουν παλαβομάρες με την πρώτη ματιά, αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο που ξέρει. Positionless football, ποδόσφαιρο χωρίς κλασικές θέσεις, όπου όλοι μπορούν να παίξουν παντού. Εντάξει, η Εθνική δεν έγινε οράνιε με ένα ματς, ούτε παίζει total football, αλλά τουλάχιστον έχει πια ένα ενδιαφέρον, δεν προκαλεί χασμουρητά, έχει κάνει να δεις, κάτι να περιμένεις, κάτι να αγωνιάς. 

Το ματς με την χαλαρή και ελαφρώς μπλαζέ Ιταλία ήταν αβανταδόρικο. Αυτό με την ορφανή από Τζέκο και προβληματική εκτός έδρας Βοσνία, πιθανώς παραπλανητικό, όμως για πρώτη φορά υπάρχει μία ποδοσφαιρική συνέχεια για δύο σερί ματς. Δύο τουβλάκια που μπήκε το ένα πάνω στο άλλο. Ίσως τελικά εκείνο το γκολ του Λιχτενστάιν να ήταν μία ευλογία. Μία βόμβα που ισοπέδωσε τα πάντα κι άφησε το έδαφος έτοιμο για να χτιστούν θεμέλια ξανά από το μηδέν.

Η Εθνική Ελλάδας δεν πέτυχε απολύτως τίποτα, είναι τόσο νωπά τα απανωτά χαστούκια της περασμένης πενταετίας που οι πληγές θα κάνουν χρόνια να επουλωθούν. Δείχνει όμως πια να βρίσκει μια κατεύθυνση, ένα μοντέλο στο οποίο θέλει να βαδίσει, κάτι που προσπαθεί να παίξει, έχει μία φιλοσοφία, οι παίκτες της βρίσκονται στην ίδια σελίδα του βιβλίου. 

Αυτό το ουρλιαχτό στο τέλος το βγάζουν μόνο πεινασμένα τσακάλια, δεν βγαίνει από χορτάτο στομάχι…

ΥΓ: Για να προλάβω τους κακεντρεχείς ο τίτλος δεν αφορά τους "κομμένους" από την Εθνική (που στην ουσία για όσους ξέρουν δεν είναι "κομμένοι"), αλλά κυρίως τον μέσο Έλληνα φίλαθλο που μπορεί να μιλά εντελώς απαξιωτικά για επαγγελματίες που έφαγαν τα γήπεδα με το κουτάλι, έφαγαν όλη τους την ζωή στην ποδοσφαιρική NASA, τον Άγιαξ και υπήρξαν από τους κορυφαίους μαθητές του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού διανοητή όλων των εποχών, του ασύγκριτου Γιόχαν Κρόιφ.

Πώς τους πετσόκοψες έτσι;
EVENTS