MENU

Στην δίνη των αποτροπιαστικών εικόνων από την Συρία, οι οποίες κατέκλυσαν τις προηγούμενες μέρες τα MME και τα social media παγκοσμίως, ο αθλητισμός δύσκολα θα έβρισκε θέση. Κι όμως βρήκε. Για όλους τους λάθος λόγους αλλά βρήκε. Το ποδόσφαιρο (κυρίως) συνδέθηκε με όσα συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή, έγινε πρωτοσέλιδο και θέμα συζήτησης, αποτέλεσε ένα ακόμη πεδίο αντιπαράθεσης, με φόντο την εισβολή της Τουρκίας στα συριακά εδάφη. Αιτία (ή αφορμή) ο στρατιωτικός χαιρετισμός των Τούρκων διεθνών στο παιχνίδι με την Αλβανία. Τον επανέλαβαν ο παγκόσμιος πρωταθλητής στους κρίκους Ιμπραχίμ Τσολάκ, καθώς και ο Τσενκ Σαχίν της Ζανκτ Πάουλι.

Οι αντιδράσεις υπήρξαν καθολικές. Είτε επίσημα (η ΟΥΕΦΑ εξετάζει το ενδεχόμενο τιμωρίας της Εθνικής Τουρκίας, αν και προσωπικά δεν νομίζω ότι θα τους πονέσει ιδιαίτερα, όπως και η Ζαντκ Πάουλι την τιμωρία του Σαχίν), είτε ανεπίσημα. Στο δικαστήριο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι Τούρκοι αθλητές που έδειξαν με αυτόν τον τρόπο την συμπαράστασή τους στα στρατεύματα της χώρας τους, είναι όχι απλώς κατακριτέοι αλλά μιάσματα της κοινωνίας.

Με πιο απλά λόγια, ο μέσος χρήστης των social media απαιτεί από νεαρούς ποδοσφαιριστές να είναι τόσο ενημερωμένοι, συνειδητοποιημένοι και γενναίοι ώστε να σηκώσουν ανάστημα, να εκφράσουν δημόσια την αντίθεσή τους στην σφαγή που συμβαίνει στην Βόρεια Συρία και να καταδικάσουν την τουρκική πολιτική και τον Ερντογάν. Στην καλύτερη περίπτωση. Στην χειρότερη απλώς να μην κάνουν τίποτα και να μην πάρουν θέση.

Το πρώτο όπως αντιλαμβάνεστε, είναι ουτοπικό. Ο Ενες Καντέρ, ο Τούρκος σέντερ που παίζει εδώ και χρόνια στο NBA, όταν μίλησε εναντίον του «Σουλτάνου», είδε να κλείνει όχι μόνο η πόρτα της Εθνικής για εκείνον αλλά και η πόρτα της ίδιας του της χώρας. Ο Καντέρ δεν έχει επιστρέψει στην Τουρκία εδώ και χρόνια και δέχεται διαρκώς απειλές για την ζωή του. Μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι αθλητές με τέτοια προσωπικότητα, οι οποίοι να μην φοβούνται τις δημόσιες τοποθετήσεις για επικίνδυνα θέματα, αλλά δεν υπάρχουν.

Το δεύτερο ενδεχόμενο, να μην έκαναν δηλαδή απολύτως τίποτα οι Τούρκοι διεθνείς, ακούγεται πολύ πιο λογικό. Αλλά κι αυτό πρέπει να εξεταστεί στο σωστό πλαίσιο. Οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώνουν οι αθλητές στην Τουρκία δεν είναι «δημοκρατικές» - ο υπέρμετρος πατριωτισμός, στα όρια του ακραίου εθνικισμού, αποτελεί βασικό κομμάτι της διαπαιδαγώγησής τους. Το ίδιο και ο φόβος. Ο Ερντογάν ως γνωστόν δεν αντιμετωπίζει με στωική συγκατάβαση τις αντίθετες απόψεις. Τις αντιμετωπίζει με διώξεις και φυλακίσεις - κι αυτό αν ο «αντιφρονούντας» είναι τυχερός.

Είτε έδρασαν από πώρωση και φανατισμό λοιπόν, είτε από ένστικτο αυτοπροστασίας, οι Τούρκοι αθλητές είναι οι τελευταίοι που πρέπει να κατηγορούμε. Και σε καμία περίπτωση δεν δικαιούμαστε να εναποθέσουμε στις πλάτες τους το βάρος της δημόσιας καταδίκης της εισβολής της Τουρκίας, όταν διστάζουν να την καταδικάσουν όλες οι μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη.

Ειδικά εδώ στην Ελλάδα, που ανατριχιάζαμε από εθνική υπερηφάνεια όταν η Φανή Χαλκιά μιλούσε για την ανωτερότητα του ελληνικού DNA, ας κρατήσουμε ένα μικρό καλάθι – το πιθανότερο είναι ότι σε αντίστοιχη περίπτωση, θα απαιτούσαμε από τους Έλληνες διεθνείς να δείξουν την συμπαράστασή τους στα …στρατά. Κι αν δεν το έκαναν, μάλλον θα τους κατηγορούσαμε για προδοσία.

Ασφαλώς και οι εικόνες των στρατιωτικών χαιρετισμών σε γήπεδα ποδοσφαίρου, σε αντιπαραβολή με τα σκοτωμένα παιδιά στην Βόρεια Συρία, είναι εξοργιστικές.

Αλλά η οργή πρέπει να στραφεί προς την σωστή κατεύθυνση. Όχι προς τους ποδοσφαιριστές.

Κηδεία με ξένα κόλλυβα
EVENTS