MENU

Παρακολουθούσα το βράδυ του Σαββάτου τους Ιταλούς με τις σικάτες εμφανίσεις τους στο γήπεδο και τον κόσμο στην εξέδρα να απολαμβάνει την ποδοσφαιρική τους αναγέννηση κι ομολογώ ότι μελαγχόλησα…

Μελαγχόλησα σκεπτόμενος ότι η Εθνική Ελλάδος -σωστότερα οι άνθρωποι που ευθύνονται για τα πεπραγμένα της- «κατάφεραν» να την γυρίσουν 18 ολόκληρα χρόνια πίσω! Τότε, στο μακρινό 2001 που ήρθε ο Οτο Ρεχάγκελ στη χώρα μας και βρήκε μια ομάδα ανυπόληπτη ποδοσφαιρικά, μια Εθνική για την οποία ούτε ο κόσμος ούτε τα media ενδιαφέρονταν πραγματικά. Καταμεσής στην εποχή της «σκληρής παράγκας» ο Γερμανός (πραγματικά με τη συνεργασία της ηγεσίας της Ομοσπονδίας) θωράκισε την ομάδα, έθεσε αρχές, δημιούργησε την «οικογένεια» η οποία λίγο αργότερα πέτυχε τα ποδοσφαιρικά θαύματά της για μια ολόκληρη δεκαετία. Ταυτόχρονα διαμόρφωσε άλλου είδους κουλτούρα και αντιμετώπιση από τον κόσμο και τα Μέσα απέναντι στην Εθνική Ελλάδας.

Παρακολουθούσα το βράδυ του Σαββάτου την Ελλάδα στο «Ολύμπικο» και σκεφτόμουν πως έχουμε μπει στη μηχανή του χρόνου. Επιστρέψαμε στο 2001. Ο Φαν’ τ Σιπ παρέλαβε μια ομάδα η οποία από το 2014 και μετά -με εξαίρεση την προσπάθεια στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018- δεν έχει καμία ταυτότητα. Είναι ποδοσφαιρικά ανυπόληπτη, βασανίζεται, ταπεινώνεται με ήττες και τελευταίες θέσεις κι έχει μπροστά της Γολγοθά να ανέβει καθώς οι επόμενες κληρώσεις θα αποτυπώνουν την κατρακύλα στο ranking.

Από την αντιμετώπιση των sites και των εφημερίδων για το ματς Ιταλία-Ελλάδα διαπιστώνει εύκολα ο καθένας την «ανάγκη» να πιαστούμε από κάπου μπας και βρεθεί μια ηλιαχτίδα για το μέλλον της ομάδας. Άλλος βλέπει ως πολύ σημαντική την τιμωρία του Φετφατσίδη φέρνοντας προφανώς στο νου τον αποκλεισμό του Γεωργάτου και του Ελευθερόπουλου από τον Ρεχάγκελ, εκείνα τα… παλιά χρόνια, προτού ξεκινήσει η πορεία των θριάμβων. Σου λέει «Με αυστηρότητα χτίζονται τα αποδυτήρια».

Άλλος στέκεται στην καλή ανασταλτική λειτουργία της Εθνικής στη Ρώμη, δείγμα ότι ο Ολλανδός κόουτς άρχισε να αντιλαμβάνεται πως το dna της ομάδας επιβάλλει να ξεκινάς από το «πρέπει να σώσω την παρτίδα κι αν έχω την ευκαιρία μετά να την διεκδικήσω». Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και το «γαμώτο, χάσαμε από δύο λάθη του Μπουχαλάκη και του Πασχαλάκη». Εμ, έτσι είναι όμως το ποδόσφαιρο. Παιχνίδι λαθών…

Άλλος προτάσσει τις τρεις καλές ευκαιρίες του Λημνιού (παρεμπιπτόντως μια χαρά είναι το παλικάρι για βασικός στην Εθνική Ανδρών), του Κουλούρη και του Μπακασέτα. «Αν είχε μπει ένα γκολ, αν η ομάδα είχε προηγηθεί, θα μπορούσε να φύγει με αποτέλεσμα». Να επαναλάβω πως με «αν» στη ζωή δεν χτίζεται τίποτα…

Γενικά υπάρχει ένα κλίμα το οποίο (ορθά) αφήνει στην άκρη όποιο κανιβαλισμό και αναδεικνύει κάποια καλά στοιχεία που έβγαλε η γαλανόλευκη κόντρα σε μία πολύ ποιοτικότερη ομάδα. Είπαμε: η ανάγκη να βγεις από τη χρόνια μιζέρια και να δεις μια χαραμάδα ελπίδας…

Δεν είμαι πεσιμιστής, όμως οφείλω να είμαι ρεαλιστής. Μακάρι ο Φαν’τ Σιπ να τα καταφέρει. Μακάρι να δει στην πράξη ειλικρινή στήριξη από την Ομοσπονδία και ταυτόχρονα να θωρακίσει την ομάδα κρατώντας την μακριά από τον τοξικό τσακωμό των μεγάλων συλλόγων, τις… μαγκιές τους στις πλάτες της Εθνικής, τα οπαδικά παιχνιδάκια διαφόρων Μίντια και όσα άλλα δυστυχώς βιώσαμε την τελευταία 5ετία.

Πάνω απ’ όλα όμως υπάρχει η πραγματικότητα. Μόνο τον Μάρκο Βεράτι να έβλεπες αρκούσε για να καταλάβεις την τεράστια διαφορά ποιότητας που υπάρχει τούτη την ώρα ανάμεσα στην Ιταλία και την Ελλάδα. Και οι γείτονες έπαθαν μεγάλο κάζο με τον αποκλεισμό από το Μουντιάλ, όμως το ποδόσφαιρό τους ΠΑΡΑΓΕΙ σπουδαίους ποδοσφαιριστές. Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι εκμεταλλεύτηκε αυτή τη μαγιά και δημιούργησε μια ομάδα η οποία αρέσει στο κοινό. Άλλωστε παραδοσιακά οι Ιταλοί αγαπούσαν και στήριζαν την Εθνική τους, δεν ήταν όπως οι Έλληνες «οπαδοί των επιτυχιών».

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν η Ελλάδα μπορεί να επαναλάβει την ανοικοδόμηση του 2001. Κάποτε, το 2014, οι Έλληνες δημιουργούσαν… ιστοσελίδα στο facebook για να βρίσουν τον Κατσουράνη και να ζητούν την απομάκρυνσή του από την Εθνική. Τόσο… μυαλό είχαν αυτοί που συμμετείχαν σε εκείνο το καραγκιοζιλίκι. Τότε είχες ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ να διαθέτεις στην ομάδα σου Κατσουράνη.

Τώρα, μελαγχολείς όταν σκέφτεσαι πως στα χαφ αυτής της ομάδας έπαιζαν πριν από λίγα χρόνια ο Ζαγοράκης, ο Μπασινάς, ο Κατσουράνης, ο Καραγκούνης, ο Τσάρτας, ενώ άφηνες εκτός τον Ζήκο και τον Στολτίδη!

Δεν λέω πως απουσιάζει σήμερα, παντελώς, το ταλέντο. Και μακριά από το «Ολύμπικο» υπήρχαν το Σάββατο ο Μανωλάς, ο Φορτούνης, ο Μήτρογλου, ο Σάμαρης, ο Παπασταθόπουλος. Σίγουρα κάποιοι εξ αυτών θα κληθούν στη νέα προσπάθεια.

Στην ομάδα πρέπει να μπουν αρχές. Και, με όποιο ταλέντο διαθέτει, να υπηρετηθούν από όλους. Με τον προπονητή να βρίσκεται στην κορυφή και άπαντες να τον σέβονται. Όχι να… τρέχουν στην Ομοσπονδία οι ποδοσφαιριστές και να ζητούν την αντικατάστασή του!

Το πισωγύρισμα είναι τεράστιο. Πήγαμε πίσω 18 χρόνια. Και μην ξεχνάμε πως οι προσπάθειες δεν φέρνουν πάντοτε το ίδιο αποτέλεσμα. Είτε επειδή δεν υπάρχει ανάλογο υλικό να τις υποστηρίξει είτε γιατί δεν είναι η τύχη διαρκώς συνοδοιπόρος σου.

Η μηχανή του χρόνου συνήθως αποτελεί τον καθρέφτη σου. Βλέπεις τι είχες ΚΑΙ όφειλες να εκτιμάς, συνειδητοποιείς τι έχεις και ψάχνεις τώρα κάπου να πιαστείς…

Όταν δεν έχεις Κατσουράνη για να φτιάξουν οι άμπαλοι καμιά σελίδα στο fb…
EVENTS