MENU

Δεν υπάρχουν διδακτικές ήττες. Είναι ένα δημοσιογραφικό εύρημα για να απαλύνει τον πόνο και να πετάξει την μπάλα στην… εξέδρα. Στο κάτω - κάτω της γραμμής είναι όλες ήττες, σε αφήνουν με τα χέρια αδειανά.

Δεν είναι όμως όλες οι ήττες ίδιες. Υπάρχουν κάποιες που μπορούν να σε διασύρουν, να τα διαλύσουν όλα και κάποιες στις οποίες μπορείς να πατήσεις για να χτίσεις κάτι.

Στο τέλος της ημέρας, η Εθνική Ελλάδας επιστρέφει από την Ρώμη… αξιοπρεπής. Αρτιμελής. Σώα και αβλαβής. Δεν είναι μικρό πράγμα. Επιστρέφει με τονωμένη την αυτοεκτίμηση της. Επίσης σημαντικό για ένα σύνολο που έμοιαζε με σκύλο που κυνηγάει την ουρά του στα τελευταία παιχνίδια με Αρμενία, Φινλανδία και Λιχτενστάιν.

Όποιος δεν σκέφτηκε / φοβήθηκε / υποπτεύτηκε διασυρμό απέναντι στην Ιταλία του 6 στα 6, του γεμάτου Ολίμπικο, της φιέστας - πρόκρισης, ειδικά μετά τις τελευταίες κλήσεις και τις ηχηρές απουσίες, ας σηκώσει το χέρι.

Αφού λοιπόν τα χέρια παρέμειναν κατεβασμένα, ας κρατήσουμε τούτο το διδακτικό ρητό που συντροφεύει την αιώνια πόλη. Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία μέρα. Αυτό έλειπε να μπορούσε να ανοικοδομηθεί από τις τέφρες του μέσα σε μία μέρα το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα…

Για τους Ιταλούς ήταν άλλη μία μέρα στην δουλειά. Για τους Έλληνες, σαν πρώτη μέρα στο σχολείο. Με αρκετό τρέμουλο, με ενδόμυχο φόβο, αλλά και συνάμα με άγνοια κινδύνου.

Στο τέλος της ημέρας κέρδισε η ομάδα με την περισσότερη ατομική ποιότητα, με την περισσότερη ομοιογένεια, συνοχή, φανέλα, αύρα. Κέρδισε η ομάδα που δεν είχε την παραμικρή απώλεια βαθμών σε επτά παιχνίδια στην προκριματική φάση, μία ομάδα που έχει χρησιμοποιήσει ήδη 32 διαφορετικούς ποδοσφαιριστές στα ίδια ματς! Σε βάθος χρόνου το ποδόσφαιρο είναι δίκαιο.

Oι Ιταλοί μπήκαν χαλαροί, χαλαρότατοι, πιο χαλαροί δεν γινόταν. Δεν έβαζαν τα πόδια τους στην φωτιά στις μπαλιές 50-50, αυτή η χαλαρότητα έφερε στο πρώτο μέρος τους τραυματισμούς του Ντ’ Αμπρόζιο και του Κιέζα. 

Υπήρχε όμως κάτι άλλο πιο σημαντικό. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό υπήρχε από τους δικούς μας διάθεση, αυτοσυγκέντρωση, σωστά τακτικά φάουλ, θετική ενέργεια, κίνητρο Όλοι -επιτέλους- έδειχναν να βρίσκονται στην ίδια σελίδα, άσχετα αν η ατομική ποιότητα των Ιταλών φώναζε ότι είχε  μεγαλύτερο ταβάνι. Όταν κάνεις όμως rebuilding είναι υποχρεωμένος να ξεκινήσεις από τα βασικά. Από τα απολύτως βασικά. Από την αλφαβήτα.

Φαινόταν αυτό από το λυσσαλέο πρέσινγκ ψηλά. Ναι, ο Λημνιός, ο Κουλούρης, ο Ζέκα δεν έχουν προικιστεί με τα μεγαλύτερα τεχνικά χαρίσματα, αλλά την ανάσα τους την ένιωσαν για τα καλά οι Ιταλοί που προσπάθησαν να χτίσουν build-up. 

Αν και απέναντι υπήρχαν δύο μετρ του είδους, οι υπέροχοι Βεράτι και Ζορζίνιο, η μπάλα γύρισε ουκ ολίγες φορές πίσω στον Ντοναρούμα. Αυτό το θράσος, η ενέργεια, το σκύλιασμα είχαμε χρόνια να το δούμε. Ναι, το παιχνίδι ήταν αβανταδόρικο, σε ελάχιστα ματς κανείς δεν λέει το παραμικρό για το 80% κατοχής του αντιπάλου, ωστόσο η πραγματική εικόνα του ματς έδειχνε δύο σύνολα που για 90 λεπτά ήταν κοντά. Αρκετά κοντά.

Οι Ιταλοί βρήκαν δύο φτηνά δύο πολύ φτηνά γκολ. Στο πρώτο ρήγμα που βρήκαν μετά από 63 λεπτά, ο Μπουχαλάκης έβαλε άτσαλα το χέρι σε μία φάση που λογικά θα έβγαζε ο Πασχαλάκης πίσω του. Λίγο αργότερα το σουτ του Μπερναρντέσκι κοντράρει στο πόδι του Γιαννούλη, περνάει από δύο άλλα μπλοκ και αιφνιδιάζει τον Πασχαλάκη. 

Στις πολύ πιο καθαρές ευκαιρίες της Ελλάδας, ο Ντοναρούμα έδειξε την φάση του απέναντι στον Λημνιό, ο Κουλούρης σημάδεψε σε κενή εστία τα λάθος δίχτυα, ο Μπακασέτας ξεφλούδισε την μπάλα σε ανεπανάληπτο στρώσιμο στο ύψος του πέναλτι. Τρεις κλασικές ευκαιρίες σε τέτοιο επίπεδο, σε τέτοιο γήπεδο, με τέτοιο αντίπαλο είναι σοκαριστικά πολλές για να πάνε όλες στα σκουπίδια.

Ο πιο μεγάλος κερδισμένος της βραδιάς λέγεται Τζόνι Φαν’ τ Σχιπ. Το 4-3-1-2 που σκαρφίστηκε δεν πήγε καθόλου άσχημα τακτικά. Όλα τα στοιχήματα που πήρε (μερικά χωρίς λογική), από τον Χατζηδιάκο και τον Λημνιό, μέχρι τον Πασχαλάκη και τον Μπακασέτα του βγήκαν. Ακόμα και οι αλλαγές του έδειξαν θράσος, όρεξη για κάτι πιο μοντέρνο, κάτι που να μυρίζει λιγότερο… ναφθαλίνη.

Ο Αλέξης Σπυρόπουλος το είπε πολύ εύστοχα όλο αυτό και χρειάστηκε μόλις μερικές λέξεις: «Δεν ήταν μία εμφάνιση με κλάση ή τεράστια ποιότητα, αλλά ήταν μία εμφάνιση δίχως τοξικότητα». Κι αυτό σε πρώτη φάση είναι μία αρχή. Κάτι για να πιαστείς, να ακουμπήσεις, να ελπίσεις. Ελπίζω τώρα όλοι να κατάλαβαν ότι σε μία ομάδα δεν χρειάζεται να παίζουν οι 11 καλύτεροι παίκτες, αλλά οι 11 που μπορούν να παίζουν πιο καλά μαζί…

Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα
EVENTS