MENU

Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος! Ναι; Όχι; Ή μήπως να το συζητήσουμε;

Μίκαελ Ένινγκ, το θέμα συζήτησης. Ένινγκ με αυτό το περίεργο γερμανικό που δεν είναι ακριβώς «ε», ούτε ακριβώς «ο» αλλά είναι εκείνο το ακατάληπτο γλωσσικό σύνορο που συναντιούνται τα δύο φωνήεντα. Είναι αυτό το θέμα συζήτησης; Ευτυχώς για όλους, όχι. Υπάρχει αρκετή πλήξη στον κόσμο όπως είναι, για να προσθέσουμε περισσότερη. Είναι αυτή η γνώση του νοικοκύρη που δεν τη μοιράζεται με τον λαουτζίκο; Ευτυχώς και πάλι, όχι. Παρότι είναι βέβαιο πως η προφορά του Γερμανού τεχνικού θα μας απασχολήσει στο μέλλον, το ζήτημα είναι η επιλογή του Άρη στο πρόσωπο του 54χρονου τεχνικού.

Ο Άγγελος Χαριστέας έκανε την επιλογή του. Ο Έλληνας επιθετικός συνεργάστηκε στα ντουζένια του με τον Μίκαελ Ένινγκ στη Νυρεμβέργη, οπότε είναι ο νοικοκύρης μας. Έπαιξε για τον Γερμανό τεχνικό το πρώτο μισό της σεζόν 2008-09 στη 2η κατηγορία και το πρώτο μισό της σεζόν 2009-10 στην Bundesliga. Έζησε τον Ένινγκ στην καλύτερη σεζόν της καριέρας του και τον έζησε και στην μετριότητα, που εν γένει χαρακτηρίζει την πορεία του. Θα είναι η προσωπική γνώση και εμπειρία του βετεράνου άσου το κλειδί που θα φέρει θησαυρό στον Άρη ή θα αποδειχθεί ο Γερμανός για ακόμα μια φορά άνθρακας;

Ένας διαφορετικός προπονητής!

Διαβάζεις στο βιογραφικό του σημείωμα: Έχει αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο Γυμναστικής Ακαδημίας, είναι δάσκαλος, έχει γράψει διδακτορικό με θέμα «η σημασία των σπορ στη γερμανική λογοτεχνία από τη δεκαετία του ’20», γράφει μυθιστορήματα, διδάσκει σε σεμινάρια, έχει ανακαλύψει παίκτες όπως ο Γκουντογκάν και ο Γκορέτσκα και παίζει πιάνο. Αχ, αυτό το πιάνο! Επίσης, έχει μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, προτιμά να δουλεύει ως βοηθός προπονητή (σ.σ. όπως λέει έχει λιγότερες ευθύνες, λιγότερο άγχος και λιγότερη δημοσιότητα), προτιμά τις χαμηλότερες κατηγορίες και δεν έχει κανένα, μα κανένα πρόβλημα να κάθεται σπίτι του και να μην έχει δουλειά.

«Δεν πρόκειται να πεθάνω αν απολυθώ. Η ζωή είναι πολλά περισσότερα από το ποδόσφαιρο. Μπορώ να είμαι εξαιρετικά χαλαρός και μην τρελαίνομαι, κάτι που αντιλήφθηκα στη διάρκεια των πέντε διαφορετικών συλλόγων που δούλεψα. Δεν ανησυχώ μήπως βρεθώ στο δρόμο αύριο. Νιώθω όμορφα να έχω ελευθερία και να φροντίζω την οικογένειά μου».

Το θετικό με τον Μίκαελ Ένινγκ είναι ότι δεν έχει συμπλέγματα. Κάποτε, σε μια συνέντευξη Τύπου, βρισκόταν εκεί ένα πιάνο. Γνωστός για τη γνώση του και την ικανότητά του στο εν λόγω μουσικό όργανο, γνωστός και για την αγάπη του για τον Σοπέν, δε δίστασε να παίξει κατόπιν παρότρυνσης των δημοσιογράφων. «Ήξερα ότι θα το χρησιμοποιήσουν εναντίον μου. Αλλά γιατί να μην το κάνω;», είπε αργότερα. Το έκανε. Και η φωτογραφία έμεινε στο αρχείο και το παρατσούκλι «ο πιανίστας» συνοδεύει τα όχι και τόσο κολακευτικά κείμενα, τα οποία βρίσκεις στο διαδίκτυο για εκείνον.

«Δεν ήταν πάντα προς όφελός μου η προσπάθεια που έκανα να εξηγήσω πώς είχαν τα πράγματα. Ήθελα πάντα να είμαι αυθεντικός και να μιλάω για τα προβλήματα. Δεν ήθελα να παίζω ένα ρόλο. Δε μου ταιριάζει». Μόνο που η προσωπικότητά του – παρότι έχει κριθεί για την υπερβολική του χαλαρότητα – ήταν δευτερεύον πρόβλημα μπροστά στην ανεπάρκειά του να επιδείξει έργο στις ομάδες του. Πριν αναλάβει, όμως, ο… κατήγορος, καλό είναι να ακούσουμε και την υπερασπιστική αρχή.

«Δεν έχω στεναχωρηθεί ποτέ μετά από απόλυσή μου. Εκείνο που πρέπει να ρωτήσεις τον εαυτό σου είναι «έκανα αρκετά;» και η απάντηση είναι «ναι, προσπάθησα να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορούσα», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του, συμπληρώνοντας για ακόμα μια φορά πως «το ποδόσφαιρο δεν είναι το παν για μένα. Μπορώ να δω τον εαυτό μου να μην είναι σε αυτό το χώρο κάποια στιγμή  ̇ είναι απελευθερωτικό».

Διόλου συμπτωματικά – όσον αφορά τις σχέσεις του με τον Τύπο και τους δημοσιογράφους – πρότυπο του Μίκαελ Ένινγκ είναι ο Ντικ Άντβοκαατ, συνεργάτης του οποίου υπήρξε στην Γκλάντμπαχ το 2004. «Η προπόνησή του και οι ιδέες του για το ποδόσφαιρο ήταν εκπληκτικές. Είχε αποδείξει πριν και απέδειξε και μετά πόσο σπουδαίος προπονητής είναι. Απλώς, δεν άρεσε στο γερμανικό κοινό», εξηγεί και παρότι στην πορεία της καριέρας του ο νέος τεχνικός του Άρη θα έπασχε από την ίδια ασθένεια, κάθεται και μιλάει για τη δική του φιλοσοφία.

«Μου αρέσει το ελκυστικό, επιθετικό ποδόσφαιρο, θεμελιωμένο στην καλή αμυντική οργάνωση. Αμύνσου νωρίς, διεκδίκησε μπάλες, παίξε γρήγορα», περιγράφει και υπερθεματίζει. «Το κλειδί είναι η προπόνηση. Ξανά και ξανά και ξανά δουλεύεις πάνω σε καταστάσεις που θα συναντήσεις στο παιχνίδι. Φυσικά, αν δουλεύω μόνο άμυνα δεν πρόκειται να βελτιωθώ στην επίθεση. Γι’ αυτό και πρέπει να τα επαναλαμβάνεις όλα στην προπόνηση».  

Πιασάρικη φιλοσοφία για job interview. Τι συνέβη, όμως, στην πράξη;

Η γερμανική ειρωνεία!

Διαβάζεις στη σύνοψη της παρουσίας του στο Αμβούργο: «Η λίστα με τα ελαττώματα του Ένινγκ είναι μακρά: Δεν κατάφερε ποτέ να μεταδώσει πάθος στην ομάδα του. Στις προπονήσεις επέτρεπε να συμβαίνουν πολλά και δεν σταμάτησε την αδιαφορία. Η πειθαρχία είχε από καιρό χαθεί και η προπόνηση θεωρούταν μονοδιάστατη και βαρετή. Οι παρεμβάσεις του στη διάρκεια των αγώνων ήταν ελάχιστες, η τακτική του εκνευριστική και ουδέποτε φάνηκε μια ξεκάθαρη αγωνιστική φιλοσοφία στο Αμβούργο. Εκτός γηπέδου, ο Ένινγκ χαρακτηρίστηκε ανεπαρκής, όχι καλός επαγγελματίας, σχεδόν αμελής. Υπήρξε φορά που έφτασε τελευταίος στην προπόνηση. Ή το περιστατικό, στο οποίο πριν το ξεκίνημα της σεζόν και σε συνάντηση με το συμβούλιο του Αμβούργου για να παρουσιάσει το πλάνο του για την ομάδα, εμφανίστηκε εντελώς απροετοίμαστος».

Στο Αμβούργο προσελήφθη ως βοηθός του Αρμίν Βεχ το 2010. Όταν ο τελευταίος απολύθηκε, ο Ένινγκ ανέλαβε πρώτος προπονητής και το σερί των 13 αγώνων χωρίς νίκη μέσα στο 2011 έβαλε τέλος στη θητεία του στο λιμάνι. Ίδια περίπτωση και στη Νυρεμβέργη. Προσλήφθηκε ως βοηθός του Τόμας Βον Χέεσεν και προωθήθηκε ως πρώτος προπονητής τον Αύγουστο του 2008. Μόνο που εκεί υπήρξε πετυχημένος για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Κατόρθωσε να οδηγήσει την ομάδα του στην Bundesliga, όμως εκεί απέτυχε και απολύθηκε τον Δεκέμβριο του 2009. Θεωρήθηκε, δε, ότι η επιτυχία της ανόδου ήταν προϊόν του βοηθού του Πίτερ Χέρμαν (σ.σ. νυν συνεργάτης του Νίκο Κόβατς στην Μπάγερν Μονάχου) και όχι του ιδίου.

Η ειρωνεία και η καυστικότητα είναι ο συνηθέστερος τρόπος που υποδέχονται οι Γερμανοί τον Μίκαελ Ένινγκ. Ακόμα και η σελίδα στο Facebook «The Oenningsche football principle» παραπέμπει σε ένα ολόκληρο κύκλο απαξίωσης του 54χρονου τεχνικού. Η απαξίωση αποτυπώνεται στο άρθρο με το οποίο προλογιζόταν η απόφαση του Μαγδεμβούργου να τον προσλάβει τον Νοέμβριο του 2018. Ήταν η τελευταία του δουλειά.

«Ο Μίκαελ Ένινγκ είναι ένας τύπος που οι ποδοσφαιρόφιλοι στη Γερμανία λατρεύουν να κοροϊδεύουν. Υπάρχουν πολλά αστεία για εκείνον και το ποδόσφαιρο, κυρίως από την εποχή που ήταν προπονητής στο Αμβούργο. Από τον Μάρτιο ως τον Σεπτέμβριο του 2011 κατάφερε να κερδίσει δύο φορές σε 15 ματς και η μία από τις δύο νίκες ήταν στο κύπελλο, απέναντι σε ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας. Το γεγονός ότι δεν είναι η συνηθισμένη κοψιά Γερμανού προπονητή, ότι παίζει πιάνο, ότι δεν έπαιξε ποτέ ποδόσφαιρο σε επαγγελματικό επίπεδο και ότι χρησιμοποιεί διαφορετικές μεθόδους από συναδέλφους του συνέβαλε στη δημιουργία της εικόνα του Μίκαελ Ένινγκ».

Έτσι τα λένε οι δημοσιογράφοι.

«Δεν φταίω εγώ που δεν είμαι ο κλασικός τύπος που ακούει R&B και πέρασε όλη του τη ζωή στο ποδόσφαιρο. Δεν στόχευα να δουλέψω στην Bundesliga, μου προέκυψε».

Έτσι το λέει ο ίδιος.   

Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος!

Όσα ξέρει ο κόσμος όλος, δεν τα ξέρει ο νοικοκύρης!

Happy... Έν(τ)ινγκ
EVENTS